ଯାନ୍ ଆଵହ ଉଶତୋ ଦେଵ ଦେଵାଂସ୍ତାନ୍ ପ୍ରେରଯ ସ୍ଵେ ଅଗ୍ନେ ସଧସ୍ଥେ । ଜକ୍ଷିଵାଂସଃ ପପିଵାଂସୋ ମଧୂନ୍ଯସ୍ମୈ ଧତ୍ତ ଵସଵୋ ଵସୂନି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଆସିବାକୁ ଆତୁର, ସେମାନେଠାରେ ଆଣି, ତୁମର ନିଜ ଗୃହରେ ବସାଅ। ସେମାନେ ମଧୁର ହବି ଭୋଜନ କରି, ଆମକୁ ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସୁଗା ଵୋ ଦେଵାଃ ସଦନା ଅକର୍ମ ଯ ଆଜଗ୍ମ ସଵନେ ମା ଜୁଷାଣାଃ । ଵହମାନା ଭରମାଣାଃ ସ୍ଵା ଵସୂନି ଵସୁଂ ଘର୍ମଂ ଦିଵମା ରୋହତାନୁ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ବସିବା ସ୍ଥାନ ସୁବିଧାଜନକ କରିଛୁ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛ। ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବହି ନେଇ, ଧନ ସହିତ ଉଷ୍ମ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଅ।
ଯଜ୍ଞ ଯଜ୍ଞଂ ଗଚ୍ଛ ଯଜ୍ଞପତିଂ ଗଚ୍ଛ । ସ୍ଵାଂ ଯୋନିଂ ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵାହା
ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଅ, ଯଜ୍ଞର ନାୟକଙ୍କୁ ଯାଅ, ନିଜ ମୂଳକୁ ଯାଅ—ସ୍ୱାହା।
ଏଷ ତେ ଯଜ୍ଞୋ ଯଜ୍ଞପତେ ସହସୂକ୍ତଵାକଃ । ସୁଵୀର୍ଯଃ ସ୍ଵାହା
ହେ ଯଜ୍ଞପତି, ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ଉଚ୍ଚାରିତ। ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ—ସ୍ୱାହା।
ଵଷଡ୍ଧୁତେଭ୍ଯୋ ଵଷଡହୁତେଭ୍ଯଃ । ଦେଵା ଗାତୁଵିଦୋ ଗାତୁଂ ଵିତ୍ତ୍ଵା ଗାତୁମିତ
ଯେଉଁମାନେ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଅର୍ପିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନୁହଁନ୍ତି, ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ପଥ ଜାଣି, ପଥ ଚିହ୍ନଟ କରି, ସେହି ପଥରେ ଚାଲ।
ମନସସ୍ପତ ଇମଂ ନୋ ଦିଵି ଦେଵେଷୁ ଯଜ୍ଞମ୍ । ସ୍ଵାହା ଦିଵି ସ୍ଵାହା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସ୍ଵାହାନ୍ତରିକ୍ଷେ ସ୍ଵାହା ଵାତେ ଧାଂ ସ୍ଵାହା
ହେ ମନସ୍ପତି, ଏହି ଆମର ଯଜ୍ଞ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ସ୍ୱାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ, ସ୍ୱାହା ପୃଥିବୀରେ, ସ୍ୱାହା ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ସ୍ୱାହା ବାୟୁରେ, ସ୍ୱାହା।
ସଂ ବର୍ହିରକ୍ତଂ ହଵିଷା ଘୃତେନ ସମିନ୍ଦ୍ରେଣ ଵସୁନା ସଂ ମରୁଦ୍ଭିଃ । ସଂ ଦେଵୈର୍ଵିଶ୍ଵଦେଵେଭିରକ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତୁ ହଵିଃ ସ୍ଵାହା
ବେଦୀରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା କୁଶ, ହବି ଏବଂ ଘୃତ—ଏମାନେ ଏକତ୍ର ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ, ମାରୁତମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ, ଏହି ହବି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ—ସ୍ୱାହା।
ପରି ସ୍ତୃଣୀହି ପରି ଧେହି ଵେଦିଂ ମା ଜାମିଂ ମୋଷୀରମୁଯା ଶଯାନାମ୍ । ହୋତୃଷଦନଂ ହରିତଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ନିଷ୍କା ଏତେ ଯଜମାନସ୍ଯ ଲୋକେ
