ଅଯଂ ଵଜ୍ରସ୍ତର୍ପଯତାମୃତସ୍ଯାଵାସ୍ଯ ରାଷ୍ଟ୍ରମପ ହନ୍ତୁ ଜୀଵିତମ୍ । ଶୃଣାତୁ ଗ୍ରୀଵାଃ ପ୍ର ଶୃଣାତୂଷ୍ଣିହା ଵୃତ୍ରସ୍ଯେଵ ଶଚୀପତିଃ
ଏହି ବଜ୍ର ଶତୃଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁ, ତାଙ୍କର ଦେଶ ଧ୍ଵଂସ କରି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରୁ। ତାଙ୍କର ଗଳା ଓ ଗଳଫୁଲିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ବୃତ୍ରକୁ ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ।
ଅଧରୋଽଧର ଉତ୍ତରେଭ୍ଯୋ ଗୂଢଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ମୋତ୍ସୃପତ୍। ଵଜ୍ରେଣାଵହତଃ ଶଯାମ୍
ତଳ ଉପର ତଳେ ଲୁଚିଯାଉ, ଭୂମିର ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଉ। ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ସେ ଶୟାନ ହେଉ।
ଯୋ ଜିନାତି ତମନ୍ଵିଚ୍ଛ ଯୋ ଜିନାତି ତମିଜ୍ଜହି । ଜିନତୋ ଵଜ୍ର ତ୍ଵଂ ସୀମନ୍ତମନ୍ଵଞ୍ଚମନୁ ପାତଯ
ଯିଏ ଜିତିଯାଏ, ସେଉଠାକୁ ଖୋଜ; ଯିଏ ଜିତିଯାଏ, ସେଉଠାକୁ ପ୍ରହାର କର। ବଜ୍ର, ଯିଏ ଜିତିଛି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଦେ, ସେ ପଛକୁ ପଡ଼ିଯାଉ।
ଯଦଶ୍ନାମି ବଲଂ କୁର୍ଵ ଇତ୍ଥଂ ଵଜ୍ରମା ଦଦେ । ସ୍କନ୍ଧାନ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାତଯନ୍ ଵୃତ୍ରସ୍ଯେଵ ଶଚୀପତିଃ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଖାଏ, ଶକ୍ତି ଆସେ; ଏଭଳି ବଜ୍ର ଧରିଏ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ ଯେପରି ଦେହର କାନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ସେପରି।
ଯତ୍ପିବାମି ସଂ ପିବାମି ସମୁଦ୍ର ଇଵ ସଂପିବଃ । ପ୍ରାଣାନ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ସଂପାଯ ସଂ ପିବାମୋ ଅମୁଂ ଵଯମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ପିଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପିଏ, ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ପିଏ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଆଣିଦେ, ଆମେ ଏକାଠି ତାଙ୍କୁ ପିଉ।
ଯଦ୍ଗିରାମି ସଂ ଗିରାମି ସମୁଦ୍ର ଇଵ ସଂଗିରଃ । ପ୍ରାଣାନ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ସଂଗୀର୍ଯ ସଂ ଗିରାମୋ ଅମୁଂ ଵଯମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି କହେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହେ, ସମୁଦ୍ର ଯେପରି କହେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ କହିଦେଇ, ଆମେ ଏକାଠି କହିଦେଉ।
ଦେଵୀ ଦେଵ୍ଯାମଧି ଜାତା ପୃଥିଵ୍ଯାମସ୍ଯୋଷଧେ । ତାଂ ତ୍ଵା ନିତତ୍ନି କେଶେଭ୍ଯୋ ଦୃଂହଣାଯ ଖନାମସି
ଦେବୀ ଔଷଧି, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ; ମୁଁ ତୁମକୁ କେଶରୁ ଦୃଢ଼ତା ପାଇଁ ଖୋଦି ନେଉଛି।
ଦୃଂହ ପ୍ରତ୍ନାନ୍ ଜନଯାଜାତାନ୍ ଜାତାନ୍ ଉ ଵର୍ଷୀଯସସ୍କୃଧି
ପୁରୁଣାମାନେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାମାନେ ଆଉ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାମାନେ ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ଯସ୍ତେ କେଶୋଽଵପଦ୍ଯତେ ସମୂଲୋ ଯଶ୍ଚ ଵୃଶ୍ଚତେ । ଇଦଂ ତଂ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜ୍ଯାଭି ଷିଞ୍ଚାମି ଵୀରୁଧା
ତୁମର ଯେ କେଶ ମୂଳ ସହିତ ଝଡ଼ିଯାଏ କିମ୍ବା ଉଖଳାଯାଏ, ସେଉଠି ଏହି ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଛିଟିଏ।
ଯାଂ ଜମଦଗ୍ନିରଖନଦ୍ଦୁହିତ୍ରେ କେଶଵର୍ଧନୀମ୍ । ତାଂ ଵୀତହଵ୍ଯ ଆଭରଦସିତସ୍ଯ ଗୃହେଭ୍ଯଃ
ଯେ ଔଷଧିକୁ ଜମଦଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଝିଅ ପାଇଁ କେଶ ବଢ଼ିବାକୁ ଖୋଦିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ବୀତହବ୍ୟ ଏହାକୁ ଅସିତଙ୍କ ଘରୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଅଭୀଶୁନା ମେଯା ଆସନ୍ ଵ୍ଯାମେନାନୁମେଯାଃ । କେଶା ନଡା ଇଵ ଵର୍ଧନ୍ତାଂ ଶୀର୍ଷ୍ଣସ୍ତେ ଅସିତାଃ ପରି
ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଗଠିତ ହେଉ, ମାପାଯାଉ। ତୁମର କଳା କେଶ ମୁଣ୍ଡର ଚାରିପାଖରେ ନଡ଼ ଭଳି ବଢ଼ିଯାଉ।
ଦୃଂହ ମୂଲମାଗ୍ରଂ ଯଚ୍ଛ ଵି ମଧ୍ଯଂ ଯାମଯୌଷଧେ । କେଶା ନଡା ଇଵ ଵର୍ଧନ୍ତାଂ ଶୀର୍ଷ୍ଣସ୍ତେ ଅସିତାଃ ପରି
ମୂଳକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଶିରାକୁ ଧର, ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ବଢ଼ାଅ, ଔଷଧି। ତୁମର କଳା କେଶ ମୁଣ୍ଡର ଚାରିପାଖରେ ନଡ଼ ଭଳି ବଢ଼ିଯାଉ।
ତ୍ଵଂ ଵୀରୁଧାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମାଭିଶ୍ରୁତାସ୍ଯୋଷଧେ । ଇମଂ ମେ ଅଦ୍ଯ ପୁରୁଷଂ କ୍ଲୀବମୋପଶିନଂ କୃଧି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଔଷଧି। ଆଜି, ଏହି ପୁରୁଷକୁ ମୋ ପାଇଁ ନପୁଂସକ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ କର।
କ୍ଲୀବଂ କୃଧ୍ଯୋପଶିନମଥୋ କୁରୀରିଣଂ କୃଧି । ଅଥାସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଗ୍ରାଵଭ୍ଯାମୁଭେ ଭିନତ୍ତ୍ଵାଣ୍ଡ୍ଯୌ
ତାଙ୍କୁ ନପୁଂସକ କର, ଶକ୍ତିହୀନ କର, ଏବଂ ନରୀକ କର। ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଟି ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଅଣ୍ଡକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ।
କ୍ଲୀବ କ୍ଲୀବଂ ତ୍ଵାକରଂ ଵଧ୍ରେ ଵଧ୍ରିଂ ତ୍ଵାକରମରସାରସଂ ତ୍ଵାକରମ୍ । କୁରୀରମସ୍ଯ ଶୀର୍ଷଣି କୁମ୍ବଂ ଚାଧିନିଦଧ୍ମସି
ନପୁଂସକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନପୁଂସକ କରୁଛି; ବଧିର, ମୁଁ ତୁମକୁ ବଧିର କରୁଛି; ରସହୀନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରସହୀନ କରୁଛି। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନପୁଂସକତା ଓ ମଟକ ଚିହ୍ନ ରଖୁଛି।
ଯେ ତେ ନାଡ୍ଯୌ ଦେଵକୃତେ ଯଯୋସ୍ତିଷ୍ଠତି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ତେ ତେ ଭିନଦ୍ମି ଶମ୍ଯଯାମୁଷ୍ଯା ଅଧି ମୁଷ୍କଯୋଃ
ତୁମର ଯେ ଦୁଇଟି ନଳୀ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷତ୍ୱ ରହିଥାଏ, ସେ ଦୁଇଟିକୁ ମୁଁ ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅଣ୍ଡ ଉପରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
ଯଥା ନଡଂ କଶିପୁନେ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଭିନ୍ଦନ୍ତ୍ଯଶ୍ମନା । ଏଵା ଭିନଦ୍ମି ତେ ଶେପୋଽମୁଷ୍ଯା ଅଧି ମୁଷ୍କଯୋଃ
ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳା ତାଣିକା ପାଇଁ ନଡ଼କୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ଲିଙ୍ଗକୁ ତାଙ୍କର ଅଣ୍ଡ ଉପରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି।
ନ୍ଯସ୍ତିକା ରୁରୋହିଥ ସୁଭଗଂକରଣୀ ମମ । ଶତଂ ତଵ ପ୍ରତାନାସ୍ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶନ୍ ନିତାନାଃ ॥ ତଯା ସହସ୍ରପର୍ଣ୍ଯା ହୃଦଯଂ ଶୋଷଯାମି ତେ
ନ୍ୟସ୍ତିକା, ତୁମେ ବଢ଼, ମୋ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ ଆଣ। ତୁମର ଶତ ଶାଖା ଓ ତିରିଶି ତିନି ମୂଳ ଅଛି। ଏହି ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟକୁ ଶୁଖାଏ।
ଶୁଷ୍ଯତୁ ମଯି ତେ ହୃଦଯମଥୋ ଶୁଷ୍ଯତ୍ଵାସ୍ଯମ୍ । ଅଥୋ ନି ଶୁଷ୍ଯ ମାଂ କାମେନାଥୋ ଶୁଷ୍କାସ୍ଯା ଚର
ତୋର ହୃଦୟ ମୋ ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ତୋର ମୁଁହ ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହେଉ। ଏବେ, ମୋ ପାଇଁ ତୋର ଆକାଂକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ମୁଁହ ନେଇ ଦୂରେ ଚାଲିଯା।
ସଂଵନନୀ ସମୁଷ୍ପଲା ବଭ୍ରୁ କଲ୍ଯାଣି ସଂ ନୁଦ । ଅମୂଂ ଚ ମାଂ ଚ ସଂ ନୁଦ ସମାନଂ ହୃଦଯଂ କୃଧି
ଏ ଏକତାକାରିଣୀ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ରୂପବତୀ, ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର। ସେଉଁଥିରେ ଓ ମୋତେ ଏକତ୍ର କର, ଆମ ହୃଦୟ ଏକ କର।
ଯଥୋଦକମପପୁଷୋଽପଶୁଷ୍ଯତ୍ଯାସ୍ଯମ୍ । ଏଵା ନି ଶୁଷ୍ଯ ମାଂ କାମେନାଥୋ ଶୁଷ୍କାସ୍ଯା ଚର
ଯେପରି ଜଳ ପିଇଲେ ମୁଁହ ଶୁଷ୍କ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ମୋ ପାଇଁ ତୋର ଆକାଂକ୍ଷା ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ମୁଁହ ନେଇ ଦୂରେ ଚାଲିଯା।
ଯଥା ନକୁଲୋ ଵିଛିଦ୍ଯ ସଂଦଧାତ୍ଯହିଂ ପୁନଃ । ଏଵା କାମସ୍ଯ ଵିଛିନ୍ନଂ ସଂ ଧେହି ଵୀର୍ଯାଵତି
ଯେପରି ନେଉଳ ଅଜଗରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆଉ ଏକତ୍ର କରେ, ସେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନ ହୋଇଥିବାକୁ ପୁନି ଏକତ୍ର କର।
ଯୌ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଵଵରୂଢୌ ଜିଘତ୍ସତଃ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ । ତୌ ଦନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଶିଵୌ କୃଣୁ ଜାତଵେଦଃ
ଯେପରି ଦୁଇଟି ବାଘ ତାଙ୍କର ବାପା ଓ ମାଆକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଓ ଜାତବେଦସ୍, ସେମାନଙ୍କର ଦାନ୍ତକୁ ଶୁଭ କର।
