ଅଭୀଶୁନା ମେଯା ଆସନ୍ ଵ୍ଯାମେନାନୁମେଯାଃ । କେଶା ନଡା ଇଵ ଵର୍ଧନ୍ତାଂ ଶୀର୍ଷ୍ଣସ୍ତେ ଅସିତାଃ ପରି
ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଗଠିତ ହେଉ, ମାପାଯାଉ। ତୁମର କଳା କେଶ ମୁଣ୍ଡର ଚାରିପାଖରେ ନଡ଼ ଭଳି ବଢ଼ିଯାଉ।
ଦୃଂହ ମୂଲମାଗ୍ରଂ ଯଚ୍ଛ ଵି ମଧ୍ଯଂ ଯାମଯୌଷଧେ । କେଶା ନଡା ଇଵ ଵର୍ଧନ୍ତାଂ ଶୀର୍ଷ୍ଣସ୍ତେ ଅସିତାଃ ପରି
ମୂଳକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଶିରାକୁ ଧର, ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ବଢ଼ାଅ, ଔଷଧି। ତୁମର କଳା କେଶ ମୁଣ୍ଡର ଚାରିପାଖରେ ନଡ଼ ଭଳି ବଢ଼ିଯାଉ।
ତ୍ଵଂ ଵୀରୁଧାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମାଭିଶ୍ରୁତାସ୍ଯୋଷଧେ । ଇମଂ ମେ ଅଦ୍ଯ ପୁରୁଷଂ କ୍ଲୀବମୋପଶିନଂ କୃଧି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଔଷଧି। ଆଜି, ଏହି ପୁରୁଷକୁ ମୋ ପାଇଁ ନପୁଂସକ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ କର।
କ୍ଲୀବଂ କୃଧ୍ଯୋପଶିନମଥୋ କୁରୀରିଣଂ କୃଧି । ଅଥାସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଗ୍ରାଵଭ୍ଯାମୁଭେ ଭିନତ୍ତ୍ଵାଣ୍ଡ୍ଯୌ
ତାଙ୍କୁ ନପୁଂସକ କର, ଶକ୍ତିହୀନ କର, ଏବଂ ନରୀକ କର। ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଟି ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅଣ୍ଡକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ।
କ୍ଲୀବ କ୍ଲୀବଂ ତ୍ଵାକରଂ ଵଧ୍ରେ ଵଧ୍ରିଂ ତ୍ଵାକରମରସାରସଂ ତ୍ଵାକରମ୍ । କୁରୀରମସ୍ଯ ଶୀର୍ଷଣି କୁମ୍ବଂ ଚାଧିନିଦଧ୍ମସି
ନପୁଂସକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନପୁଂସକ କରୁଛି; ବଧିର, ମୁଁ ତୁମକୁ ବଧିର କରୁଛି; ରସହୀନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରସହୀନ କରୁଛି। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନପୁଂସକତା ଓ ମଟକ ଚିହ୍ନ ରଖୁଛି।
ଯେ ତେ ନାଡ୍ଯୌ ଦେଵକୃତେ ଯଯୋସ୍ତିଷ୍ଠତି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ତେ ତେ ଭିନଦ୍ମି ଶମ୍ଯଯାମୁଷ୍ଯା ଅଧି ମୁଷ୍କଯୋଃ
ତୁମର ଯେ ଦୁଇଟି ନଳୀ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷତ୍ୱ ରହିଥାଏ, ସେ ଦୁଇଟିକୁ ମୁଁ ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଣ୍ଡ ଉପରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
ଯଥା ନଡଂ କଶିପୁନେ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଭିନ୍ଦନ୍ତ୍ଯଶ୍ମନା । ଏଵା ଭିନଦ୍ମି ତେ ଶେପୋଽମୁଷ୍ଯା ଅଧି ମୁଷ୍କଯୋଃ
ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳା ତାଣିକା ପାଇଁ ନଡ଼କୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ଲିଙ୍ଗକୁ ତାଙ୍କର ଅଣ୍ଡ ଉପରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
ନ୍ଯସ୍ତିକା ରୁରୋହିଥ ସୁଭଗଂକରଣୀ ମମ । ଶତଂ ତଵ ପ୍ରତାନାସ୍ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶନ୍ ନିତାନାଃ ॥ ତଯା ସହସ୍ରପର୍ଣ୍ଯା ହୃଦଯଂ ଶୋଷଯାମି ତେ
ନ୍ୟସ୍ତିକା, ତୁମେ ବଢ଼, ମୋ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ ଆଣ। ତୁମର ଶତ ଶାଖା ଓ ତିରିଶି ତିନି ମୂଳ ଅଛି। ଏହି ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟକୁ ଶୁଖାଏ।