ବେଦୀକୁ ଚାରିପାଖରେ ଛାଡ଼, ଚାରିପାଖରେ ରଖ। ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ କିମ୍ବା ମୂଳ ସହିତ ଶୋଇଥିବାକୁ ନେଉନି। ହୋତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ, ହରିତ ଏବଂ ସୁନାର ରଙ୍ଗର, ଏମାନେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଲୋକର ଅଳଙ୍କାର।
ପର୍ଯାଵର୍ତେ ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯାତ୍ପାପାତ୍ସ୍ଵପ୍ନ୍ଯାଦଭୂତ୍ଯାଃ । ବ୍ରହ୍ମାହମନ୍ତରଂ କୃଣ୍ଵେ ପରା ସ୍ଵପ୍ନମୁଖାଃ ଶୁଚଃ
ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ପାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଅଶୁଭ ଘଟଣାଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ। ମୁଁ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷା କରୁଛି—ସ୍ୱପ୍ନର ମୁହଁ ଦୂରେ ହେଉ, ସେଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର ହେଉ।
ଯତ୍ସ୍ଵପ୍ନେ ଅନ୍ନମଶ୍ନାମି ନ ପ୍ରାତରଧିଗମ୍ଯତେ । ସର୍ଵଂ ତଦସ୍ତୁ ମେ ଶିଵଂ ନହି ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ଦିଵା
ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ଯାହା ସକାଳେ ମିଳେନାହିଁ, ସେସବୁ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; କାରଣ ଦିନେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀଭ୍ଯାମନ୍ତରିକ୍ଷାଯ ମୃତ୍ଯଵେ । ମେକ୍ଷାମ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ ମା ମା ହିଂସିଷୁରୀଶ୍ଵରାଃ
ଦିଗବନ୍ଧନ କରି, ଦିନ ଓ ରାତି, ମଧ୍ୟାକାଶ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଁ ଉପରକୁ ଦେଖୁଛି, ସିଧା ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ। ଈଶ୍ୱରମାନେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ନ ଦିଅନ୍ତୁ।
କୋ ଅସ୍ଯା ନୋ ଦ୍ରୁହୋଽଵଦ୍ଯଵତ୍ଯା ଉନ୍ ନେଷ୍ଯତି କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵସ୍ଯ ଇଚ୍ଛନ୍ । କୋ ଯଜ୍ଞକାମଃ କ ଉ ପୂର୍ତିକାମଃ କୋ ଦେଵେଷୁ ଵନୁତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
କିଏ ଏହି ହାନିକାରକ, ଅପକାରୀକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନେଯିବ, ଯିଏ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଧନ ଚାହେ? କିଏ ଯଜ୍ଞ ଚାହେ, କିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଚାହେ, କିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ?
କଃ ପୃଶ୍ନିଂ ଧେନୁଂ ଵରୁଣେନ ଦତ୍ତାମଥର୍ଵଣେ ସୁଦୁଘାଂ ନିତ୍ଯଵତ୍ସାମ୍ । ବୃହସ୍ପତିନା ସଖ୍ଯଂ ଜୁଷାଣୋ ଯଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଃ କଲ୍ପଯାତି
କିଏ, ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଥର୍ବଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା, ଚିରକାଳ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ସଦା ବଛା ସହିତ ଥିବା ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ପାଇଁ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖି, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଗଠନ କରେ?
