7.50(7.52) ଯଥା ଵୃକ୍ଷମଶନିର୍ଵିଶ୍ଵାହା ହନ୍ତ୍ଯପ୍ରତି । ଏଵାହମଦ୍ଯ କିତଵାନ୍ ଅକ୍ଷୈର୍ବଧ୍ଯାସମପ୍ରତି
ଯେପରି ଅସନି ଗଛକୁ ଅବିରୋଧରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ସେପରି ଆଜି ମୁଁ ଜୁଆଡ଼ିକୁ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଅବିରୋଧରେ ବାନ୍ଧିଦେଉ।
ତୁରାଣାମତୁରାଣାଂ ଵିଶାମଵର୍ଜୁଷୀଣାମ୍ । ସମୈତୁ ଵିଶ୍ଵତୋ ଭଗୋ ଅନ୍ତର୍ହସ୍ତଂ କୃତଂ ମମ
ଦ୍ରୁତ କିମ୍ବା ଧୀର, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭାଗ୍ୟ ଆସି ମୋ ହାତରେ ପଡ଼ୁ।
ଈଡେ ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ଵାଵସୁଂ ନମୋଭିରିହ ପ୍ରସକ୍ତୋ ଵି ଚଯତ୍କୃତଂ ନଃ । ରଥୈରିଵ ପ୍ର ଭରେ ଵାଜଯଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ମରୁତାଂ ସ୍ତୋମମୃଧ୍ଯାମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ଆଦର ସହିତ ଭଲ ଦାତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି; ସେ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯେପରି ରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସହ ଆମେ ଅଗ୍ରଗତି ଲାଭ କରିବା; ମାରୁତମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ସଫଳତାରେ ପୂରଣ କରିବା।
ଵଯଂ ଜଯେମ ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵୃତମସ୍ମାକମଂଶମୁଦଵା ଭରେଭରେ । ଅସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଵରୀଯଃ ସୁଗଂ କୃଧି ପ୍ର ଶତ୍ରୂଣାଂ ମଘଵନ୍ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ରୁଜ
ତୁମେ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ ଆମେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ବିଜୟୀ ହେବା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଘର୍ଷରେ ଆମ ଅଂଶ ବଢ଼ିଯାଉ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ପଥକୁ ସହଜ କର; ହେ ଦାତା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ଅଜୈଷଂ ତ୍ଵା ସଂଲିଖିତମଜୈଷମୁତ ସଂରୁଧମ୍ । ଅଵିଂ ଵୃକୋ ଯଥା ମଥଦେଵା ମଥ୍ନାମି ତେ କୃତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଜିତିଛି, ମୁଁ ବନ୍ଧା ଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଛି। ଯେପରି ଏକ ନିଆଳିଆ ଛାଗକୁ ଚେବାଇଦେଉଛି, ସେପରି ହେ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ତୁମ କାମକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଛି।
ଉତ ପ୍ରହାମତିଦୀଵା ଜଯତି କୃତମିଵ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି କାଲେ । ଯୋ ଦେଵକାମୋ ନ ଧନଂ ରୁଣଦ୍ଧି ସମିତ୍ତଂ ରାଯଃ ସୃଜତି ସ୍ଵଧାଭିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ପଡ଼ିଥିବା ମଧ୍ୟ ଉଠି ବିଜୟୀ ହେଉଛି, ଯେପରି କୁକୁର ମାରିବା ଦଣ୍ଡ ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ହାସଲ କରେ। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହେ, ସେ ଧନ ରଖି ନାହିଁ; ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧନ ଦେଉଛି।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ ଵା କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵେ । ଵଯଂ ରାଜସୁ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯରିଷ୍ଟାସୋ ଵୃଜନୀଭିର୍ଜଯେମ
ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶତ୍ରୁତାକୁ ଜିତିବା, ଯବ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ। ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଧନରେ ପ୍ରଥମ ହେବା, ଅକ୍ଷତ ଓ ବିଜୟୀ ହେବା।
କୃତଂ ମେ ଦକ୍ଷିଣେ ହସ୍ତେ ଜଯୋ ମେ ସଵ୍ଯ ଆହିତଃ । ଗୋଜିଦ୍ଭୂଯାସମଶ୍ଵଜିଦ୍ଧନଂଜଯୋ ହିରଣ୍ଯଜିତ୍
ମୋର ଡାହାଣ ହାତରେ ବିଜୟ ରହିଛି; ବାମ ହାତରେ ଜୟ ରଖାଯାଇଛି। ମୁଁ ଗାଁ ଜିତିବା, ଘୋଡ଼ା ଜିତିବା, ଧନ ଓ ସୁନା ଜିତିବା ହେଉ।
ଅକ୍ଷାଃ ଫଲଵତୀଂ ଦ୍ଯୁଵଂ ଦତ୍ତ ଗାଂ କ୍ଷୀରିଣୀମିଵ । ସଂ ମା କୃତସ୍ଯ ଧାରଯା ଧନୁଃ ସ୍ନାଵ୍ନେଵ ନହ୍ଯତ
ହେ ଅକ୍ଷ, ଫଳଦାୟକ ଫେଙ୍କ ଦିଅ, ଯେପରି ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁ। ଜିତିଥିବା ଫେଙ୍କର ବନ୍ଧନରେ ମୋତେ ଏକତ୍ର କର, ଯେପରି ଧନୁର ତାଣି ଧନୁକୁ ଧରି ରଖେ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରୀଯଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛୁଆ, ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ, ଅପୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସଂଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଂଗୀ ଭଳି, ସେ ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରନ୍ତୁ।
ସଂଜ୍ଞାନଂ ନଃ ସ୍ଵେଭିଃ ସଂଜ୍ଞାନମରଣେଭିଃ । ସଂଜ୍ଞାନମଶ୍ଵିନା ଯୁଵମିହାସ୍ମାସୁ ନି ଯଚ୍ଛତମ୍
ଆମ ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ସମ୍ମତି ରହୁ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ସମ୍ମତି ରହୁ। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଠାରେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମତି ଦିଅ।
ସଂ ଜାନାମହୈ ମନସା ସଂ ଚିକିତ୍ଵା ମା ଯୁଷ୍ମହି ମନସା ଦୈଵ୍ଯେନ । ମା ଘୋଷା ଉତ୍ସ୍ଥୁର୍ବହୁଲେ ଵିନିର୍ହତେ ମେଷୁଃ ପପ୍ତଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାହନ୍ଯାଗତେ
ଆମେ ମନରେ ଏକତା ରଖିବା, ଜ୍ଞାନରେ ଏକତା ରଖିବା; ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମ ମନ ଭିନ୍ନ ହେଉ ନାହିଁ। ସଭାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଉଠୁନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିନ ଆସିଲେ ଅସ୍ଥିରତା ହେଉ ନାହିଁ।
ଅମୁତ୍ରଭୂଯାଦଧି ଯଦ୍ଯମସ୍ଯ ବୃହସ୍ପତେ ଅଭିଶସ୍ତେରମୁଞ୍ଚଃ । ପ୍ରତ୍ଯୌହତାମଶ୍ଵିନା ମୃତ୍ଯୁମସ୍ମଦ୍ଦେଵାନାମଗ୍ନେ ଭିଷଜା ଶଚୀଭିଃ
ଯଦି ଆମେ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଶାପରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲୁ, ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଆମଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ସଂ କ୍ରାମତଂ ମା ଜହୀତଂ ଶରୀରଂ ପ୍ରାଣାପାନୌ ତେ ସଯୁଜାଵିହ ସ୍ତାମ୍ । ଶତଂ ଜୀଵ ଶରଦୋ ଵର୍ଧମାନୋଽଗ୍ନିଷ୍ଟେ ଗୋପା ଅଧିପା ଵସିଷ୍ଠଃ
ଦୁଇଏ ଏକାସାଥି ଆଗେ ବଢ଼, ଶରୀରକୁ ଛାଡ଼ନି; ତୁମ ଜୀବନବାୟୁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ର ରହୁ। ଶତ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଅଗ୍ନି ତୁମର ରକ୍ଷକ, ବସିଷ୍ଠ ତୁମର ଅଧିପତି।
ଆଯୁର୍ଯତ୍ତେ ଅତିହିତଂ ପରାଚୈରପାନଃ ପ୍ରାଣଃ ପୁନରା ତାଵିତାମ୍ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦାହାର୍ନିର୍ଋତେରୁପସ୍ଥାତ୍ତଦାତ୍ମନି ପୁନରା ଵେଶଯାମି ତେ
ତୁମର ଯେ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲା, ତୁମର ବାହାରୁଥିବା ଓ ଭିତରକୁ ଆସୁଥିବା ଶ୍ୱାସ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଆସୁ। ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ନିରୃତିର ଗ୍ରାସରୁ ଫେରାଇ ଆଣୁ, ଏହି ସବୁକୁ ମୁଁ ପୁଣି ତୁମ ଅନ୍ତରେ ବସାଇ ଦେଉଛି।
ମେମଂ ପ୍ରାଣୋ ହାସୀନ୍ ମୋ ଅପାନୋଽଵହାଯ ପରା ଗାତ୍। ସପ୍ତର୍ଷିଭ୍ଯ ଏନଂ ପରି ଦଦାମି ତେ ଏନଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଜରସେ ଵହନ୍ତୁ
ତୁମର ଶ୍ୱାସ କେବେ ଚାଲିଯାଉ ନାହିଁ, ତୁମର ପ୍ରାଣ ବହୁ ଦୂରକୁ ଯିଅ ନାହିଁ। ଏହାକୁ ମୁଁ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରୁଛି; ସେମାନେ ଏହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଵିଷତଂ ପ୍ରାଣାପାନାଵନଡ୍ଵାହାଵିଵ ଵ୍ରଜମ୍ । ଅଯଂ ଜରିମ୍ଣଃ ଶେଵଧିରରିଷ୍ଟ ଇହ ଵର୍ଧତାମ୍
ତୁମର ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ଦୁଇଟି ଜୋଟି ଗୋରୁ ପରି ଏଗିଯାଉ। ଏହି ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏଠାରେ ବଢ଼ିଯାଉ।
ଆ ତେ ପ୍ରାଣଂ ସୁଵାମସି ପରା ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସୁଵାମି ତେ । ଆଯୁର୍ନୋ ଵିଶ୍ଵତୋ ଦଧଦଯମଗ୍ନିର୍ଵରେଣ୍ଯଃ
ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରାଣକୁ ପୁଣି ତୁମ ପାଖକୁ ଡାକୁଛି; ତୁମ ଠାରୁ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁଛି। ଏହି ଉତ୍ତମ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତଠାରେ ଜୀବନକୁ ବ୍ୟାପିତ କରୁ।
ଉଦ୍ଵଯଂ ତମସସ୍ପରି ରୋହନ୍ତୋ ନାକମୁତ୍ତମମ୍ । ଦେଵଂ ଦେଵତ୍ରା ସୂର୍ଯମଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମମ୍
ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉଠି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଢ଼ି, ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ।
ଋଚଂ ସାମ ଯଜାମହେ ଯାଭ୍ଯାଂ କର୍ମାଣି କୁର୍ଵତେ । ଏତେ ସଦସି ରାଜତୋ ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵେଷୁ ଯଚ୍ଛତଃ
ଯେ ଋଚ୍ ଓ ସାମ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ଏମାନେ ସଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି।
ଯେ ତେ ପନ୍ଥାନୋଽଵ ଦିଵୋ ଯେଭିର୍ଵିଶ୍ଵମୈରଯଃ । ତେଭିଃ ସୁମ୍ନଯା ଧେହି ନୋ ଵସୋ
ତୁମର ଯେଉଁ ପଥଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ଚଳାଉଛ, ସେଇ ପଥରେ, ହେ ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ଭଲ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଅ।
ତିରଶ୍ଚିରାଜେରସିତାତ୍ପୃଦାକୋଃ ପରି ସଂଭୃତମ୍ । ତତ୍କଙ୍କପର୍ଵଣୋ ଵିଷମିଯଂ ଵୀରୁଦନୀନଶତ୍
ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକ, କଳା ପିପିଲିକା ଓ ମାଟି ଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଏକଠା କରୁଛୁ; ଏହା ହେଉଛି ବିଛିର ଶରୀର ଯୋଡ଼ର ବିଷ, ଶତଧା ମୂଳ।
ଇଯଂ ଵୀରୁନ୍ ମଧୁଜାତା ମଧୁଶ୍ଚୁନ୍ ମଧୁଲା ମଧୂଃ । ସା ଵିହ୍ରୁତସ୍ଯ ଭେଷଜ୍ଯଥୋ ମଶକଜମ୍ଭନୀ
ଏହି ଔଷଧ ମଧୁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ମଧୁର ସହିତ ଭରିଆ, ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ଚିତ୍ତ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିବା ପାଇଁ ଔଷଧ ଓ ମାଛି ଦୂର କରିବାର ମନ୍ତ୍ର।
ଯତୋ ଦଷ୍ଟଂ ଯତୋ ଧୀତଂ ତତସ୍ତେ ନିର୍ହ୍ଵଯାମସି । ଅର୍ଭସ୍ଯ ତୃପ୍ରଦଂଶିନୋ ମଶକସ୍ଯାରସଂ ଵିଷମ୍
ଯେଉଁଠାରୁ ଦଶିଛି, ଯେଉଁଠାରୁ ଚୁଇଁଛି, ସେଠାରୁ ଆମେ ଏହାକୁ ଡାକୁଛୁ—ଦଶିଥିବା, ଚୁଇଥିବା ମାଛିର ରସହୀନ ବିଷ।
ଅଯଂ ଯୋ ଵକ୍ରୋ ଵିପରୁର୍ଵ୍ଯଙ୍ଗୋ ମୁଖାନି ଵକ୍ରା ଵୃଜିନା କୃଣୋଷି । ତାନି ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଇଷୀକାମିଵ ସଂ ନମଃ
ତୁମେ ଯେ ଟେଡ଼ା, ବାଙ୍କା, ବିକୃତ, ମୁହଁ ଟେଡ଼ା କରିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କୁ ଅପକାର କର, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଠି ପରି ସିଧା କର।
ଅରସସ୍ଯ ଶର୍କୋଟସ୍ଯ ନୀଚୀନସ୍ଯୋପସର୍ପତଃ । ଵିଷଂ ହ୍ଯସ୍ଯାଦିଷ୍ଯଥୋ ଏନମଜୀଜଭମ୍
ବିଛିର ରସହୀନ ବିଷ, ଯେ ନିମ୍ନ ଭୂମିରେ ଲୁଚି ଘୁଞ୍ଚୁଛି, ଏହାକୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦୂର କରିଛ; ସେ ପୁଣି ସ୍ୱସ୍ଥ ହୋଇଛି।
ନ ତେ ବାହ୍ଵୋର୍ବଲମସ୍ତି ନ ଶୀର୍ଷେ ନୋତ ମଧ୍ଯତଃ । ଅଥ କିଂ ପାପଯାଽମୁଯା ପୁଚ୍ଛେ ବିଭର୍ଷ୍ଯର୍ଭକମ୍
ତୁମ ହାତରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ମୁଣ୍ଡରେ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତେବେ, ଏହି ଖରାପ ପୁଛ ଦ୍ୱାରା କାହିଁକି ତୁମେ ଶିଶୁକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଛ?
ଅଦନ୍ତି ତ୍ଵା ପିପୀଲିକା ଵି ଵୃଶ୍ଚନ୍ତି ମଯୂର୍ଯଃ । ସର୍ଵେ ଭଲ ବ୍ରଵାଥ ଶାର୍କୋଟମରସଂ ଵିଷମ୍
ପିପିଲିକା ତୁମକୁ କାମୁଡ଼ିଯାଉଛି, ମୟୂରୀ ତୁମକୁ ଚିରିଯାଉଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ କହନ୍ତୁ—ବିଛିର ରସହୀନ ବିଷ।
ଯ ଉଭାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରହରସି ପୁଚ୍ଛେନ ଚାସ୍ଯେନ ଚ । ଆସ୍ଯେ ନ ତେ ଵିଷଂ କିମୁ ତେ ପୁଚ୍ଛଧାଵସତ୍
ତୁମେ ଯେ ପୁଛ ଓ ମୁହଁ ଦୁଇଁଥିରେ ଆଘାତ କର, ତୁମ ମୁହଁରେ ବିଷ ନାହିଁ; ତେବେ, କଣ ତୁମର ବିଷ ପୁଛରେ ରହିଛି?
ଯଦାଶସା ଵଦତୋ ମେ ଵିଚୁକ୍ଷୁଭେ ଯଦ୍ଯାଚମାନସ୍ଯ ଚରତୋ ଜନାମନୁ । ଯଦାତ୍ମନି ତନ୍ଵୋ ମେ ଵିରିଷ୍ଟଂ ସରସ୍ଵତୀ ତଦା ପୃଣଦ୍ଘୃତେନ
ମୁଁ କଥା କହିବାବେଳେ, ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା କିମ୍ବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବା ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଅଶାନ୍ତି ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠି ଶରୀରରେ ବିଖରିଯାଇଛି—ସେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ଘୃତରେ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।