ଶୁଷ୍ଯତୁ ମଯି ତେ ହୃଦଯମଥୋ ଶୁଷ୍ଯତ୍ଵାସ୍ଯମ୍ । ଅଥୋ ନି ଶୁଷ୍ଯ ମାଂ କାମେନାଥୋ ଶୁଷ୍କାସ୍ଯା ଚର
ତୋର ହୃଦୟ ମୋ ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ତୋର ମୁଁହ ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହେଉ। ଏବେ, ମୋ ପାଇଁ ତୋର ଆକାଂକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ମୁଁହ ନେଇ ଦୂରେ ଚାଲିଯା।
ସଂଵନନୀ ସମୁଷ୍ପଲା ବଭ୍ରୁ କଲ୍ଯାଣି ସଂ ନୁଦ । ଅମୂଂ ଚ ମାଂ ଚ ସଂ ନୁଦ ସମାନଂ ହୃଦଯଂ କୃଧି
ଏ ଏକତାକାରିଣୀ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ରୂପବତୀ, ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର। ସେଉଁଥିରେ ଓ ମୋତେ ଏକତ୍ର କର, ଆମ ହୃଦୟ ଏକ କର।
ଯଥୋଦକମପପୁଷୋଽପଶୁଷ୍ଯତ୍ଯାସ୍ଯମ୍ । ଏଵା ନି ଶୁଷ୍ଯ ମାଂ କାମେନାଥୋ ଶୁଷ୍କାସ୍ଯା ଚର
ଯେପରି ଜଳ ପିଇଲେ ମୁଁହ ଶୁଷ୍କ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ମୋ ପାଇଁ ତୋର ଆକାଂକ୍ଷା ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ମୁଁହ ନେଇ ଦୂରେ ଚାଲିଯା।
ଯଥା ନକୁଲୋ ଵିଛିଦ୍ଯ ସଂଦଧାତ୍ଯହିଂ ପୁନଃ । ଏଵା କାମସ୍ଯ ଵିଛିନ୍ନଂ ସଂ ଧେହି ଵୀର୍ଯାଵତି
ଯେପରି ନେଉଳ ଅଜଗରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆଉ ଏକତ୍ର କରେ, ସେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନ ହୋଇଥିବାକୁ ପୁନି ଏକତ୍ର କର।
ଯୌ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଵଵରୂଢୌ ଜିଘତ୍ସତଃ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ । ତୌ ଦନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଶିଵୌ କୃଣୁ ଜାତଵେଦଃ
ଯେପରି ଦୁଇଟି ବାଘ ତାଙ୍କର ବାପା ଓ ମାଆକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଓ ଜାତବେଦସ୍, ସେମାନଙ୍କର ଦାନ୍ତକୁ ଶୁଭ କର।
ଵ୍ରୀହିମତ୍ତଂ ଯଵମତ୍ତମଥୋ ମାଷମଥୋ ତିଲମ୍ । ଏଷ ଵାଂ ଭାଗୋ ନିହିତୋ ରତ୍ନଧେଯାଯ ଦନ୍ତୌ ମା ହିଂସିଷ୍ଟଂ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ
ଚାଉଳ, ଯବ, ବୁଟ ଓ ତିଳ—ଏହିଏ ତୁମର ଭାଗ ଧନର ନିମିତ୍ତେ ରଖାଯାଇଛି; ତୁମର ଦାନ୍ତ ବାପା ଓ ମାଆକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଉପହୂତୌ ସଯୁଜୌ ସ୍ଯୋନୌ ଦନ୍ତୌ ସୁମଙ୍ଗଲୌ । ଅନ୍ଯତ୍ର ଵାଂ ଘୋରଂ ତନ୍ଵଃ ପରୈତୁ ଦନ୍ତୌ ମା ହିଂସିଷ୍ଟଂ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ
ଡାକି ଏକତ୍ର କରାଯାଇଥିବା, ମିଳିଥିବା, ମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ ଦାନ୍ତ ହେଉ; ତୁମ ଦେହର ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କରତା ଅଛି, ସେଠାରେ ଯାଉ; ତୁମର ଦାନ୍ତ ବାପା ଓ ମାଆକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଵାଯୁରେନାଃ ସମାକରତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୋଷାଯ ଧ୍ରିଯତାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଆଭ୍ଯୋ ଅଧି ବ୍ରଵଦ୍ରୁଦ୍ରୋ ଭୂମ୍ନେ ଚିକିତ୍ସତୁ
ବାୟୁ ଏମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ପୋଷଣ ପାଇଁ ଧରିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଉପରେ କହିଛନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତୁ।
ଲୋହିତେନ ସ୍ଵଧିତିନା ମିଥୁନଂ କର୍ଣଯୋଃ କୃଧି । ଅକର୍ତାମଶ୍ଵିନା ଲକ୍ଷ୍ମ ତଦସ୍ତୁ ପ୍ରଜଯା ବହୁ
ଲାଲ ଖଡ଼ ଦ୍ୱାରା କାନରେ ଦୁଇଟି ଯୋଡ଼ା କର; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆମେ ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଇଛୁ—ଏହା ସନ୍ତାନରେ ବଢ଼ିଯାଉ।
ଯଥା ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵାସୁରା ଯଥା ମନୁଷ୍ଯା ଉତ । ଏଵା ସହସ୍ରପୋଷାଯ କୃଣୁତଂ ଲକ୍ଷ୍ମାଶ୍ଵିନା
ଯେପରି ଦେବତା ଓ ଅସୁର, ଯେପରି ମଣିଷମାନେ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ହଜାର ଗୁଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କର।
ଉଚ୍ଛ୍ରଯସ୍ଵ ବହୁର୍ଭଵ ସ୍ଵେନ ମହସା ଯଵ । ମୃଣୀହି ଵିଶ୍ଵା ପାତ୍ରାଣି ମା ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯାଶନିର୍ଵଧୀତ୍
ଉଠ, ତୋର ନିଜ ମହିମାରେ ଅଧିକ ହେଉ, ହେ ଯବ; ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଜିତ, ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ର ତୁମକୁ ଆଘାତ କରୁନାହିଁ।
ଆଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ଯଵଂ ଦେଵଂ ଯତ୍ର ତ୍ଵାଚ୍ଛାଵଦାମସି । ତଦୁଚ୍ଛ୍ରଯସ୍ଵ ଦ୍ଯୌରିଵ ସମୁଦ୍ର ଇଵୈଧ୍ଯକ୍ଷିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଦେବତା ଭାବେ ଡାକୁଛୁ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଆକାଶ ଭଳି, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅଡ଼ିଗ ରୁହ।
ଅକ୍ଷିତାସ୍ତ ଉପସଦୋଽକ୍ଷିତାଃ ସନ୍ତୁ ରାଶଯଃ । ପୃଣନ୍ତୋ ଅକ୍ଷିତାଃ ସନ୍ତ୍ଵତ୍ତାରଃ ସନ୍ତ୍ଵକ୍ଷିତାଃ
ଝାଞ୍ଜ ଚଉକ ଅଭଙ୍ଗ ରୁହ, ଧାନର ଢେର ଅଭଙ୍ଗ ରୁହ; ଗୋଦାମ ଭରିଥିବା ରୁହ, ଚାଷୀମାନେ ଅଭଙ୍ଗ ରୁହନ୍ତୁ।
ଧୀତୀ ଵା ଯେ ଅନଯନ୍ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରଂ ମନସା ଵା ଯେଽଵଦନ୍ନ୍ ଋତାନି । ତୃତୀଯେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନାସ୍ତୁରୀଯେଣାମନ୍ଵତ ନାମ ଧେନୋଃ
ଯେମାନେ ପ୍ରଥମ କଥାକୁ ମନରେ ଆଣି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯେମାନେ ମନରେ ସତ୍ୟ କହିଲେ, ତୃତୀୟ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ବଢ଼ିଲେ, ସେମାନେ ଚତୁର୍ଥରେ ଗାଈର ନାମକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ସ ଵେଦ ପୁତ୍ରଃ ପିତରଂ ସ ମାତରଂ ସ ସୂନୁର୍ଭୁଵତ୍ସ ଭୁଵତ୍ପୁନର୍ମଘଃ । ସ ଦ୍ଯାମୌର୍ଣୋଦନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସ୍ଵଃ ସ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵମଭଵତ୍ସ ଆଭରତ୍
ସେ ଜାଣେ ବାପାକୁ, ସେ ଜାଣେ ମାଆକୁ, ସେ ଜାଣେ ପୁଅକୁ, ଯିଏ ଅଛି, ଯିଏ ପୁନି ଦାନଶୀଳ ହୁଏ; ସେ ଆକାଶ, ମଧ୍ୟାକାଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକିଦେଲେ; ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ସେ ଏହାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅଥର୍ଵାଣଂ ପିତରଂ ଦେଵବନ୍ଧୁଂ ମାତୁର୍ଗର୍ଭଂ ପିତୁରସୁଂ ଯୁଵାନମ୍ । ଯ ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ମନସା ଚିକେତ ପ୍ର ଣୋ ଵୋଚସ୍ତମିହେହ ବ୍ରଵଃ