ଅପକ୍ରାମନ୍ ପୌରୁଷେଯାଦ୍ଵୃଣାନୋ ଦୈଵ୍ଯଂ ଵଚଃ । ପ୍ରଣୀତୀରଭ୍ଯାଵର୍ତସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସଖିଭିଃ ସହ
ମୁଁ ମାନବୀୟ କଥା ଛାଡ଼ି, ଦେବତାଙ୍କ କଥା ନେଉଛି। ଠିକ୍ ମାର୍ଗରେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ପୁନର୍ବାର ଫେର।
ଯଦସ୍ମୃତି ଚକୃମ କିଂ ଚିଦଗ୍ନ ଉପାରିମ ଚରଣେ ଜାତଵେଦଃ । ତତଃ ପାହି ତ୍ଵଂ ନଃ ପ୍ରଚେତଃ ଶୁଭେ ସଖିଭ୍ଯୋ ଅମୃତତ୍ଵମସ୍ତୁ ନଃ
ମୁଁ ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ଭୁଲ କରିଛି, ହେ ଅଗ୍ନି ଜାତବେଦସ, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଶୁଭ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଅମରତ୍ୱ ପାଉ।
ଅଵ ଦିଵସ୍ତାରଯନ୍ତି ସପ୍ତ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମଯଃ । ଆପଃ ସମୁଦ୍ରିଯା ଧାରାସ୍ତାସ୍ତେ ଶଲ୍ଯମସିସ୍ରସନ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସାତଟି କିରଣ ଦିନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ। ସମୁଦ୍ରର ଜଳଧାରା, ସେମାନେ କଣ୍ଟକ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଯୋ ନ ସ୍ତାଯଦ୍ଦିପ୍ସତି ଯୋ ନ ଆଵିଃ ସ୍ଵୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଅରଣୋ ଵା ନୋ ଅଗ୍ନେ । ପ୍ରତୀଚ୍ଯେତ୍ଵରଣୀ ଦତ୍ଵତୀ ତାନ୍ ମୈଷାମଗ୍ନେ ଵାସ୍ତୁ ଭୂନ୍ ମୋ ଅପତ୍ଯମ୍
ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଖୋଲାମେଳା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଜଣା କିମ୍ବା ଅଜଣା, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଫେରିଯାଉନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ପରିବାର ରୁହି ନପାରୁ।
ଯୋ ନଃ ସୁପ୍ତାନ୍ ଜାଗ୍ରତୋ ଵାଭିଦାସାତ୍ତିଷ୍ଠତୋ ଵା ଚରତୋ ଜାତଵେଦଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରେଣ ସଯୁଜା ସଜୋଷାସ୍ତାନ୍ ପ୍ରତୀଚୋ ନିର୍ଦହ ଜାତଵେଦଃ
ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଘୁମ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତ, ଦାଡ଼ି କିମ୍ବା ଚାଲିବାବେଳେ, ହେ ଜାତବେଦସ, ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ସହିତ ଏଗିଯାଇ, ସେମାନେ ଉପରେ ଦେଖି, ସେମାନେକୁ ଦହିଦିଅ।
ଇଦମୁଗ୍ରାଯ ବଭ୍ରଵେ ନମୋ ଯୋ ଅକ୍ଷେଷୁ ତନୂଵଶୀ । ଘୃତେନ କଲିଂ ଶିକ୍ଷାମି ସ ନୋ ମୃଡାତୀଦୃଶେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର, ପିତାମ୍ବର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ଦ୍ୟୁତରେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେଠି ହାରିଥିବା ଦଳିକୁ ଘୃତ ଦେଇ ଶାନ୍ତ କରୁଛି—ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ।
ଘୃତମପ୍ସରାଭ୍ଯୋ ଵହ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପାଂସୂନ୍ ଅକ୍ଷେଭ୍ଯଃ ସିକତା ଅପଶ୍ଚ । ଯଥାଭାଗଂ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଜୁଷାଣା ମଦନ୍ତି ଦେଵା ଉଭଯାନି ହଵ୍ଯା
ଅଗ୍ନିଦେବ, ତୁମେ ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଇଁ ଘୃତ ନେଇ ଦ୍ୟୁତରୁ ଧୂଳି, ବାଲି ଓ କଣାକଣିକୁ ଦୂରେ ନେଉ। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଅଂଶ ହବି ନେଇ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ନିବେଦନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ।
ଅପ୍ସରସଃ ସଧମାଦଂ ମଦନ୍ତି ହଵିର୍ଧାନମନ୍ତରା ସୂର୍ଯଂ ଚ । ତା ମେ ହସ୍ତୌ ସଂ ସୃଜନ୍ତୁ ଘୃତେନ ସପତ୍ନଂ ମେ କିତଵଂ ରନ୍ଧଯନ୍ତୁ
ଅପ୍ସରାମାନେ ସାଧାରଣ ଭୋଜନରେ ଓ ଯଜ୍ଞ ଅନ୍ନରେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି, ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଘୃତ ସହିତ ମୋ ହାତକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋ ବିପକ୍ଷୀ ଠକେଇବାକୁ ଦମନ କରନ୍ତୁ।