ଵ୍ରୀହିମତ୍ତଂ ଯଵମତ୍ତମଥୋ ମାଷମଥୋ ତିଲମ୍ । ଏଷ ଵାଂ ଭାଗୋ ନିହିତୋ ରତ୍ନଧେଯାଯ ଦନ୍ତୌ ମା ହିଂସିଷ୍ଟଂ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ
ଚାଉଳ, ଯବ, ବୁଟ ଓ ତିଳ—ଏହିଏ ତୁମର ଭାଗ ଧନର ନିମିତ୍ତେ ରଖାଯାଇଛି; ତୁମର ଦାନ୍ତ ବାପା ଓ ମାଆକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଉପହୂତୌ ସଯୁଜୌ ସ୍ଯୋନୌ ଦନ୍ତୌ ସୁମଙ୍ଗଲୌ । ଅନ୍ଯତ୍ର ଵାଂ ଘୋରଂ ତନ୍ଵଃ ପରୈତୁ ଦନ୍ତୌ ମା ହିଂସିଷ୍ଟଂ ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ
ଡାକି ଏକତ୍ର କରାଯାଇଥିବା, ମିଳିଥିବା, ମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ ଦାନ୍ତ ହେଉ; ତୁମ ଦେହର ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କରତା ଅଛି, ସେଠାରେ ଯାଉ; ତୁମର ଦାନ୍ତ ବାପା ଓ ମାଆକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଵାଯୁରେନାଃ ସମାକରତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୋଷାଯ ଧ୍ରିଯତାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଆଭ୍ଯୋ ଅଧି ବ୍ରଵଦ୍ରୁଦ୍ରୋ ଭୂମ୍ନେ ଚିକିତ୍ସତୁ
ବାୟୁ ଏମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ପୋଷଣ ପାଇଁ ଧରିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଉପରେ କହିଛନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତୁ।
ଲୋହିତେନ ସ୍ଵଧିତିନା ମିଥୁନଂ କର୍ଣଯୋଃ କୃଧି । ଅକର୍ତାମଶ୍ଵିନା ଲକ୍ଷ୍ମ ତଦସ୍ତୁ ପ୍ରଜଯା ବହୁ
ଲାଲ ଖଡ଼ ଦ୍ୱାରା କାନରେ ଦୁଇଟି ଯୋଡ଼ା କର; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆମେ ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଇଛୁ—ଏହା ସନ୍ତାନରେ ବଢ଼ିଯାଉ।
ଯଥା ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵାସୁରା ଯଥା ମନୁଷ୍ଯା ଉତ । ଏଵା ସହସ୍ରପୋଷାଯ କୃଣୁତଂ ଲକ୍ଷ୍ମାଶ୍ଵିନା
ଯେପରି ଦେବତା ଓ ଅସୁର, ଯେପରି ମଣିଷମାନେ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ହଜାର ଗୁଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କର।
ଉଚ୍ଛ୍ରଯସ୍ଵ ବହୁର୍ଭଵ ସ୍ଵେନ ମହସା ଯଵ । ମୃଣୀହି ଵିଶ୍ଵା ପାତ୍ରାଣି ମା ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯାଶନିର୍ଵଧୀତ୍
ଉଠ, ତୋର ନିଜ ମହିମାରେ ଅଧିକ ହେଉ, ହେ ଯବ; ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଜିତ, ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ର ତୁମକୁ ଆଘାତ କରୁନାହିଁ।
ଆଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ଯଵଂ ଦେଵଂ ଯତ୍ର ତ୍ଵାଚ୍ଛାଵଦାମସି । ତଦୁଚ୍ଛ୍ରଯସ୍ଵ ଦ୍ଯୌରିଵ ସମୁଦ୍ର ଇଵୈଧ୍ଯକ୍ଷିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଦେବତା ଭାବେ ଡାକୁଛୁ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଆକାଶ ଭଳି, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅଡ଼ିଗ ରୁହ।