ଅଥର୍ବଣ, ବାପା, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ମାଆର ଗର୍ଭ, ବାପାର ପ୍ରାଣ, ଯୁବକ—ଯିଏ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ମନରେ ବୁଝିଛି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ କହୁଛୁ, ଏଠାରେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ।
ଅଯା ଵିଷ୍ଠା ଜନଯନ୍ କର୍ଵରାଣି ସ ହି ଘୃଣିରୁରୁର୍ଵରାଯ ଗାତୁଃ । ସ ପ୍ରତ୍ଯୁଦୈଦ୍ଧରୁଣଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରଂ ସ୍ଵଯା ତନ୍ଵା ତନ୍ଵମୈରଯତ
ଏହି ମଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନ୍ନ ପିଠା ବନାଏ; ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିସ୍ତୃତ ପଥର ଅଧିକାରୀ; ସେ ଲାଲ ମଧୁର ଆଗକୁ ଗଲେ, ନିଜ ରୂପରେ ରୂପ ଦେଲେ।
ଏକଯା ଚ ଦଶଭିଶ୍ଚ ସୁହୁତେ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମିଷ୍ଟଯେ ଵିଂଶତ୍ଯା ଚ । ତିସୃଭିଶ୍ଚ ଵହସେ ତ୍ରିଂଶତା ଚ ଵିଯୁଗ୍ଭିର୍ଵାଯ ଇହ ତା ଵି ମୁଞ୍ଚ
ଏକଟି ଓ ଦଶଟି ସହିତ ଭଲ ଉପସ୍ଥାପିତ; ଦୁଇଟି ଇଚ୍ଛିତ ପାଇଁ, କୁଡ଼ିଟି ସହିତ; ତିନିଟି ଓ ତିରିଶଟି ସହିତ ତୁମେ ଉଠାଅ; ହେ ବାୟୁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାରେ ଦଳେ ଛାଡ଼।
ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞମଯଜନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତାନି ଧର୍ମାଣି ପ୍ରଥମାନ୍ଯାସନ୍ । ତେ ହ ନାକଂ ମହିମାନଃ ସଚନ୍ତ ଯତ୍ର ପୂର୍ଵେ ସାଧ୍ଯାଃ ସନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ; ସେଗୁଡିକି ପ୍ରଥମ ଧର୍ମ ହେଲା। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଉଚ୍ଚତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ସାଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞୋ ବଭୂଵ ସ ଆ ବଭୂଵ ସ ପ୍ର ଜଜ୍ଞେ ସ ଉ ଵାଵୃଧେ ପୁନଃ । ସ ଦେଵାନାମଧିପତିର୍ବଭୂଵ ସୋ ଅସ୍ମାସୁ ଦ୍ରଵିଣମା ଦଧାତୁ
ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏବଂ ପୁନି ବଢ଼ିଲା। ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ହେଲା; ସେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ଦିଅ।
ଯଦ୍ଦେଵା ଦେଵାନ୍ ହଵିଷାଽଯଜନ୍ତାମର୍ତ୍ଯାନ୍ ମନସା ମର୍ତ୍ଯେନ । ମଦେମ ତତ୍ର ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ ପଶ୍ଯେମ ତଦୁଦିତୌ ସୂର୍ଯସ୍ଯ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ମଣିଷମାନେ ମନରେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଆମେ ସେଠି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ ଏହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଯତ୍ପୁରୁଷେଣ ହଵିଷା ଯଜ୍ଞଂ ଦେଵା ଅତନ୍ଵତ । ଅସ୍ତି ନୁ ତସ୍ମାଦୋଜୀଯୋ ଯଦ୍ଵିହଵ୍ଯେନେଜିରେ
ପୁରୁଷ ଏବଂ ହବି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ। ଏହାଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିଛି ଅଛି କି, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ?