ଵିଷାଣା ପାଶାନ୍ ଵି ଷ୍ଯାଧ୍ଯସ୍ମଦ୍ଯ ଉତ୍ତମା ଅଧମା ଵାରୁଣା ଯେ । ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ଦୁରିତଂ ନି ଷ୍ଵାସ୍ମଦଥ ଗଛେମ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକମ୍
ବରୁଣଙ୍କର ଉପର ଓ ତଳ ଶୃଙ୍ଖଳ ଆମରୁ ଖୋଲିଯାଉ। ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ ଓ ଦୁଃଖ ଆମରୁ ଦୂର ହେଉ, ତାପରେ ଆମେ ଭଲ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବି।
ଯଦ୍ଦାରୁଣି ବଧ୍ଯସେ ଯଚ୍ଚ ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଯଦ୍ଭୂମ୍ଯାଂ ବଧ୍ଯସେ ଯଚ୍ଚ ଵାଚା । ଅଯଂ ତସ୍ମାଦ୍ଗାର୍ହପତ୍ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନିରୁଦିନ୍ ନଯାତି ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକମ୍
କଠରେ ବା ରସିରେ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ବାନ୍ଧିଯାଇଛ, ପୃଥିବୀରେ ବା କଥାରେ ଯେଉଁଠି ବାନ୍ଧିଯାଇଛ — ଏହି ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ସେଥିରୁ ଦୂର କରି, ଭଲ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ।
ଉଦଗାତାଂ ଭଗଵତୀ ଵିଚୃତୌ ନାମ ତାରକେ । ପ୍ରେହାମୃତସ୍ଯ ଯଚ୍ଛତାଂ ପ୍ରୈତୁ ବଦ୍ଧକମୋଚନମ୍
ଭାଗ୍ୟବତୀ ଜଣେ ସଭାରେ ଉଠନ୍ତୁ, ତାରକ ନାମ ଧରି। ଅମୃତ ଦେଇବା ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧନ ଖୋଲିବା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଵି ଜିହୀଷ୍ଵ ଲୋକଂ କୃଣୁ ବନ୍ଧାନ୍ ମୁଞ୍ଚାସି ବଦ୍ଧକମ୍ । ଯୋନ୍ଯା ଇଵ ପ୍ରଚ୍ଯୁତୋ ଗର୍ଭଃ ପଥଃ ସର୍ଵାମନୁ କ୍ଷିଯ
ପଥ ଖୋଲ, ରାସ୍ତା କର, ବନ୍ଧନ ଖୋଲ, ବନ୍ଧିଥିବାକୁ ମୁକ୍ତ କର। ଗର୍ଭରୁ ଶିଶୁ ଯେପରି ଚୁଟିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥରେ ତୁମେ ଯାଉ।
ଏତଂ ଭାଗଂ ପରି ଦଦାମି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ । ଅସ୍ମାଭିର୍ଦତ୍ତଂ ଜରସଃ ପରସ୍ତାଦଛିନ୍ନଂ ତନ୍ତୁମନୁ ସଂ ତରେମ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ତୁମେ ଋତର ପ୍ରଥମଜ, ଏହି ଅଂଶ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ଆମେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପରେ, ଅଖଣ୍ଡ ସୂତ୍ରକୁ ଆମେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି।
ତତଂ ତନ୍ତୁମନ୍ଵେକେ ତରନ୍ତି ଯେଷାଂ ଦତ୍ତଂ ପିତ୍ର୍ଯମାଯନେନ । ଅବନ୍ଧ୍ଵେକେ ଦଦତଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତୋ ଦାତୁଂ ଚେଚ୍ଛିକ୍ଷାନ୍ତ୍ସ ସ୍ଵର୍ଗ ଏଵ
କେହି ବିସ୍ତାରିତ ସୂତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପିତୃ ଦାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଅନ୍ୟମାନେ, ଅବନ୍ଧ, ଦେଇ ଦେଉଛନ୍ତି — ଯେଉଁଠି ଦେବା ଇଚ୍ଛା, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଇଉ।
ଅନ୍ଵାରଭେଥାମନୁସଂରଭେଥାମେତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ସଚନ୍ତେ । ଯଦ୍ଵାଂ ପକ୍ଵଂ ପରିଵିଷ୍ଟମଗ୍ନୌ ତସ୍ଯ ଗୁପ୍ତଯେ ଦମ୍ପତୀ ସଂ ଶ୍ରଯେଥାମ୍
ଉଠନ୍ତୁ, ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଲୋକକୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତି। ତୁମର ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଇ ଅର୍ପଣ ହେଉଛି, ତାହାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦମ୍ପତି ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯଜ୍ଞଂ ଯନ୍ତଂ ମନସା ବୃହନ୍ତମନ୍ଵାରୋହାମି ତପସା ସଯୋନିଃ । ଉପହୂତା ଅଗ୍ନେ ଜରସଃ ପରସ୍ତାତ୍ତୃତୀଯେ ନାକେ ସଧମାଦଂ ମଦେମ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞକୁ ମନ ଏକତା କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି। ଏ ଅଗ୍ନି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପରେ, ତୃତୀୟ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ର ଭୋଜନରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବି।
