ଜଙ୍ଗିଡୋ ଜମ୍ଭାଦ୍ଵିଶରାଦ୍ଵିଷ୍କନ୍ଧାଦଭିଶୋଚନାତ୍। ମଣିଃ ସହସ୍ରଵୀର୍ଯଃ ପରି ଣଃ ପାତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ
ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଜଣ୍ଟୁର କାମୁଡ଼ି, ବିଷ, ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରେ; ଏହି ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଯଂ ଵିଷ୍କନ୍ଧଂ ସହତେଽଯଂ ବାଧତେ ଅତ୍ତ୍ରିଣଃ । ଅଯଂ ନୋ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋ ଜଙ୍ଗିଡଃ ପାତ୍ଵଂହସଃ
ଏହିଠାରେ ବିଷକୁ ସହିପାରେ, ଏହିଠାରେ କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କରେ; ଏହି ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଆମର ସମସ୍ତ ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ଆମକୁ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତେନ ମଣିନା ଜଙ୍ଗିଡେନ ମଯୋଭୁଵା । ଵିଷ୍କନ୍ଧଂ ସର୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ଵ୍ଯାଯାମେ ସହାମହେ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ମଣି ଦେଇଛନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଜଙ୍ଗିଡ଼ ସହିତ, ଆମେ ବିଷ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଆମ ପ୍ରୟାସରେ ସହିପାରୁ।
ଶଣଶ୍ଚ ମା ଜଙ୍ଗିଡଶ୍ଚ ଵିଷ୍କନ୍ଧାଦଭି ରକ୍ଷତାମ୍ । ଅରଣ୍ଯାଦନ୍ଯ ଆଭୃତଃ କୃଷ୍ଯା ଅନ୍ଯୋ ରସେଭ୍ଯଃ
ଶଣ ଓ ଜଙ୍ଗିଡ଼ ମୋତେ ବିଷରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଗଛରୁ ଏକଟି ଆଣାଯାଏ, ଅନ୍ୟଟି କ୍ଷେତ୍ରରୁ, ଅନ୍ୟଟି ରସରୁ।
କୃତ୍ଯାଦୂଷିରଯଂ ମଣିରଥୋ ଅରାତିଦୂଷିଃ । ଅଥୋ ସହସ୍ଵାନ୍ ଜଙ୍ଗିଡଃ ପ୍ର ଣ ଆଯୁଂଷି ତାରିଷତ୍
ଏହି ମଣି କୁ-କାମ ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ର ଵହା ଯାହି ଶୂର ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ପିବା ସୁତସ୍ଯ ମତେରିହ ମଧୋଶ୍ଚକାନଶ୍ଚାରୁର୍ମଦାଯ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କର, ଆଗକୁ ଆ, ତୁମର ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏଠାରେ ଆସ; ଏଠାରେ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମ ରସ ପିଉ, ମଧୁରତାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜଠରଂ ନଵ୍ଯୋ ନ ପୃଣସ୍ଵ ମଧୋର୍ଦିଵୋ ନ । ଅସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଣୋପ ତ୍ଵା ମଦାଃ ସୁଵାଚୋ ଅଗୁଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଜଠରକୁ ପୁନିଥରେ ଦିବ୍ୟ ମଧୁର ସୋମ ରସରେ ପୂରଣ କର; ଏହି ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରସ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁରାଷାଣ୍ମିତ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଂ ଯୋ ଜଘାନ ଯତୀର୍ନ । ବିଭେଦ ଵଲଂ ଭୃଗୁର୍ନ ସସହେ ଶତ୍ରୂନ୍ ମଦେ ସୋମସ୍ଯ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମିତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଯିଏ ବଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ସହିଲେ ନାହିଁ, ସେ ସୋମ ରସର ମଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତୁ ସୁତାସ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃଣସ୍ଵ କୁକ୍ଷୀ ଵିଡ୍ଢି ଶକ୍ର ଧିଯେହ୍ଯା ନଃ । ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ଗିରୋ ମେ ଜୁଷସ୍ଵେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିର୍ମତ୍ସ୍ଵେହ ମହେ ରଣାଯ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମ ରସ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ଜଠର ପୂରଣ କର, ଶକ୍ର, ଆମର ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣ; ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣ, ମୋର ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଆମର ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନୁ ପ୍ର ଵୋଚଂ ଵୀର୍ଯାଣି ଯାନି ଚକାର ପ୍ରଥମାନି ଵଜ୍ରୀ । ଅହନ୍ନ୍ ଅହିମନୁ ଅପସ୍ତତର୍ଦ ପ୍ର ଵକ୍ଷଣା ଅଭିନତ୍ପର୍ଵତାନାମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ସେ ଅହିକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଚିରିଦେଲେ।
ଅହନ୍ନ୍ ଅହିଂ ପର୍ଵତେ ଶିଶ୍ରିଯାଣଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାସ୍ମୈ ଵଜ୍ରଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ତତକ୍ଷ । ଵାଶ୍ରା ଇଵ ଧେନଵଃ ସ୍ଯନ୍ଦମାନା ଅଞ୍ଜଃ ସମୁଦ୍ରମଵ ଜଗ୍ମୁରାପଃ
ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ; ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ। ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ପାଣିମାନେ ବେଗରେ ବହି ଶମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଵୃଷାଯମାଣୋ ଅଵୃଣୀତ ସୋମଂ ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ଅପିବତ୍ସୁତସ୍ଯ । ଆ ସାଯକଂ ମଘଵାଦତ୍ତ ଵଜ୍ରମହନ୍ନ୍ ଏନଂ ପ୍ରଥମଜାମହୀନାମ୍
ଶକ୍ତିର ଆଶାରେ ସେ ସୋମକୁ ବାଛିଲେ ଏବଂ ତ୍ରିକଦ୍ରୁକ ଉପରେ ଚାପି ରହିଥିବା ସୋମ ରସ ପିଇଲେ। ତାପରେ ମଘବାନ୍ ବଜ୍ର ଧରି, ପୃଥିବୀର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମାକୁ ମାରିଦେଲେ।
ସମାସ୍ତ୍ଵାଗ୍ନ ଋତଵୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତୁ ସଂଵତ୍ସରା ଋଷଯୋ ଯାନି ସତ୍ଯା । ସଂ ଦିଵ୍ଯେନ ଦୀଦିହି ରୋଚନେନ ଵିଶ୍ଵା ଆ ଭାହି ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ଏ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଋତୁମାନେ ତୁମକୁ ପୋଷଣ କରୁନ୍ତୁ, ବର୍ଷମାନେ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ମାନେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉ ଏବଂ ଚାରିଦିଗକୁ ପ୍ରକାଶିତ କର।
ସଂ ଚେଧ୍ଯସ୍ଵାଗ୍ନେ ପ୍ର ଚ ଵର୍ଧଯେମମୁଚ୍ଚ ତିଷ୍ଠ ମହତେ ସୌଭଗାଯ । ମା ତେ ରିଷନ୍ନ୍ ଉପସତ୍ତାରୋ ଅଗ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତେ ଯଶସଃ ସନ୍ତୁ ମାନ୍ଯେ
ଏ ଅଗ୍ନି, ଏକତାରେ ମିଶିଯାଅ ଏବଂ ଆମେ ତୁମକୁ ଆଉ ଅଧିକ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା। ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚରେ ଦଢ଼ି ରୁହ। ତୁମକୁ ଯେଉଁମାନେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ; ତୁମର ପୂଜାରୀମାନେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଵୃଣତେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଇମେ ଶିଵୋ ଅଗ୍ନେ ସଂଵରଣେ ଭଵା ନଃ । ସପତ୍ନହାଗ୍ନେ ଅଭିମାତିଜିଦ୍ଭଵ ସ୍ଵେ ଗଯେ ଜାଗୃହ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ଏ ଅଗ୍ନି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ବାଛିଛନ୍ତି; ଆମର ସୁରକ୍ଷାରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଶତ୍ରୁ ଘାତକ ଏବଂ ବିପକ୍ଷୀ ଜୟୀ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଘରକୁ ସଦା ଜାଗ୍ରତ ରଖ।
କ୍ଷତ୍ରେଣାଗ୍ନେ ସ୍ଵେନ ସଂ ରଭସ୍ଵ ମିତ୍ରେଣାଗ୍ନେ ମିତ୍ରଧା ଯତସ୍ଵ । ସଜାତାନାଂ ମଧ୍ଯମେଷ୍ଠା ରାଜ୍ଞାମଗ୍ନେ ଵିହଵ୍ଯୋ ଦୀଦିହୀହ
ଏ ଅଗ୍ନି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉ; ମିତ୍ରତାରେ ଏକ ସତ୍ୟ ମିତ୍ର ଭାବେ କାମ କର। ତୁମର ନିଜମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଆଦରିତ ହେଉ ଏବଂ ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉ।
ଅତି ନିହୋ ଅତି ସୃଧୋଽତ୍ଯଚିତ୍ତୀରତି ଦ୍ଵିଷଃ । ଵିଶ୍ଵା ହ୍ଯଗ୍ନେ ଦୁରିତା ତର ତ୍ଵମଥାସ୍ମଭ୍ଯଂ ସହଵୀରଂ ରଯିଂ ଦାଃ
ଲୁଚିଥିବା, ବାଧା, ଅବିଚାରୀ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଯାଅ। ଏ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କର। ତାପରେ ଆମକୁ ବୀରମାନେ ସହିତ ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ।
ଅଘଦ୍ଵିଷ୍ଟା ଦେଵଜାତା ଵୀରୁଚ୍ଛପଥଯୋପନୀ । ଆପୋ ମଲମିଵ ପ୍ରାଣୈକ୍ଷୀତ୍ସର୍ଵାନ୍ ମଚ୍ଛପଥାମଧି
ଅପକାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୃଣିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଜନ୍ମ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶପଥର ପଥରେ ଆଣାଯାଇଛି—ପାଣିମାନେ ସମସ୍ତ ଶପଥ ଭଙ୍ଗକାରୀଙ୍କୁ ଅପବିତ୍ରତା ପରି ଦେଖନ୍ତୁ।
ଯଶ୍ଚ ସାପତ୍ନଃ ଶପଥୋ ଜାମ୍ଯାଃ ଶପଥଶ୍ଚ ଯଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଯନ୍ ମନ୍ଯୁତଃ ଶପାତ୍ସର୍ଵଂ ତନ୍ ନୋ ଅଧସ୍ପଦମ୍
ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁର ଶପଥ, କିମ୍ବା ନିଜ ଜନଙ୍କ ଶପଥ, କିମ୍ବା ପୁରୋହିତ ରୋଷରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶପଥ—ସେ ସମସ୍ତ ଆମ ପାଖରେ ନିମ୍ନତାରେ ପଡ଼ିଯାଉ।
ଦିଵୋ ମୂଲମଵତତଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧ୍ଯୁତ୍ତତମ୍ । ତେନ ସହସ୍ରକାଣ୍ଡେନ ପରି ଣଃ ପାହି ଵିଶ୍ଵତଃ
ଆକାଶର ମୂଳ ଦୂରେ ପ୍ରସାରିତ, ପୃଥିବୀର ଶୀର୍ଷ ଉପରେ ଅଛି; ସେହି ହଜାର ଶାଖା ଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର।
ପରି ମାଂ ପରି ମେ ପ୍ରଜାଂ ପରି ଣଃ ପାହି ଯଦ୍ଧନମ୍ । ଅରାତିର୍ନୋ ମା ତାରୀନ୍ ମା ନସ୍ତାରିଶୁରଭିମାତଯଃ
ମୋତେ, ମୋର ସନ୍ତାନକୁ ଏବଂ ଆମର ଧନକୁ ରକ୍ଷା କର। ଶତ୍ରୁତା ଆମକୁ ଅଟିକି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବିପକ୍ଷୀମାନେ ଆମକୁ ଜିତିନପାରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଶପ୍ତାରମେତୁ ଶପଥୋ ଯଃ ସୁହାର୍ତ୍ତେନ ନଃ ସହ । ଚକ୍ଷୁର୍ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଦୁର୍ହାର୍ଦଃ ପୃଷ୍ଟୀରପି ଶୃଣୀମସି
ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଆମ ପାଇଁ ଶପଥ ଦେଇଛି, ସେହି ଶପଥ ତାଙ୍କୁ ଫେରିଯାଉ। ମନ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ, ତାଙ୍କ ପଛକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଶୁଣିପାରିବା।
ଉଦଗାତାଂ ଭଗଵତୀ ଵିଚୃତୌ ନାମ ତାରକେ । ଵି କ୍ଷେତ୍ରିଯସ୍ଯ ମୁଞ୍ଚତାମଧମଂ ପାଶମୁତ୍ତମମ୍
ଭଗ୍ୟବତୀ ପ୍ରଭାତରେ ତାରାର ନାମରେ ଉଦୟିତ ହେଉ। ସେ କ୍ଷେତ୍ରର ରୋଗର ନିମ୍ନ ଓ ଉଚ୍ଚ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲିଦିଅ।
ଅପେଯଂ ରାତ୍ର୍ଯୁଚ୍ଛତ୍ଵପୋଚ୍ଛନ୍ତ୍ଵଭିକୃତ୍ଵରୀଃ । ଵୀରୁତ୍କ୍ଷେତ୍ରିଯନାଶନ୍ଯପ କ୍ଷେତ୍ରିଯମୁଚ୍ଛତୁ
ରାତି ଯାଉ, ଶିତ ଯାଉ, ଅପକାରୀମାନେ ଯାଉ। କ୍ଷେତ୍ରର ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହେଉ, କ୍ଷେତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ବଭ୍ରୋରର୍ଜୁନକାଣ୍ଡସ୍ଯ ଯଵସ୍ଯ ତେ ପଲାଲ୍ଯା ତିଲସ୍ଯ ତିଲପିଞ୍ଜ୍ଯା । ଵୀରୁତ୍କ୍ଷେତ୍ରିଯନାଶନ୍ଯପ କ୍ଷେତ୍ରିଯମୁଚ୍ଛତୁ
ପିଙ୍ଗଳ ଯବ, ଧଳା ଯବର ଗାଛ, ତୁମର ପାଳିଆ, ତିଳ ଓ ତିଳର ଛୋଲ—କ୍ଷେତ୍ରର ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହେଉ, କ୍ଷେତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ନମସ୍ତେ ଲାଙ୍ଗଲେଭ୍ଯୋ ନମ ଈଷାଯୁଗେଭ୍ଯଃ । ଵୀରୁତ୍କ୍ଷେତ୍ରିଯନାଶନ୍ଯପ କ୍ଷେତ୍ରିଯମୁଚ୍ଛତୁ
ହେ ହଳମାନେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଇଷା ଓ ତାହାର ଯୋକୁ ନମସ୍କାର। କ୍ଷେତ୍ରର ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହେଉ, କ୍ଷେତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ନମଃ ସନିସ୍ରସାକ୍ଷେଭ୍ଯୋ ନମଃ ସଂଦେଶ୍ଯେଭ୍ଯଃ । ନମଃ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପତଯେ ଵୀରୁତ୍କ୍ଷେତ୍ରିଯନାଶନ୍ଯପ କ୍ଷେତ୍ରିଯମୁଚ୍ଛତୁ
ଅଂକୁଶ ଧାରୀମାନେ, ଦୂତମାନେ, ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରର ମାଲିକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କ୍ଷେତ୍ରର ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହେଉ, କ୍ଷେତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଦଶଵୃକ୍ଷ ମୁଞ୍ଚେମଂ ରକ୍ଷସୋ ଗ୍ରାହ୍ଯା ଅଧି ଯୈନଂ ଜଗ୍ରାହ ପର୍ଵସୁ । ଅଥୋ ଏନଂ ଵନସ୍ପତେ ଜୀଵାନାଂ ଲୋକମୁନ୍ ନଯ
ଦଶଟି ଗଛ, ଏହି ଲୋକଟିଏକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଯାହାକୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଗଠିଯୋଡ଼ରେ ଧରିଛନ୍ତି। ଏବଂ ହେ ଅରଣ୍ୟର ମାଲିକ, ଏହାକୁ ଜୀବନ୍ତମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ।
ଆଗାଦୁଦଗାଦଯଂ ଜୀଵାନାଂ ଵ୍ରାତମପ୍ଯଗାତ୍। ଅଭୂଦୁ ପୁତ୍ରାଣାଂ ପିତା ନୃଣାଂ ଚ ଭଗଵତ୍ତମଃ
ସେ ଆସିଛନ୍ତି, ଉଦୟ ହେଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା ହେଲେ, ପୁଅମାନେ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ପିତା ହେଲେ, ସେଇ ସବୁଠାରୁ ଦିବ୍ୟ।
ଅଧୀତୀରଧ୍ଯଗାଦଯମଧି ଜୀଵପୁରା ଅଗାନ୍ । ଶତଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ଭିଷଜଃ ସହସ୍ରମୁତ ଵୀରୁଧଃ
ସେ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ, ଉଦୟ ହେଲେ; ସେ ଜୀବନର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶତ ଡାକ୍ତର ଓ ହଜାର ଔଷଧ ଅଛି।