ଗର୍ଭୋ ଅସ୍ଯୋଷଧୀନାଂ ଗର୍ଭୋ ହିମଵତାମୁତ । ଗର୍ଭୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂତସ୍ଯେମଂ ମେ ଅଗଦଂ କୃଧି
ଏହା ଉଷଧିମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ହିମାଳୟର ଗର୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗର୍ଭ । ଏହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଔଷଧ କର ।
ଯା ଓଷଧଯଃ ସୋମରାଜ୍ଞୀର୍ବହ୍ଵୀଃ ଶତଵିଚକ୍ଷଣାଃ । ବୃହସ୍ପତିପ୍ରସୂତାସ୍ତା ନୋ ମୁଞ୍ଚନ୍ତ୍ଵଂହସଃ
ଓଷଧିମାନେ, ସୋମର ରାଣୀ, ଅନେକ ଓ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଉତ୍ପାଦିତ । ତୁମେ ଆମକୁ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କର ।
ମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ ମା ଶପଥ୍ଯାଦଥୋ ଵରୁଣ୍ଯାଦୁତ । ଅଥୋ ଯମସ୍ଯ ପଡ୍ଵୀଶାଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦ୍ଦେଵକିଲ୍ବିଷାତ୍
ତୁମେ ମୋତେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କର, ବରୁଣଙ୍କ ଶୃଙ୍ଖଳରୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯମଙ୍କ ଦୂର୍ବଳତାରୁ ମୁକ୍ତ କର, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କର ।
ଯଚ୍ଚକ୍ଷୁଷା ମନସା ଯଚ୍ଚ ଵାଚୋପାରିମ ଜାଗ୍ରତୋ ଯତ୍ସ୍ଵପନ୍ତଃ । ସୋମସ୍ତାନି ସ୍ଵଧଯା ନଃ ପୁନାତୁ
ଚକ୍ଷୁ, ମନ, କିମ୍ବା ବାକ୍ ଦ୍ୱାରା, ଜାଗିଥିବା କିମ୍ବା ସୁଇଥିବା ବେଳେ ଯାହା କରିଛୁ — ସୋମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସେସବୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ ।
ଅଭିଭୂର୍ଯଜ୍ଞୋ ଅଭିଭୂରଗ୍ନିରଭିଭୂଃ ସୋମୋ ଅଭିଭୂରିନ୍ଦ୍ରଃ । ଅଭ୍ଯହଂ ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଯଥାସାନ୍ଯେଵା ଵିଧେମାଗ୍ନିହୋତ୍ରା ଇଦଂ ହଵିଃ
ଯଜ୍ଞ ଜିତି, ଅଗ୍ନି ଜିତି, ସୋମ ଜିତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଜିତି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଲେ ଜିତିବି; ଆମେ ଏହି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା, ଏହି ହବି ଦେବା।
ସ୍ଵଧାସ୍ତୁ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵିପଶ୍ଚିତା ପ୍ରଜାଵତ୍କ୍ଷତ୍ରଂ ମଧୁନେହ ପିନ୍ଵତମ୍ । ବାଧେଥାଂ ଦୂରଂ ନିର୍ଋତିଂ ପରାଚୈଃ କୃତଂ ଚିଦେନଃ ପ୍ର ମୁମୁକ୍ତମସ୍ମତ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସନ୍ତାନବାନ୍, ଏଠାରେ ଶକ୍ତି ଓ ମଧୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦୁଃଖକୁ ଦୂରକୁ ହଟାନ୍ତୁ, ଦୂରକୁ ପଠାନ୍ତୁ; ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ, ଆମକୁ ତାହାରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଇମଂ ଵୀରମନୁ ହର୍ଷଧ୍ଵମୁଗ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ସଖାଯୋ ଅନୁ ସଂ ରଭଧ୍ଵମ୍ । ଗ୍ରାମଜିତଂ ଗୋଜିତଂ ଵଜ୍ରବାହୁଂ ଜଯନ୍ତମଜ୍ମ ପ୍ରମୃଣନ୍ତମୋଜସା
ମିତ୍ରମାନେ, ଏହି ପ୍ରବଳ ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏକତା ଆଣନ୍ତୁ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଗୋ ଜିତି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଜିତି, ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଚାପି ଦେଇ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜଯାତି ନ ପରା ଜଯାତା ଅଧିରାଜୋ ରାଜସୁ ରାଜଯାତୈ । ଚର୍କୃତ୍ଯ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚୋପସଦ୍ଯୋ ନମସ୍ଯ୍ଶ୍ଭଵେହ
ଇନ୍ଦ୍ର ଜିତି, ଅନ୍ୟ କେହି ଜିତିବେ ନାହିଁ। ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରାଜା। ସେ ପ୍ରଶଂସା, ସମ୍ମାନ, ନମସ୍କାର ଓ ଆସନ୍ତୁ ଏଠାରେ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଧିରାଜଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ଭୂରଭିଭୂତିର୍ଜନାନାମ୍ । ତ୍ଵଂ ଦୈଵୀର୍ଵିଶ ଇମା ଵି ରାଜାଯୁଷ୍ମତ୍କ୍ଷତ୍ରମଜରଂ ତେ ଅସ୍ତୁ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରାଜା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ଏହି ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଶାସନ କରୁଛ; ତୁମର ରାଜଶକ୍ତି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଅକ୍ଷୟ ହେଉ।
ପ୍ରାଚ୍ଯା ଦିଶସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସି ରାଜୋତୋଦୀଚ୍ଯା ଦିଶୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ ଛତ୍ରୁହୋଽସି । ଯତ୍ର ଯନ୍ତି ସ୍ରୋତ୍ଯାସ୍ତଜ୍ଜିତଂ ତେ ଦକ୍ଷିଣତୋ ଵୃଷଭ ଏଷି ହଵ୍ଯଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁମେ ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ। ଯେଉଁଠି ନଦୀମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେଠି ତୁମର ଜିତି; ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ, ବୃଷ ତୁମେ ହବି ନିକଟକୁ ଆସୁଛ।
ଅଭି ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ର ଵରିମତଃ ପୁରା ତ୍ଵାଂହୂରଣାଦ୍ଧୁଵେ । ହ୍ଵଯାମ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଚେତ୍ତାରଂ ପୁରୁଣାମାନମେକଜମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଦୂରରୁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ଯେପରି ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ପ୍ରବଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅନେକ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ ଡାକୁଛି।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ସେନ୍ଯୋ ଵଧୋ ଜିଘାଂସନ୍ ନ ଉଦୀରତେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତତ୍ର ବାହୂ ସମନ୍ତଂ ପରି ଦଦ୍ମଃ
ଯେ କେହି ଆଜି ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଉଠିବେ ନାହିଁ। ସେଠି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ବାହୁକୁ ଚାରିପାଖରେ ରଖୁଛି।
ପରି ଦଦ୍ମ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ବାହୂ ସମନ୍ତଂ ତ୍ରାତୁସ୍ତ୍ରାଯତାଂ ନଃ । ଦେଵ ସଵିତଃ ସୋମ ରାଜନ୍ତ୍ସୁମନସଂ ମା କୃଣୁ ସ୍ଵସ୍ତଯେ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାହୁକୁ ସମସ୍ତ ପାଖରେ ରଖୁଛି, ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ; ରକ୍ଷକ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦେବ ସବିତା, ସୋମ ରାଜା, ଆମକୁ ଭଲ ମନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ଦେଵା ଅଦୁଃ ସୂର୍ଯୋ ଦ୍ଯୌରଦାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯଦାତ୍। ତିସ୍ରଃ ସରସ୍ଵତିରଦୁଃ ସଚିତ୍ତା ଵିଷଦୂଷଣମ୍
ଦେବମାନେ ଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଲେ, ଆକାଶ ଦେଲେ, ପୃଥିବୀ ଦେଲେ। ସରସ୍ବତୀ ତାଙ୍କ ମନରେ ତିନିଥର ଦେଲେ, ବିଷକୁ ଦୂର କଲେ।
ଯଦ୍ଵୋ ଦେଵା ଉପଜୀକା ଆସିଞ୍ଚନ୍ ଧନ୍ଵନ୍ଯୁଦକମ୍ । ତେନ ଦେଵପ୍ରସୂତେନେଦଂ ଦୂଷଯତା ଵିଷମ୍
ଦେବମାନେ ଯେ ଜଳ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ଢେଳାଇଥିଲେ, ସେଇ ଦେବମୂଳ ଜଳରେ ଏହି ବିଷକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଅସୁରାଣାଂ ଦୁହିତାସି ସା ଦେଵାନାମସି ସ୍ଵସା । ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସଂଭୂତା ସା ଚକର୍ଥାରସଂ ଵିଷମ୍
ତୁମେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଝିଅ, ଦେବମାନଙ୍କ ଭଉଣୀ। ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ତୁମେ ରସ, ବିଷ ତିଆରି କରିଛ।
ଆ ଵୃଷାଯସ୍ଵ ଶ୍ଵସିହି ଵର୍ଧସ୍ଵ ପ୍ରଥଯସ୍ଵ ଚ । ଯଥାଙ୍ଗଂ ଵର୍ଧତାଂ ଶେପସ୍ତେନ ଯୋଷିତମିଜ୍ଜହି
ଝାଡ଼ି ପକା, ଶ୍ୱାସ ନିଅ, ବଢ଼, ବିସ୍ତାର କର। ଯେପରି ଦେହର ଅଂଗ ବଢ଼େ, ସେଇପରି ଲିଙ୍ଗ ବଢ଼; ତାହାରେ ନାରୀକୁ ଜିତ।
ଯେନ କୃଷଂ ଵାଜଯନ୍ତି ଯେନ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯାତୁରମ୍ । ତେନାସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଧନୁରିଵା ତାନଯା ପସଃ
ଯାହାରେ ଶୁଣାକୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି, ଯାହାରେ ରୋଗୀକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଧନୁର ତାର ଭଳି ଟାଣ।
ଆହଂ ତନୋମି ତେ ପସୋ ଅଧି ଜ୍ଯାମିଵ ଧନ୍ଵନି । କ୍ରମସ୍ଵ ଋଷ ଇଵ ରୋହିତମନଵଗ୍ଲାଯତା ସଦା
ମୁଁ ତୁମର ଲିଙ୍ଗକୁ ଧନୁର ତାର ଭଳି ଟାଣୁଛି। ବୃଷ ଭଳି ଆଗେ ବଢ଼, କେବେ ଅସାଫଳ ହେଉନାହିଁ, ସଦା।
ଯଥାଯଂ ଵାହୋ ଅଶ୍ଵିନା ସମୈତି ସଂ ଚ ଵର୍ତତେ । ଏଵା ମାମଭି ତେ ମନଃ ସମୈତୁ ସଂ ଚ ଵର୍ତତାମ୍
ଯେପରି ଏହି ଅଶ୍ୱମାନେ ଏକତାରେ ଆସି ଏକସাথে ଚଲନ୍ତି, ସେପରି ତୁମର ମନ ମୋ ସହିତ ଏକତାରେ ଆସୁ, ଏକସাথে ଚଲୁ।
ଆହଂ ଖିଦାମି ତେ ମନୋ ରାଜାଶ୍ଵଃ ପୃଷ୍ଟ୍ଯାମିଵ । ରେଷ୍ମଛିନ୍ନଂ ଯଥା ତୃଣଂ ମଯି ତେ ଵେଷ୍ଟତାଂ ମନଃ
ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ମୋ ସହିତ ଆଣୁଛି, ରାଜା ଘୋଡ଼ା ଯୋକରେ ଲଗିଥିବା ଭଳି; ଯେପରି ତୃଣ ଏକଠା ହୋଇ ବାନ୍ଧାଯାଏ, ସେପରି ତୁମର ମନ ମୋ ସହିତ ବାନ୍ଧାଯାଉ।
ଆଞ୍ଜନସ୍ଯ ମଦୁଘସ୍ଯ କୁଷ୍ଠସ୍ଯ ନଲଦସ୍ଯ ଚ । ତୁରୋ ଭଗସ୍ଯ ହସ୍ତାଭ୍ଯାମନୁରୋଧନମୁଦ୍ଭରେ
ଅଞ୍ଜନ, ମଧୁ, କୁଷ୍ଟ, ନଳଦା ଦେଇ, ମୁଁ ଭାଗର ଅନୁଗ୍ରହ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଣୁଛି।
ସଂଦାନଂ ଵୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ସଂଦାନଂ ସଵିତା କରତ୍। ସଂଦାନଂ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ସଂଦାନଂ ଭଗୋ ଅଶ୍ଵିନା
ବୃହସ୍ପତି ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ସବିତା ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ଯ୍ୟମା ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ଭଗ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତୁମମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।
ସଂ ପରମାନ୍ତ୍ସମଵମାନ୍ ଅଥୋ ସଂ ଦ୍ଯାମି ମଧ୍ଯମାନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତାନ୍ ପର୍ଯହାର୍ଦାମ୍ନା ତାନ୍ ଅଗ୍ନେ ସଂ ଦ୍ଯା ତ୍ଵମ୍
ଉଚ୍ଚ, ନିମ୍ନ ଓ ମଧ୍ୟମ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଘେରିଛନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର।
ଅମୀ ଯେ ଯୁଧମାଯନ୍ତି କେତୂନ୍ କୃତ୍ଵାନୀକଶଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତାନ୍ ପର୍ଯହାର୍ଦାମ୍ନ ତାନ୍ ଅଗ୍ନେ ସଂ ଦ୍ଯା ତ୍ଵମ୍
ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପତାକା ଆଗରେ ଉଠାଇଛନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଘେରିଛନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର।
ଆଦାନେନ ସଂଦାନେନାମିତ୍ରାନ୍ ଆ ଦ୍ଯାମସି । ଅପାନା ଯେ ଚୈଷାଂ ପ୍ରାଣା ଅସୁନାସୂନ୍ତ୍ସମଛିଦନ୍
ଧରିବା ଓ ବାନ୍ଧିବା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ବଶ କରୁଛୁ। ଯେଉଁମାନେଂକର ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସ ବାହାରୁଛି, ସେମାନେ ଅଚେତନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇଦମାଦାନମକରଂ ତପସେନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଶିତମ୍ । ଅମିତ୍ରା ଯେଽତ୍ର ନଃ ସନ୍ତି ତାନ୍ ଅଗ୍ନ ଆ ଦ୍ଯା ତ୍ଵମ୍
ଏହି ଧରିବାକୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କରିଛି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଆମର ଶତ୍ରୁ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସେମାନେଂକୁ ବଶ କର।
ଐନାନ୍ ଦ୍ଯତାମିନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସୋମୋ ରାଜା ଚ ମେଦିନୌ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ ଆଦାନମମିତ୍ରେଭ୍ଯଃ କୃଣୋତୁ ନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଓ ପୃଥିବୀର ରାଜା ସେମାନେଂକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେଂକର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଯଥା ମନୋ ମନସ୍କେତୈଃ ପରାପତତ୍ଯାଶୁମତ୍। ଏଵା ତ୍ଵଂ କାସେ ପ୍ର ପତ ମନସୋଽନୁ ପ୍ରଵାଯ୍ଯମ୍
ଯେପରି ମନ ଏହି ଚିନ୍ତା ଓ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ହେ କାଶ, ତୁମେ ମନର ପଥ ଅନୁସରି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଅ।
ଯଥା ବାଣଃ ସୁସଂଶିତଃ ପରାପତତ୍ଯାଶୁମତ୍। ଏଵା ତ୍ଵଂ କାସେ ପ୍ର ପତ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅନୁ ସଂଵତମ୍
ଯେପରି ଭଲ ଧାର ଦିଆଯାଇଥିବା ତୀର ଦୂରକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଏ, ସେପରି ହେ କାଶ, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ପଥ ଅନୁସରି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଅ।