ଜାନୀତ ସ୍ମୈନଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ ଦେଵାଃ ସଧସ୍ଥା ଵିଦ ଲୋକମତ୍ର । ଅନ୍ଵାଗନ୍ତା ଯଜମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତୀଷ୍ଟାପୂର୍ତଂ ସ୍ମ କୃଣୁତାଵିରସ୍ମୈ
ଦେବମାନେ, ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଲୋକକୁ ଜାଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସୁଭିତ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରିବେ — ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଦେଵାଃ ପିତରଃ ପିତରୋ ଦେଵାଃ । ଯୋ ଅସ୍ମି ସୋ ଅସ୍ମି
ଦେବମାନେ ପିତୃମାନେ, ପିତୃମାନେ ଦେବମାନେ। ମୁଁ ଯେଉଁ, ସେଇ ମୁଁ।
ସ ପଚାମି ସ ଦଦାମି । ସ ଯଜେ ସ ଦତ୍ତାନ୍ ମା ଯୂଷମ୍
ମୁଁ ପକାଉଛି, ମୁଁ ଦେଉଛି। ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛି, ମୁଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦେଉଛି — ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବେନି।
ନାକେ ରାଜନ୍ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠ ତତ୍ରୈତତ୍ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠତୁ । ଵିଦ୍ଧି ପୂର୍ତସ୍ଯ ନୋ ରାଜନ୍ତ୍ସ ଦେଵ ସୁମନା ଭଵ
ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଏହି ଆସନ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ଆମର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଜାଣ, ଦେବ ଭାବରେ ଆମପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ଦିଵୋ ନୁ ମାଂ ବୃହତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦପାଂ ସ୍ତୋକୋ ଅଭ୍ଯପପ୍ତଦ୍ରସେନ । ସମିନ୍ଦ୍ରିଯେନ ପଯସାହମଗ୍ନେ ଛନ୍ଦୋଭିର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସୁକୃତାଂ କୃତେନ
ବଡ଼ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଏକ ଛୋଟ ପାଣିର ଫୁଟିକ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ଆଗ୍ନି, ଶକ୍ତି ଓ ରସରେ, ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ, ଓ ଭଲ କାମରେ, ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛି।
ଯଦି ଵୃକ୍ଷାଦଭ୍ଯପପ୍ତତ୍ଫଲଂ ତଦ୍ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ସ ଉ ଵାଯୁରେଵ । ଯତ୍ରାସ୍ପୃକ୍ଷତ୍ତନ୍ଵୋ ଯଚ୍ଚ ଵାସସ ଆପୋ ନୁଦନ୍ତୁ ନିର୍ଋତିଂ ପରାଚୈଃ
ଯଦି ଏହା ଗଛରୁ ପଡ଼ିଛି, ତାହା ଫଳ; ଯଦି ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ତାହା ପବନ। ଯେଉଁଠି ଏହା ଦେହ କିମ୍ବା ପୋଷାକକୁ ଛୁଇଁଛି, ପାଣି ଅମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନଂ ସୁରଭି ସା ସମୃଦ୍ଧିର୍ହିରଣ୍ଯଂ ଵର୍ଚସ୍ତଦୁ ପୂତ୍ରିମମେଵ । ସର୍ଵା ପଵିତ୍ରା ଵିତତାଧ୍ଯସ୍ମତ୍ତନ୍ ମା ତାରୀନ୍ ନିର୍ଋତିର୍ମୋ ଅରାତିଃ
ଅଙ୍ଗରେ ଲେପ, ସୁଗନ୍ଧ, ସମୃଦ୍ଧି, ସୁନା, ଓ ଚମକ—ଏହା ସବୁ ମୋର ହେଉ, ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜିନିଷ ମୋ ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ; ଅମଙ୍ଗଳ, କଷ୍ଟ, ଓ ଶତ୍ରୁତା ମୋତେ ନ ପହଞ୍ଚୁ।
ଵନସ୍ପତେ ଵୀଡ୍ଵଙ୍ଗୋ ହି ଭୂଯା ଅସ୍ମତ୍ସଖା ପ୍ରତରଣଃ ସୁଵୀରଃ । ଗୋଭିଃ ସଂନଦ୍ଧୋ ଅସି ଵୀଡଯସ୍ଵାସ୍ଥାତା ତେ ଜଯତୁ ଜେତ୍ଵାନି
ଓ ଗଛ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଆମର ମିତ୍ର, ଆମର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପଥ, ଆମର ବୀର। ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି, ଶକ୍ତି ଦେଉ; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉ, ତୁମର ଜୟ ସବୁ ଜୟପ୍ରଦ ହେଉ।
ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯୋଜ ଉଦ୍ଭୃତଂ ଵନସ୍ପତିଭ୍ଯଃ ପର୍ଯାଭୃତଂ ସହଃ । ଅପାମୋଜ୍ମାନଂ ପରି ଗୋଭିରାଵୃତମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ହଵିଷା ରଥଂ ଯଜ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠି, ଗଛମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ; ପାଣିର ଶକ୍ତିରେ ଢାକି, ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଜ୍ର, ରଥକୁ ହବି ଦେଇ ଉତ୍ସର୍ଗ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜୋ ମରୁତାମନୀକଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ନାଭିଃ । ସ ଇମାଂ ନୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵ ରଥ ପ୍ରତି ହଵ୍ଯା ଗୃଭାଯ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମାରୁତମାନଙ୍କର ଦଳ, ମିତ୍ରଙ୍କର ଗର୍ଭ, ବରୁଣଙ୍କର ନାଭି—ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବତା, ରଥକୁ ଆଣି, ଆମର ହବି ଗ୍ରହଣ କର।
ଉପ ଶ୍ଵାସଯ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯଂ ପୁରୁତ୍ରା ତେ ଵନ୍ଵତାଂ ଵିଷ୍ଠିତଂ ଜଗତ୍। ସ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ସଜୂରିନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈର୍ଦୂରାଦ୍ଦଵୀଯୋ ଅପ ସେଧ ଶତ୍ରୂନ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତୁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ତାରିତ। ଡ଼ମ୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅ।
ଆ କ୍ରନ୍ଦଯ ବଲମୋଜୋ ନ ଆ ଧା ଅଭି ଷ୍ଟନ ଦୁରିତା ବାଧମାନଃ । ଅପ ସେଧ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ଦୁଛୁନାମିତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିରସି ଵୀଡଯସ୍ଵ
ତୁମର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉ, ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଆସୁ; ଅମଙ୍ଗଳକୁ ହଟାଇ ଦିଅ। ଡ଼ମ୍ବ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅ; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ପ୍ରାମୂଂ ଜଯାଭୀମେ ଜଯନ୍ତୁ କେତୁମଦ୍ଦୁନ୍ଦୁଭିର୍ଵାଵଦୀତୁ । ସମଶ୍ଵପର୍ଣାଃ ପତନ୍ତୁ ନୋ ନରୋଽସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ରଥିନୋ ଜଯନ୍ତୁ
ଆମେ ଜୟ କରିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ଜୟ କରିବେ, ଝଣ୍ଡାରେ ଭରିଥିବା ଡ଼ମ୍ବ ଗୁଞ୍ଜିଉ। ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ରଥୀମାନେ ଜୟପ୍ରଦ ହେଉ।
ଵିଦ୍ରଧସ୍ଯ ବଲାସସ୍ଯ ଲୋହିତସ୍ଯ ଵନସ୍ପତେ । ଵିସଲ୍ପକସ୍ଯୌଷଧେ ମୋଚ୍ଛିଷଃ ପିଶିତଂ ଚନ
ଫୁଲିଥିବା, ଲାଲ, ରକ୍ତମୟ ଗଛ, ଓ ବିସ୍ତାରିତ ଔଷଧୀ, ମୁଁ ମାଂସକୁ ମଧ୍ୟ ହଟାଇ ଦେଉଛି।
ଯୌ ତେ ବଲାସ ତିଷ୍ଠତଃ କକ୍ଷେ ମୁଷ୍କାଵପଶ୍ରିତୌ । ଵେଦାହଂ ତସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ଚୀପୁଦ୍ରୁରଭିଚକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ଫୁଲିଥିବା ତୁମର, ବଳାସା, ଗୋଡ଼ିରେ ଓ ଗୁପ୍ତ ଅଂଗରେ ଅଛି—ମୁଁ ତାହାର ଔଷଧ ଜାଣିଛି, ଚୀପୁଦ୍ରୁ, ସବୁ ଦେଖିପାରିବା।
ଯୋ ଅଙ୍ଗ୍ଯୋ ଯଃ କର୍ଣ୍ଯୋ ଯୋ ଅକ୍ଷ୍ଯୋର୍ଵିସଲ୍ପକଃ । ଵି ଵୃହାମୋ ଵିସଲ୍ପକଂ ଵିଦ୍ରଧଂ ହୃଦଯାମଯମ୍ । ପରା ତମଜ୍ଞାତଂ ଯକ୍ଷ୍ମମଧରାଞ୍ଚଂ ସୁଵାମସି
ଯେଉଁ ଅଂଗରେ, କାନରେ, ଚକ୍ଷୁରେ, ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି—ମୁଁ ବିସ୍ତାରିତ, ଫୁଲିଥିବା, ହୃଦୟ ରୋଗକୁ ହଟାଇ ଦେଉଛି। ଅଜଣା ରୋଗ, ତଳକୁ ଯାଉଥିବା ଯକ୍ଷ୍ମାକୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛି।
ଶକଧୂମଂ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଯଦ୍ରାଜାନମକୁର୍ଵତ । ଭଦ୍ରାହମସ୍ମୈ ପ୍ରାଯଚ୍ଛନ୍ ଇଦଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମସାଦିତି
ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଶକଧୂମକୁ ରାଜା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଦେଇଛି—ଏହି ରାଜ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ।
ଭଦ୍ରାହଂ ନୋ ମଧ୍ଯଂଦିନେ ଭଦ୍ରାହଂ ସାଯମସ୍ତୁ ନଃ । ଭଦ୍ରାହଂ ନୋ ଅହ୍ନାଂ ପ୍ରାତା ରାତ୍ରୀ ଭଦ୍ରାହମସ୍ତୁ ନଃ
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ଦିନର ସକାଳେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ରାତିରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ।
ଅହୋରାତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭ୍ଯଃ ସୂର୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରମସାଭ୍ଯାମ୍ । ଭଦ୍ରାହମସ୍ମଭ୍ଯଂ ରାଜନ୍ ଛକଧୂମ ତ୍ଵଂ କୃଧି
ଦିନ ଓ ରାତି, ନକ୍ଷତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାରୁ—ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ରାଜା ଶକଧୂମ, ଏହା ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯୋ ନୋ ଭଦ୍ରାହମକରଃ ସାଯଂ ନକ୍ତମଥୋ ଦିଵା । ତସ୍ମୈ ତେ ନକ୍ଷତ୍ରରାଜ ଶକଧୂମ ସଦା ନମଃ
ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ସଂଧ୍ୟା, ରାତି କିମ୍ବା ଦିନରେ ଭଲ କରିଛି—ତାଙ୍କୁ, ନକ୍ଷତ୍ରର ରାଜା ଶକଧୂମ, ସଦା ନମସ୍କାର।
ଭଗେନ ମା ଶାଂଶପେନ ସାକମିନ୍ଦ୍ରେଣ ମେଦିନା । କୃଣୋମି ଭଗିନଂ ମାପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଭଗ, ଶାଂଶପେନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମେଦିନୀ ସହିତ, ମୁଁ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କରୁଛି। ଶତ୍ରୁତା ମୋ ପାଖକୁ ନ ଆସୁ।
ଯେନ ଵୃକ୍ଷାମଭ୍ଯଭଵୋ ଭଗେନ ଵର୍ଚସା ସହ । ତେନ ମା ଭଗିନଂ କୃଣ୍ଵପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗଛମାନେକୁ ଜୟ କରିଛ, ଭଗ ଓ ଚମକ ସହିତ—ସେହି ଦ୍ୱାରା, ମୋତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କର; ଶତ୍ରୁତା ମୋ ପାଖକୁ ନ ଆସୁ।
ଯୋ ଅନ୍ଧୋ ଯଃ ପୁନଃସରୋ ଭଗୋ ଵୃକ୍ଷେଷ୍ଵାହିତଃ । ତେନ ମା ଭଗିନଂ କୃଣ୍ଵପ ଦ୍ରାନ୍ତ୍ଵରାତଯଃ
ଓ ଭାଗ୍ୟ, ତୁମେ ଅନ୍ଧ ଓ ପୁନିପୁନି ଫେରିଆସୁଥିବା, ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା; ତୁମେ ମୋତେ ଭାଗ୍ୟବାନ କର, ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ରଥଜିତାଂ ରାଥଜିତେଯୀନାମପ୍ସରସାମଯଂ ସ୍ମରଃ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ରଥଚାଳକମାନଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅସୌ ମେ ସ୍ମରତାଦିତି ପ୍ରିଯୋ ମେ ସ୍ମରତାଦିତି । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ସେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁନ୍ତୁ, ମୋ ପ୍ରିୟା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁନ୍ତୁ—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଯଥା ମମ ସ୍ମରାଦସୌ ନାମୁଷ୍ଯାହଂ କଦା ଚନ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ଯେପରି ସେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ତେପରି ମୁଁ କେବେ ତାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବି ନାହିଁ—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଉନ୍ ମାଦଯତ ମରୁତ ଉଦନ୍ତରିକ୍ଷ ମାଦଯ । ଅଗ୍ନ ଉନ୍ ମାଦଯା ତ୍ଵମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ଓ ମରୁତମାନେ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ—ସେ ଆକାଂକ୍ଷା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ନି ଶୀର୍ଷତୋ ନି ପତ୍ତତ ଆଧ୍ଯୋ ନି ତିରାମି ତେ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ମୁଣ୍ଡରୁ ତଳକୁ ପଡ, ଧନରୁ ତଳକୁ ପଡ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶରୀରରୁ ଦୂର କରୁଛି—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଅନୁମତେଽନ୍ଵିଦଂ ମନ୍ଯସ୍ଵାକୂତେ ସମିଦଂ ନମଃ । ଦେଵାଃ ପ୍ର ହିଣୁତ ସ୍ମରମସୌ ମାମନୁ ଶୋଚତୁ
ଓ ଅନୁମତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନୁକୂଳ ହୁଅ; ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଅର୍ପଣ, ନମସ୍କାର—ଓ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଧାଵସି ତ୍ରିଯୋଜନଂ ପଞ୍ଚଯୋଜନମାଶ୍ଵିନମ୍ । ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପୁନରାଯସି ପୁତ୍ରାଣାଂ ନୋ ଅସଃ ପିତା
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତିନି ଯୋଜନ, ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଦୌଡିଯାଉଛ, ଓ ଅଶ୍ୱିନ—ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପୁନି ଫେରିଆସୁଛ; ତୁମେ ଆମ ପୁଅମାନଙ୍କର ପିତା।