ଭଗେନ ମା ଶାଂଶପେନ ସାକମିନ୍ଦ୍ରେଣ ମେଦିନା । କୃଣୋମି ଭଗିନଂ ମାପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଭଗ, ଶାଂଶପେନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମେଦିନୀ ସହିତ, ମୁଁ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କରୁଛି। ଶତ୍ରୁତା ମୋ ପାଖକୁ ନ ଆସୁ।
ଯେନ ଵୃକ୍ଷାମଭ୍ଯଭଵୋ ଭଗେନ ଵର୍ଚସା ସହ । ତେନ ମା ଭଗିନଂ କୃଣ୍ଵପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗଛମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ, ଭଗ ଓ ଚମକ ସହିତ—ସେହି ଦ୍ୱାରା, ମୋତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କର; ଶତ୍ରୁତା ମୋ ପାଖକୁ ନ ଆସୁ।
ଯୋ ଅନ୍ଧୋ ଯଃ ପୁନଃସରୋ ଭଗୋ ଵୃକ୍ଷେଷ୍ଵାହିତଃ । ତେନ ମା ଭଗିନଂ କୃଣ୍ଵପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଓ ଭାଗ୍ୟ, ତୁମେ ଅନ୍ଧ ଓ ପୁନିପୁନି ଫେରିଆସୁଥିବା, ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା; ତୁମେ ମୋତେ ଭାଗ୍ୟବାନ କର, ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ରଥଜିତାଂ ରାଥଜିତେଯୀନାମପ୍ସରସାମଯଂ ସ୍ମରଃ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ରଥଚାଳକମାନଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅସୌ ମେ ସ୍ମରତାଦିତି ପ୍ରିଯୋ ମେ ସ୍ମରତାଦିତି । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ସେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁନ୍ତୁ, ମୋ ପ୍ରିୟା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁନ୍ତୁ—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଯଥା ମମ ସ୍ମରାଦସୌ ନାମୁଷ୍ଯାହଂ କଦା ଚନ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ଯେପରି ସେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ତେପରି ମୁଁ କେବେ ତାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବି ନାହିଁ—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଉନ୍ ମାଦଯତ ମରୁତ ଉଦନ୍ତରିକ୍ଷ ମାଦଯ । ଅଗ୍ନ ଉନ୍ ମାଦଯା ତ୍ଵମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ଓ ମରୁତମାନେ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ—ସେ ଆକାଂକ୍ଷା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ନି ଶୀର୍ଷତୋ ନି ପତ୍ତତ ଆଧ୍ଯୋ ନି ତିରାମି ତେ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ମୁଣ୍ଡରୁ ତଳକୁ ପଡ, ଧନରୁ ତଳକୁ ପଡ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶରୀରରୁ ଦୂର କରୁଛି—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅନୁମତେଽନ୍ଵିଦଂ ମନ୍ଯସ୍ଵାକୂତେ ସମିଦଂ ନମଃ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ଓ ଅନୁମତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନୁକୂଳ ହୁଅ; ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଅର୍ପଣ, ନମସ୍କାର—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଧାଵସି ତ୍ରିଯୋଜନଂ ପଞ୍ଚଯୋଜନମାଶ୍ଵିନମ୍ । ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପୁନରାଯସି ପୁତ୍ରାଣାଂ ନୋ ଅସଃ ପିତା
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତିନି ଯୋଜନ, ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଦୌଡିଯାଉଛ, ଓ ଅଶ୍ୱିନ—ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପୁନି ଫେରିଆସୁଛ; ତୁମେ ଆମ ପୁଅମାନଙ୍କର ପିତା।
ଯଂ ଦେଵାଃ ସ୍ମରମସିଞ୍ଚନ୍ନ୍ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ଶୋଶୁଚାନଂ ସହାଧ୍ଯା । ତଂ ତେ ତପାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା
ଯିଏକୁ ଦେବତାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖ ସହିତ ଜଳିଉଛି—ତାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମରେ ଦାହ କରୁଛି।
ଯଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ସ୍ମରମସିଞ୍ଚନ୍ନ୍ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ଶୋଶୁଚାନଂ ସହାଧ୍ଯା । ତଂ ତେ ତପାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା
ଯିଏକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖ ସହିତ ଜଳିଉଛି—ତାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମରେ ଦାହ କରୁଛି।
ଯମିନ୍ଦ୍ରାଣୀ ସ୍ମରମସିଞ୍ଚଦପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ଶୋଶୁଚାନଂ ସହାଧ୍ଯା । ତଂ ତେ ତପାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା
ଯିଏକୁ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖ ସହିତ ଜଳିଉଛି—ତାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମରେ ଦାହ କରୁଛି।
ଯମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସ୍ମରମସିଞ୍ଚତାମପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ଶୋଶୁଚାନଂ ସହାଧ୍ଯା । ତଂ ତେ ତପାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା
ଯିଏକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖ ସହିତ ଜଳିଉଛି—ତାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମରେ ଦାହ କରୁଛି।
ଯଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣୌ ସ୍ମରମସିଞ୍ଚତାମପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ ଶୋଶୁଚାନଂ ସହାଧ୍ଯା । ତଂ ତେ ତପାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା
ଯିଏକୁ ମିତ୍ର ଓ ଭରୁଣ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖ ସହିତ ଜଳିଉଛି—ତାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମରେ ଦାହ କରୁଛି।
ଯ ଇମାଂ ଦେଵୋ ମେଖଲାମାବବନ୍ଧ ଯଃ ସଂନନାହ ଯ ଉ ନୋ ଯୁଯୋଜ । ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରଶିଷା ଚରାମଃ ସ ପାରମିଚ୍ଛାତ୍ସ ଉ ନୋ ଵି ମୁଞ୍ଚାତ୍
ଯେ ଦେବତା ଏହି କମରବନ୍ଧ କସିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଯୋଡିଛନ୍ତି—ଯାହାର ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ—ସେ, ଦୂର ପାର ଚାହିଁ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଆହୁତାସ୍ଯଭିହୁତ ଋଷୀଣାମସ୍ଯାଯୁଧମ୍ । ପୂର୍ଵା ଵ୍ରତସ୍ଯ ପ୍ରାଶ୍ନତୀ ଵୀରଘ୍ନୀ ଭଵ ମେଖଲେ
ତୁମେ ଆହ୍ୱାନିତ, ଋଷିମାନେ ଆଦର କରିଛନ୍ତି, ଏହିର ଅସ୍ତ୍ର; ପ୍ରଥମେ ବ୍ରତର ଆସ୍ବାଦନ କର, ବୀରମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର—ଏହିପରି ହେଉ, ଓ କମରବନ୍ଧ।
ମୃତ୍ଯୋରହଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଯଦସ୍ମି ନିର୍ଯାଚନ୍ ଭୂତାତ୍ପୁରୁଷଂ ଯମାଯ । ତମହଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତପସା ଶ୍ରମେଣାନଯୈନଂ ମେଖଲଯା ସିନାମି
ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଯେତେବେଳେ ବାହାରିଯାଉଛି, ଭୂତରୁ ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ବ୍ରହ୍ମା, ତପ, ଉଦ୍ୟମରେ ମୁଁ ତାକୁ ଆଣିଛି—ଏହି କମରବନ୍ଧରେ ମୁଁ ତାକୁ ବାନ୍ଧୁଛି।
ଶ୍ରଦ୍ଧାଯା ଦୁହିତା ତପସୋଽଧି ଜାତା ସ୍ଵସା ଋଷୀଣାଂ ଭୂତକୃତାଂ ବଭୂଵ । ସା ନୋ ମେଖଲେ ମତିମା ଧେହି ମେଧାମଥୋ ନୋ ଧେହି ତପ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଚ
ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଝିଅ, ତପସ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମିତ, ଋଷିମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଭୂତମାନେ ତୁମକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି—ତୁମେ, ଓ କମରବନ୍ଧ, ଆମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ମେଧା ଦିଅ, ତପ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଯାଂ ତ୍ଵା ପୂର୍ଵେ ଭୂତକୃତ ଋଷଯଃ ପରିବେଧିରେ । ସା ତ୍ଵଂ ପରି ଷ୍ଵଜସ୍ଵ ମାଂ ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ମେଖଲେ
