ଅନୃଣା ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନୃଣାଃ ପରସ୍ମିନ୍ ତୃତୀଯେ ଲୋକେ ଅନୃଣାଃ ସ୍ଯାମ । ଯେ ଦେଵଯାନାଃ ପିତୃଯାଣଶ୍ଚ ଲୋକାଃ ସର୍ଵାନ୍ ପଥୋ ଅନୃଣା ଆ କ୍ଷିଯେମ
ଏଠାରେ ଋଣମୁକ୍ତ, ଅନ୍ୟଠାରେ ଋଣମୁକ୍ତ, ତୃତୀୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଋଣମୁକ୍ତ ହେଉ। ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପଥରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆମେ ସବୁଠାରେ ଋଣମୁକ୍ତ ରୁହୁ।
ଯଦ୍ଧସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚକୃମ କିଲ୍ବିଷାଣ୍ଯକ୍ଷାଣାଂ ଗତ୍ନୁମୁପଲିପ୍ସମାନାଃ । ଉଗ୍ରଂପଶ୍ଯେ ଉଗ୍ରଜିତୌ ତଦଦ୍ଯାପ୍ସରସାଵନୁ ଦତ୍ତାମୃଣଂ ନଃ
ଯେଉଁ ପାପ ଆମେ ହାତରେ କରିଛୁ, ଦାୟ ଖେଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଏହି ଦିନ ଉଗ୍ର ଅପ୍ସରା ଓ ଉଗ୍ରଜିତା ଆମକୁ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଉଗ୍ରଂପଶ୍ଯେ ରାଷ୍ଟ୍ରଭୃତ୍କିଲ୍ବିଷାଣି ଯଦକ୍ଷଵୃତ୍ତମନୁ ଦତ୍ତଂ ନ ଏତତ୍। ଋଣାନ୍ ନୋ ନ ଋଣମେର୍ତ୍ସମାନୋ ଯମସ୍ଯ ଲୋକେ ଅଧିରଜ୍ଜୁରାଯତ୍
ଉଗ୍ର ଅପ୍ସରା, ରାଷ୍ଟ୍ରର ଶାସକ, ଯେଉଁ ଦାୟ ଖେଳର ପାପ ହୋଇଛି, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଯମଙ୍କ ଲୋକରେ ନ ଥାଉ ଋଣ କିମ୍ବା ଋଣୀ।
ଯସ୍ମା ଋଣଂ ଯସ୍ଯ ଜାଯାମୁପୈମି ଯଂ ଯାଚମାନୋ ଅଭ୍ଯୈମି ଦେଵାଃ । ତେ ଵାଚଂ ଵାଦିଷୁର୍ମୋତ୍ତରାଂ ମଦ୍ଦେଵପତ୍ନୀ ଅପ୍ସରସାଵଧୀତମ୍
ଯାହାଠାରୁ ମୁଁ ଋଣ ନେଇଛି, ଯାହାଙ୍କ ଜଣେ ଜୀବନ ସାଥୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନିକଟରେ ଯାଇଛି, ଯାହାଠାରେ ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଛି—ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କର କଥାକୁ ମଧୁର କରନ୍ତୁ, ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।
6.119 ଯଦଦୀଵ୍ଯନ୍ନ୍ ଋଣମହଂ କୃଣୋମ୍ଯଦାସ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନେ ଉତ ସଂଗୃଣାମି । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ନୋ ଅଧିପା ଵସିଷ୍ଠ ଉଦିନ୍ ନଯାତି ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକମ୍
ଯେଉଁ ଋଣ ମୁଁ ଦାୟ ଖେଳି କିମ୍ବା ଖାଇ ହୋଇଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ଆମ ପ୍ରଭୁ ବୈଶ୍ୱାନର ଆମକୁ ସଦ୍ଗତିରେ ନେଇଯାଉ।
ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ପ୍ରତି ଵେଦଯାମି ଯଦି ଋଣଂ ସଂଗରୋ ଦେଵତାସୁ । ସ ଏତାନ୍ ପାଶାନ୍ ଵିଚୃତଂ ଵେଦ ସର୍ଵାନ୍ ଅଥ ପକ୍ଵେନ ସହ ସଂ ଭଵେମ
ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ମୁଁ ଏହି ଅର୍ପଣ କରୁଛି—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କୌଣସି ଋଣ ରହିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଜାଣନ୍ତି। ତେବେ ଆମେ ପକା ନିବେଦନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଵୈଶ୍ଵାନରଃ ପଵିତା ମା ପୁନାତୁ ଯତ୍ସଂଗରମଭିଧାଵାମ୍ଯାଶାମ୍ । ଅନାଜାନନ୍ ମନସା ଯାଚମାନୋ ଯତ୍ତତ୍ରୈନୋ ଅପ ତତ୍ସୁଵାମି
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବୈଶ୍ୱାନର ମୋତେ ଶୁଧ କରୁନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଆଶା ନେଇ ମୁଁ ବିବାଦ ପାଖକୁ ଯାଉଛି। ମୋ ମନରେ ଅନୁରୋଧ କରି, ଯେଉଁ ଅଜାଣା ଅପରାଧ ସେଠାରେ ମୁଁ କରିଥିଲି, ସେ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ପରିହାର କରିପାରିବି।
ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷଂ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ ଯନ୍ ମାତରଂ ପିତରଂ ଵା ଜିହିଂସିମ । ଅଯଂ ତସ୍ମାଦ୍ଗାର୍ହପତ୍ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନିରୁଦିନ୍ ନଯାତି ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକମ୍
ମଧ୍ୟାକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ମାତା କିମ୍ବା ପିତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ କ୍ଷତି ଆମେ କରିଛୁ, ଏହି ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ସେଥିରୁ ଆମକୁ ଦୂର କରି, ଆମକୁ ଭଲ ଲୋକରେ ନେଇଯାଉ।
ଭୂମିର୍ମାତାଦିତିର୍ନୋ ଜନିତ୍ରଂ ଭ୍ରାତାନ୍ତରିକ୍ଷମଭିଶସ୍ତ୍ଯା ନଃ । ଦ୍ଯୌର୍ନଃ ପିତା ପିତ୍ର୍ଯାଚ୍ଛଂ ଭଵାତି ଜାମିମୃତ୍ଵା ମାଵ ପତ୍ସି ଲୋକାତ୍
ପୃଥିବୀ ଆମର ମା, ଅଦିତି ଆମର ଜନନୀ, ମଧ୍ୟାକାଶ ଆମର ଭାଇ — କୌଣସି ଶାପ ଆମେ ଉପରେ ନ ପଡ଼ୁ। ଦ୍ୟୁ ଆମର ପିତା — ପିତୃ ଦାୟ ଭଲ ହେଉ। ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତି, ଆମେ ଏହି ଲୋକରୁ ତଳେ ନ ପଡ଼ୁ।
ଯତ୍ରା ସୁହାର୍ଦଃ ସୁକୃତୋ ମଦନ୍ତି ଵିହାଯ ରୋଗଂ ତନ୍ଵଃ ସ୍ଵାଯାଃ । ଅଶ୍ଲୋନା ଅଙ୍ଗୈରହ୍ରୁତାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ତତ୍ର ପଶ୍ଯେମ ପିତରୌ ଚ ପୁତ୍ରାନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ହୃଦୟ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ମିତ୍ରମାନେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ରୋଗ ଦୂର କରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଅଙ୍ଗ ଅକ୍ଷତ ଓ ଅପରିହାରିତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆମେ ମାତାପିତା ଓ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଵିଷାଣା ପାଶାନ୍ ଵି ଷ୍ଯାଧ୍ଯସ୍ମଦ୍ଯ ଉତ୍ତମା ଅଧମା ଵାରୁଣା ଯେ । ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ଦୁରିତଂ ନି ଷ୍ଵାସ୍ମଦଥ ଗଛେମ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକମ୍
ବରୁଣଙ୍କର ଉପର ଓ ତଳ ଶୃଙ୍ଖଳ ଆମରୁ ଖୋଲିଯାଉ। ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ ଓ ଦୁଃଖ ଆମରୁ ଦୂର ହେଉ, ତାପରେ ଆମେ ଭଲ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବି।
ଯଦ୍ଦାରୁଣି ବଧ୍ଯସେ ଯଚ୍ଚ ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଯଦ୍ଭୂମ୍ଯାଂ ବଧ୍ଯସେ ଯଚ୍ଚ ଵାଚା । ଅଯଂ ତସ୍ମାଦ୍ଗାର୍ହପତ୍ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନିରୁଦିନ୍ ନଯାତି ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକମ୍
କଠରେ ବା ରସିରେ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ବାନ୍ଧିଯାଇଛ, ପୃଥିବୀରେ ବା କଥାରେ ଯେଉଁଠି ବାନ୍ଧିଯାଇଛ — ଏହି ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ସେଥିରୁ ଦୂର କରି, ଭଲ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ।
ଉଦଗାତାଂ ଭଗଵତୀ ଵିଚୃତୌ ନାମ ତାରକେ । ପ୍ରେହାମୃତସ୍ଯ ଯଚ୍ଛତାଂ ପ୍ରୈତୁ ବଦ୍ଧକମୋଚନମ୍
ଭାଗ୍ୟବତୀ ଜଣେ ସଭାରେ ଉଠନ୍ତୁ, ତାରକ ନାମ ଧରି। ଅମୃତ ଦେଇବା ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧନ ଖୋଲିବା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଵି ଜିହୀଷ୍ଵ ଲୋକଂ କୃଣୁ ବନ୍ଧାନ୍ ମୁଞ୍ଚାସି ବଦ୍ଧକମ୍ । ଯୋନ୍ଯା ଇଵ ପ୍ରଚ୍ଯୁତୋ ଗର୍ଭଃ ପଥଃ ସର୍ଵାମନୁ କ୍ଷିଯ
ପଥ ଖୋଲ, ରାସ୍ତା କର, ବନ୍ଧନ ଖୋଲ, ବନ୍ଧିଥିବାକୁ ମୁକ୍ତ କର। ଗର୍ଭରୁ ଶିଶୁ ଯେପରି ଚୁଟିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥରେ ତୁମେ ଯାଉ।
ଏତଂ ଭାଗଂ ପରି ଦଦାମି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ । ଅସ୍ମାଭିର୍ଦତ୍ତଂ ଜରସଃ ପରସ୍ତାଦଛିନ୍ନଂ ତନ୍ତୁମନୁ ସଂ ତରେମ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ତୁମେ ଋତର ପ୍ରଥମଜ, ଏହି ଅଂଶ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ଆମେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପରେ, ଅଖଣ୍ଡ ସୂତ୍ରକୁ ଆମେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି।
ତତଂ ତନ୍ତୁମନ୍ଵେକେ ତରନ୍ତି ଯେଷାଂ ଦତ୍ତଂ ପିତ୍ର୍ଯମାଯନେନ । ଅବନ୍ଧ୍ଵେକେ ଦଦତଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତୋ ଦାତୁଂ ଚେଚ୍ଛିକ୍ଷାନ୍ତ୍ସ ସ୍ଵର୍ଗ ଏଵ
କେହି ବିସ୍ତାରିତ ସୂତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପିତୃ ଦାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଅନ୍ୟମାନେ, ଅବନ୍ଧ, ଦେଇ ଦେଉଛନ୍ତି — ଯେଉଁଠି ଦେବା ଇଚ୍ଛା, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଇଉ।
ଅନ୍ଵାରଭେଥାମନୁସଂରଭେଥାମେତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ସଚନ୍ତେ । ଯଦ୍ଵାଂ ପକ୍ଵଂ ପରିଵିଷ୍ଟମଗ୍ନୌ ତସ୍ଯ ଗୁପ୍ତଯେ ଦମ୍ପତୀ ସଂ ଶ୍ରଯେଥାମ୍
ଉଠନ୍ତୁ, ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଲୋକକୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତି। ତୁମର ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଇ ଅର୍ପଣ ହେଉଛି, ତାହାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦମ୍ପତି ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯଜ୍ଞଂ ଯନ୍ତଂ ମନସା ବୃହନ୍ତମନ୍ଵାରୋହାମି ତପସା ସଯୋନିଃ । ଉପହୂତା ଅଗ୍ନେ ଜରସଃ ପରସ୍ତାତ୍ତୃତୀଯେ ନାକେ ସଧମାଦଂ ମଦେମ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞକୁ ମନ ଏକତା କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି। ଏ ଅଗ୍ନି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପରେ, ତୃତୀୟ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ର ଭୋଜନରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବି।
ଶୁଦ୍ଧାଃ ପୂତା ଯୋଷିତୋ ଯଜ୍ଞିଯା ଇମା ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ହସ୍ତେଷୁ ପ୍ରପୃଥକ୍ସାଦଯାମି । ଯତ୍କାମ ଇଦମଭିଷିଞ୍ଚାମି ଵୋଽହମିନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ତ୍ସ ଦଦାତୁ ତନ୍ ମେ
ପବିତ୍ର, ଶୁଧ୍ଧ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ନାରୀମାନେ — ଏମାନେକୁ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ହାତରେ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବସାଉଛି। ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହା ଦେଉଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ଏହା ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଏତଂ ସଧସ୍ଥାଃ ପରି ଵୋ ଦଦାମି ଯଂ ଶେଵଧିମାଵହାଜ୍ଜାତଵେଦଃ । ଅନ୍ଵାଗନ୍ତା ଯଜମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତି ତଂ ସ୍ମ ଜାନୀତ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଏହି ଆସନ ମୁଁ ସଭାସଦ୍ଗଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ଯାହା ଜାତବେଦା ଧନ ଭାବେ ଆଣିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସୁଭିତ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରିବେ — ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତୁ।
ଜାନୀତ ସ୍ମୈନଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ ଦେଵାଃ ସଧସ୍ଥା ଵିଦ ଲୋକମତ୍ର । ଅନ୍ଵାଗନ୍ତା ଯଜମାନଃ ସ୍ଵସ୍ତୀଷ୍ଟାପୂର୍ତଂ ସ୍ମ କୃଣୁତାଵିରସ୍ମୈ
ଦେବମାନେ, ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଲୋକକୁ ଜାଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସୁଭିତ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରିବେ — ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଦେଵାଃ ପିତରଃ ପିତରୋ ଦେଵାଃ । ଯୋ ଅସ୍ମି ସୋ ଅସ୍ମି
ଦେବମାନେ ପିତୃମାନେ, ପିତୃମାନେ ଦେବମାନେ। ମୁଁ ଯେଉଁ, ସେଇ ମୁଁ।
ସ ପଚାମି ସ ଦଦାମି । ସ ଯଜେ ସ ଦତ୍ତାନ୍ ମା ଯୂଷମ୍
ମୁଁ ପକାଉଛି, ମୁଁ ଦେଉଛି। ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଛି, ମୁଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦେଉଛି — ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବେନି।
ନାକେ ରାଜନ୍ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠ ତତ୍ରୈତତ୍ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠତୁ । ଵିଦ୍ଧି ପୂର୍ତସ୍ଯ ନୋ ରାଜନ୍ତ୍ସ ଦେଵ ସୁମନା ଭଵ
ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଏହି ଆସନ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ଆମର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଜାଣ, ଦେବ ଭାବରେ ଆମପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ଦିଵୋ ନୁ ମାଂ ବୃହତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦପାଂ ସ୍ତୋକୋ ଅଭ୍ଯପପ୍ତଦ୍ରସେନ । ସମିନ୍ଦ୍ରିଯେନ ପଯସାହମଗ୍ନେ ଛନ୍ଦୋଭିର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସୁକୃତାଂ କୃତେନ
ବଡ଼ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଏକ ଛୋଟ ପାଣିର ଫୁଟିକ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ଆଗ୍ନି, ଶକ୍ତି ଓ ରସରେ, ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ, ଓ ଭଲ କାମରେ, ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛି।
ଯଦି ଵୃକ୍ଷାଦଭ୍ଯପପ୍ତତ୍ଫଲଂ ତଦ୍ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ସ ଉ ଵାଯୁରେଵ । ଯତ୍ରାସ୍ପୃକ୍ଷତ୍ତନ୍ଵୋ ଯଚ୍ଚ ଵାସସ ଆପୋ ନୁଦନ୍ତୁ ନିର୍ଋତିଂ ପରାଚୈଃ
ଯଦି ଏହା ଗଛରୁ ପଡ଼ିଛି, ତାହା ଫଳ; ଯଦି ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ତାହା ପବନ। ଯେଉଁଠି ଏହା ଦେହ କିମ୍ବା ପୋଷାକକୁ ଛୁଇଁଛି, ପାଣି ଅମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନଂ ସୁରଭି ସା ସମୃଦ୍ଧିର୍ହିରଣ୍ଯଂ ଵର୍ଚସ୍ତଦୁ ପୂତ୍ରିମମେଵ । ସର୍ଵା ପଵିତ୍ରା ଵିତତାଧ୍ଯସ୍ମତ୍ତନ୍ ମା ତାରୀନ୍ ନିର୍ଋତିର୍ମୋ ଅରାତିଃ
ଅଙ୍ଗରେ ଲେପ, ସୁଗନ୍ଧ, ସମୃଦ୍ଧି, ସୁନା, ଓ ଚମକ—ଏହା ସବୁ ମୋର ହେଉ, ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜିନିଷ ମୋ ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ; ଅମଙ୍ଗଳ, କଷ୍ଟ, ଓ ଶତ୍ରୁତା ମୋତେ ନ ପହଞ୍ଚୁ।
ଵନସ୍ପତେ ଵୀଡ୍ଵଙ୍ଗୋ ହି ଭୂଯା ଅସ୍ମତ୍ସଖା ପ୍ରତରଣଃ ସୁଵୀରଃ । ଗୋଭିଃ ସଂନଦ୍ଧୋ ଅସି ଵୀଡଯସ୍ଵାସ୍ଥାତା ତେ ଜଯତୁ ଜେତ୍ଵାନି
ଓ ଗଛ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଆମର ମିତ୍ର, ଆମର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପଥ, ଆମର ବୀର। ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି, ଶକ୍ତି ଦେଉ; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉ, ତୁମର ଜୟ ସବୁ ଜୟପ୍ରଦ ହେଉ।
ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯୋଜ ଉଦ୍ଭୃତଂ ଵନସ୍ପତିଭ୍ଯଃ ପର୍ଯାଭୃତଂ ସହଃ । ଅପାମୋଜ୍ମାନଂ ପରି ଗୋଭିରାଵୃତମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ହଵିଷା ରଥଂ ଯଜ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠି, ଗଛମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ଶକ୍ତି ସହିତ; ପାଣିର ଶକ୍ତିରେ ଢାକି, ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଜ୍ର, ରଥକୁ ହବି ଦେଇ ଉତ୍ସର୍ଗ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜୋ ମରୁତାମନୀକଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଗର୍ଭୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ନାଭିଃ । ସ ଇମାଂ ନୋ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵ ରଥ ପ୍ରତି ହଵ୍ଯା ଗୃଭାଯ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମାରୁତମାନଙ୍କର ଦଳ, ମିତ୍ରଙ୍କର ଗର୍ଭ, ବରୁଣଙ୍କର ନାଭି—ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବତା, ରଥକୁ ଆଣି, ଆମର ହବି ଗ୍ରହଣ କର।