ଶୁଦ୍ଧାଃ ପୂତା ଯୋଷିତୋ ଯଜ୍ଞିଯା ଇମା ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ହସ୍ତେଷୁ ପ୍ରପୃଥକ୍ସାଦଯାମି । ଯତ୍କାମ ଇଦମଭିଷିଞ୍ଚାମି ଵୋଽହମିନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ତ୍ସ ଦଦାତୁ ତନ୍ ମେ
ପବିତ୍ର, ଶୁଧ୍ଧ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ନାରୀମାନେ — ଏମାନେକୁ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ହାତରେ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବସାଉଛି। ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହା ଦେଉଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ଏହା ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଏତଂ ସଧସ୍ଥାଃ ପରି ଵୋ ଦଦାମି ଯଂ ଶେଵଧିମାଵହାଜ୍ଜାତଵେଦଃ । ଅନ୍ଵାଗନ୍ତା ଯଜମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତି ତଂ ସ୍ମ ଜାନୀତ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଏହି ଆସନ ମୁଁ ସଭାସଦ୍ଗଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ଯାହା ଜାତବେଦା ଧନ ଭାବେ ଆଣିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସୁଭିତ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରିବେ — ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତୁ।
ଜାନୀତ ସ୍ମୈନଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ ଦେଵାଃ ସଧସ୍ଥା ଵିଦ ଲୋକମତ୍ର । ଅନ୍ଵାଗନ୍ତା ଯଜମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତୀଷ୍ଟାପୂର୍ତଂ ସ୍ମ କୃଣୁତାଵିରସ୍ମୈ
ଦେବମାନେ, ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଲୋକକୁ ଜାଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସୁଭିତ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରିବେ — ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଦେଵାଃ ପିତରଃ ପିତରୋ ଦେଵାଃ । ଯୋ ଅସ୍ମି ସୋ ଅସ୍ମି
ଦେବମାନେ ପିତୃମାନେ, ପିତୃମାନେ ଦେବମାନେ। ମୁଁ ଯେଉଁ, ସେଇ ମୁଁ।
ସ ପଚାମି ସ ଦଦାମି । ସ ଯଜେ ସ ଦତ୍ତାନ୍ ମା ଯୂଷମ୍
ମୁଁ ପକାଉଛି, ମୁଁ ଦେଉଛି। ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛି, ମୁଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦେଉଛି — ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବେନି।
ନାକେ ରାଜନ୍ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠ ତତ୍ରୈତତ୍ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠତୁ । ଵିଦ୍ଧି ପୂର୍ତସ୍ଯ ନୋ ରାଜନ୍ତ୍ସ ଦେଵ ସୁମନା ଭଵ
ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଏହି ଆସନ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ଆମର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଜାଣ, ଦେବ ଭାବରେ ଆମପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ଦିଵୋ ନୁ ମାଂ ବୃହତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦପାଂ ସ୍ତୋକୋ ଅଭ୍ଯପପ୍ତଦ୍ରସେନ । ସମିନ୍ଦ୍ରିଯେନ ପଯସାହମଗ୍ନେ ଛନ୍ଦୋଭିର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସୁକୃତାଂ କୃତେନ
ବଡ଼ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଏକ ଛୋଟ ପାଣିର ଫୁଟିକ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ଆଗ୍ନି, ଶକ୍ତି ଓ ରସରେ, ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ, ଓ ଭଲ କାମରେ, ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛି।
ଯଦି ଵୃକ୍ଷାଦଭ୍ଯପପ୍ତତ୍ଫଲଂ ତଦ୍ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ସ ଉ ଵାଯୁରେଵ । ଯତ୍ରାସ୍ପୃକ୍ଷତ୍ତନ୍ଵୋ ଯଚ୍ଚ ଵାସସ ଆପୋ ନୁଦନ୍ତୁ ନିର୍ଋତିଂ ପରାଚୈଃ
ଯଦି ଏହା ଗଛରୁ ପଡ଼ିଛି, ତାହା ଫଳ; ଯଦି ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ତାହା ପବନ। ଯେଉଁଠି ଏହା ଦେହ କିମ୍ବା ପୋଷାକକୁ ଛୁଇଁଛି, ପାଣି ଅମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନଂ ସୁରଭି ସା ସମୃଦ୍ଧିର୍ହିରଣ୍ଯଂ ଵର୍ଚସ୍ତଦୁ ପୂତ୍ରିମମେଵ । ସର୍ଵା ପଵିତ୍ରା ଵିତତାଧ୍ଯସ୍ମତ୍ତନ୍ ମା ତାରୀନ୍ ନିର୍ଋତିର୍ମୋ ଅରାତିଃ
ଅଙ୍ଗରେ ଲେପ, ସୁଗନ୍ଧ, ସମୃଦ୍ଧି, ସୁନା, ଓ ଚମକ—ଏହା ସବୁ ମୋର ହେଉ, ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜିନିଷ ମୋ ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ; ଅମଙ୍ଗଳ, କଷ୍ଟ, ଓ ଶତ୍ରୁତା ମୋତେ ନ ପହଞ୍ଚୁ।
ଵନସ୍ପତେ ଵୀଡ୍ଵଙ୍ଗୋ ହି ଭୂଯା ଅସ୍ମତ୍ସଖା ପ୍ରତରଣଃ ସୁଵୀରଃ । ଗୋଭିଃ ସଂନଦ୍ଧୋ ଅସି ଵୀଡଯସ୍ଵାସ୍ଥାତା ତେ ଜଯତୁ ଜେତ୍ଵାନି
ଓ ଗଛ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଆମର ମିତ୍ର, ଆମର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପଥ, ଆମର ବୀର। ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି, ଶକ୍ତି ଦେଉ; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉ, ତୁମର ଜୟ ସବୁ ଜୟପ୍ରଦ ହେଉ।
ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯୋଜ ଉଦ୍ଭୃତଂ ଵନସ୍ପତିଭ୍ଯଃ ପର୍ଯାଭୃତଂ ସହଃ । ଅପାମୋଜ୍ମାନଂ ପରି ଗୋଭିରାଵୃତମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ହଵିଷା ରଥଂ ଯଜ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠି, ଗଛମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ; ପାଣିର ଶକ୍ତିରେ ଢାକି, ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଜ୍ର, ରଥକୁ ହବି ଦେଇ ଉତ୍ସର୍ଗ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜୋ ମରୁତାମନୀକଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ନାଭିଃ । ସ ଇମାଂ ନୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵ ରଥ ପ୍ରତି ହଵ୍ଯା ଗୃଭାଯ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମାରୁତମାନଙ୍କର ଦଳ, ମିତ୍ରଙ୍କର ଗର୍ଭ, ବରୁଣଙ୍କର ନାଭି—ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବତା, ରଥକୁ ଆଣି, ଆମର ହବି ଗ୍ରହଣ କର।
ଉପ ଶ୍ଵାସଯ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯଂ ପୁରୁତ୍ରା ତେ ଵନ୍ଵତାଂ ଵିଷ୍ଠିତଂ ଜଗତ୍। ସ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ସଜୂରିନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈର୍ଦୂରାଦ୍ଦଵୀଯୋ ଅପ ସେଧ ଶତ୍ରୂନ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତୁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ତାରିତ। ଡ଼ମ୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅ।