ପୂର୍ବରୁ ଭୂତମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ କମରବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିଲେ—ତୁମେ, ଓ କମରବନ୍ଧ, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।
ଅଯଂ ଵଜ୍ରସ୍ତର୍ପଯତାମୃତସ୍ଯାଵାସ୍ଯ ରାଷ୍ଟ୍ରମପ ହନ୍ତୁ ଜୀଵିତମ୍ । ଶୃଣାତୁ ଗ୍ରୀଵାଃ ପ୍ର ଶୃଣାତୂଷ୍ଣିହା ଵୃତ୍ରସ୍ଯେଵ ଶଚୀପତିଃ
ଏହି ବଜ୍ର ଶତୃଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁ, ତାଙ୍କର ଦେଶ ଧ୍ଵଂସ କରି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରୁ। ତାଙ୍କର ଗଳା ଓ ଗଳଫୁଲିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ବୃତ୍ରକୁ ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ।
ଅଧରୋଽଧର ଉତ୍ତରେଭ୍ଯୋ ଗୂଢଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ମୋତ୍ସୃପତ୍। ଵଜ୍ରେଣାଵହତଃ ଶଯାମ୍
ତଳ ଉପର ତଳେ ଲୁଚିଯାଉ, ଭୂମିର ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଉ। ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ସେ ଶୟାନ ହେଉ।
ଯୋ ଜିନାତି ତମନ୍ଵିଚ୍ଛ ଯୋ ଜିନାତି ତମିଜ୍ଜହି । ଜିନତୋ ଵଜ୍ର ତ୍ଵଂ ସୀମନ୍ତମନ୍ଵଞ୍ଚମନୁ ପାତଯ
ଯିଏ ଜିତିଯାଏ, ସେଉଠାକୁ ଖୋଜ; ଯିଏ ଜିତିଯାଏ, ସେଉଠାକୁ ପ୍ରହାର କର। ବଜ୍ର, ଯିଏ ଜିତିଛି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଦେ, ସେ ପଛକୁ ପଡ଼ିଯାଉ।
ଯଦଶ୍ନାମି ବଲଂ କୁର୍ଵ ଇତ୍ଥଂ ଵଜ୍ରମା ଦଦେ । ସ୍କନ୍ଧାନ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାତଯନ୍ ଵୃତ୍ରସ୍ଯେଵ ଶଚୀପତିଃ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଖାଏ, ଶକ୍ତି ଆସେ; ଏଭଳି ବଜ୍ର ଧରିଏ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ ଯେପରି ଦେହର କାନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ସେପରି।
ଯତ୍ପିବାମି ସଂ ପିବାମି ସମୁଦ୍ର ଇଵ ସଂପିବଃ । ପ୍ରାଣାନ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ସଂପାଯ ସଂ ପିବାମୋ ଅମୁଂ ଵଯମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ପିଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପିଏ, ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ପିଏ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଆଣିଦେ, ଆମେ ଏକାଠି ତାଙ୍କୁ ପିଉ।
ଯଦ୍ଗିରାମି ସଂ ଗିରାମି ସମୁଦ୍ର ଇଵ ସଂଗିରଃ । ପ୍ରାଣାନ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ସଂଗୀର୍ଯ ସଂ ଗିରାମୋ ଅମୁଂ ଵଯମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି କହେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହେ, ସମୁଦ୍ର ଯେପରି କହେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ କହିଦେଇ, ଆମେ ଏକାଠି କହିଦେଉ।
ଦେଵୀ ଦେଵ୍ଯାମଧି ଜାତା ପୃଥିଵ୍ଯାମସ୍ଯୋଷଧେ । ତାଂ ତ୍ଵା ନିତତ୍ନି କେଶେଭ୍ଯୋ ଦୃଂହଣାଯ ଖନାମସି
ଦେବୀ ଔଷଧି, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ; ମୁଁ ତୁମକୁ କେଶରୁ ଦୃଢ଼ତା ପାଇଁ ଖୋଦି ନେଉଛି।
ଦୃଂହ ପ୍ରତ୍ନାନ୍ ଜନଯାଜାତାନ୍ ଜାତାନ୍ ଉ ଵର୍ଷୀଯସସ୍କୃଧି
ପୁରୁଣାମାନେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାମାନେ ଆଉ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାମାନେ ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ଯସ୍ତେ କେଶୋଽଵପଦ୍ଯତେ ସମୂଲୋ ଯଶ୍ଚ ଵୃଶ୍ଚତେ । ଇଦଂ ତଂ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜ୍ଯାଭି ଷିଞ୍ଚାମି ଵୀରୁଧା
ତୁମର ଯେ କେଶ ମୂଳ ସହିତ ଝଡ଼ିଯାଏ କିମ୍ବା ଉଖଳାଯାଏ, ସେଉଠି ଏହି ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଛିଟିଏ।
ଯାଂ ଜମଦଗ୍ନିରଖନଦ୍ଦୁହିତ୍ରେ କେଶଵର୍ଧନୀମ୍ । ତାଂ ଵୀତହଵ୍ଯ ଆଭରଦସିତସ୍ଯ ଗୃହେଭ୍ଯଃ
ଯେ ଔଷଧିକୁ ଜମଦଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଝିଅ ପାଇଁ କେଶ ବଢ଼ିବାକୁ ଖୋଦିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ବୀତହବ୍ୟ ଏହାକୁ ଅସିତଙ୍କ ଘରୁ ଆଣିଥିଲେ।