ଆଦିନଵଂ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ନେ ଘୃତେନାସ୍ମାମଭି କ୍ଷର । ଵୃକ୍ଷମିଵାଶନ୍ଯା ଜହି ଯୋ ଅସ୍ମାନ୍ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ଯତି
ନୂତନ ଓ ପୁନର୍ବାର ଆସୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଘୃତ ସହିତ ଆମ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ କର। ଯେଉଁଠି ଆମକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରେ, ତାକୁ କୁହାଡିରେ ଗଛ କାଟିବା ପରି ଦମନ କର।
ଯୋ ନୋ ଦ୍ଯୁଵେ ଧନମିଦଂ ଚକାର ଯୋ ଅକ୍ଷାଣାଂ ଗ୍ଲହନଂ ଶେଷଣଂ ଚ । ସ ନୋ ଦେଵୋ ହଵିରିଦଂ ଜୁଷାଣୋ ଗନ୍ଧର୍ଵେଭିଃ ସଧମାଦଂ ମଦେମ
ଯିଏ ଦିନେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦ୍ୟୁତରେ ଜିତିବା ଓ ହାରିବା ଦେଇଛନ୍ତି—ସେ ଦେବତା, ଏହି ହବି ଗ୍ରହଣ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ସାଧାରଣ ଭୋଜନରେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସଂଵସଵ ଇତି ଵୋ ନାମଧେଯମୁଗ୍ରଂପଶ୍ଯା ରାଷ୍ଟ୍ରଭୃତୋ ହ୍ଯକ୍ଷାଃ । ତେଭ୍ଯୋ ଵ ଇନ୍ଦଵୋ ହଵିଷା ଵିଧେମ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
‘ସଂବସବ’ ହେଉଛି ତୁମର ନାମ, ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୟୁତଗୁଡ଼ିକ, ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଛୁ—ଆମେ ଧନର ମାଲିକ ହେବାକୁ ପାରିବା।
ଦେଵାନ୍ ଯନ୍ ନାଥିତୋ ହୁଵେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଯଦୂଷିମ । ଅକ୍ଷାନ୍ ଯଦ୍ବଭ୍ରୂନ୍ ଆଲଭେ ତେ ନୋ ମୃଡନ୍ତ୍ଵୀଦୃଶେ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସହାୟତା ଚାହିଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପିତାମ୍ବର ଦ୍ୟୁତ ଧରୁଛୁ—ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଦାଶୁଷେ ହତୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି । ଉଭା ହି ଵୃତ୍ରହନ୍ତମା
ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଛ। ଦୁହେଁ ଶତ୍ରୁଘାତୀ।
ଯାଭ୍ଯାମଜଯନ୍ତ୍ସ୍ଵରଗ୍ର ଏଵ ଯାଵାତସ୍ଥତୁର୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପ୍ର ଚର୍ଷଣୀଵୃଷଣା ଵଜ୍ରବାହୂ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃତ୍ରହଣା ହୁଵେଽହମ୍
ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆରମ୍ଭରେ ଜିତାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲେ—ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ବାହୁ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ମୁଁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ଵା ଦେଵୋ ଅଗ୍ରଭୀଚ୍ଚମସେନ ବୃହସ୍ପତିଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ଗୀର୍ଭିର୍ନ ଆ ଵିଶ ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି ତୁମ ପାଇଁ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଉପକୃତ କରିବା ପାଇଁ, ଗୀତରେ ଆସ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁକ୍ଷିରସି ସୋମଧାନ ଆତ୍ମା ଦେଵାନାମୁତ ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଇହ ପ୍ରଜା ଜନଯ ଯାସ୍ତ ଆସୁ ଯା ଅନ୍ଯତ୍ରେହ ତାସ୍ତେ ରମନ୍ତାମ୍
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଭ, ସୋମର ଆସନ, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆତ୍ମା। ଏଠାରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କର—ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ।
ଶୁମ୍ଭନୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତିସୁମ୍ନେ ମହିଵ୍ରତେ । ଆପଃ ସପ୍ତ ସୁସ୍ରୁଵୁର୍ଦେଵୀସ୍ତା ନୋ ମୁଞ୍ଚନ୍ତ୍ଵଂହସଃ
ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମହାନ ନୀତିର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା। ସାତ ଦେବୀ ଜଳ ଧାରା ହୋଇ ବହିଛି—ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।