ଆ କ୍ରନ୍ଦଯ ବଲମୋଜୋ ନ ଆ ଧା ଅଭି ଷ୍ଟନ ଦୁରିତା ବାଧମାନଃ । ଅପ ସେଧ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ଦୁଛୁନାମିତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିରସି ଵୀଡଯସ୍ଵ
ତୁମର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉ, ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଆସୁ; ଅମଙ୍ଗଳକୁ ହଟାଇ ଦିଅ। ଡ଼ମ୍ବ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅ; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ପ୍ରାମୂଂ ଜଯାଭୀମେ ଜଯନ୍ତୁ କେତୁମଦ୍ଦୁନ୍ଦୁଭିର୍ଵାଵଦୀତୁ । ସମଶ୍ଵପର୍ଣାଃ ପତନ୍ତୁ ନୋ ନରୋଽସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ରଥିନୋ ଜଯନ୍ତୁ
ଆମେ ଜୟ କରିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ଜୟ କରିବେ, ଝଣ୍ଡାରେ ଭରିଥିବା ଡ଼ମ୍ବ ଗୁଞ୍ଜିଉ। ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ରଥୀମାନେ ଜୟପ୍ରଦ ହେଉ।
ଵିଦ୍ରଧସ୍ଯ ବଲାସସ୍ଯ ଲୋହିତସ୍ଯ ଵନସ୍ପତେ । ଵିସଲ୍ପକସ୍ଯୌଷଧେ ମୋଚ୍ଛିଷଃ ପିଶିତଂ ଚନ
ଫୁଲିଥିବା, ଲାଲ, ରକ୍ତମୟ ଗଛ, ଓ ବିସ୍ତାରିତ ଔଷଧୀ, ମୁଁ ମାଂସକୁ ମଧ୍ୟ ହଟାଇ ଦେଉଛି।
ଯୌ ତେ ବଲାସ ତିଷ୍ଠତଃ କକ୍ଷେ ମୁଷ୍କାଵପଶ୍ରିତୌ । ଵେଦାହଂ ତସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ଚୀପୁଦ୍ରୁରଭିଚକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ଫୁଲିଥିବା ତୁମର, ବଳାସା, ଗୋଡ଼ିରେ ଓ ଗୁପ୍ତ ଅଂଗରେ ଅଛି—ମୁଁ ତାହାର ଔଷଧ ଜାଣିଛି, ଚୀପୁଦ୍ରୁ, ସବୁ ଦେଖିପାରିବା।
ଯୋ ଅଙ୍ଗ୍ଯୋ ଯଃ କର୍ଣ୍ଯୋ ଯୋ ଅକ୍ଷ୍ଯୋର୍ଵିସଲ୍ପକଃ । ଵି ଵୃହାମୋ ଵିସଲ୍ପକଂ ଵିଦ୍ରଧଂ ହୃଦଯାମଯମ୍ । ପରା ତମଜ୍ଞାତଂ ଯକ୍ଷ୍ମମଧରାଞ୍ଚଂ ସୁଵାମସି
ଯେଉଁ ଅଂଗରେ, କାନରେ, ଚକ୍ଷୁରେ, ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି—ମୁଁ ବିସ୍ତାରିତ, ଫୁଲିଥିବା, ହୃଦୟ ରୋଗକୁ ହଟାଇ ଦେଉଛି। ଅଜଣା ରୋଗ, ତଳକୁ ଯାଉଥିବା ଯକ୍ଷ୍ମାକୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛି।
ଶକଧୂମଂ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଯଦ୍ରାଜାନମକୁର୍ଵତ । ଭଦ୍ରାହମସ୍ମୈ ପ୍ରାଯଚ୍ଛନ୍ ଇଦଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମସାଦିତି
ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଶକଧୂମକୁ ରାଜା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଦେଇଛି—ଏହି ରାଜ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ।
ଭଦ୍ରାହଂ ନୋ ମଧ୍ଯଂଦିନେ ଭଦ୍ରାହଂ ସାଯମସ୍ତୁ ନଃ । ଭଦ୍ରାହଂ ନୋ ଅହ୍ନାଂ ପ୍ରାତା ରାତ୍ରୀ ଭଦ୍ରାହମସ୍ତୁ ନଃ
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ଦିନର ସକାଳେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ରାତିରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ।
ଅହୋରାତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭ୍ଯଃ ସୂର୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରମସାଭ୍ଯାମ୍ । ଭଦ୍ରାହମସ୍ମଭ୍ଯଂ ରାଜନ୍ ଛକଧୂମ ତ୍ଵଂ କୃଧି
ଦିନ ଓ ରାତି, ନକ୍ଷତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାରୁ—ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ରାଜା ଶକଧୂମ, ଏହା ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯୋ ନୋ ଭଦ୍ରାହମକରଃ ସାଯଂ ନକ୍ତମଥୋ ଦିଵା । ତସ୍ମୈ ତେ ନକ୍ଷତ୍ରରାଜ ଶକଧୂମ ସଦା ନମଃ
ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ସଂଧ୍ୟା, ରାତି କିମ୍ବା ଦିନରେ ଭଲ କରିଛି—ତାଙ୍କୁ, ନକ୍ଷତ୍ରର ରାଜା ଶକଧୂମ, ସଦା ନମସ୍କାର।