ନୈନଂ ରକ୍ଷାଂସି ନ ପିଶାଚାଃ ସହନ୍ତେ ଦେଵାନାମୋଜଃ ପ୍ରଥମଜଂ ହ୍ଯେତତ୍। ଯୋ ବିଭର୍ତି ଦାକ୍ଷାଯଣଂ ହିରଣ୍ଯଂ ସ ଜୀଵେଷୁ କୃଣୁତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ଏହାକୁ ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ପିଶାଚମାନେ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି। ଯିଏ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନ ସୁନା ଧାରଣ କରେ, ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଅପାଂ ତେଜୋ ଜ୍ଯୋତିରୋଜୋ ବଲଂ ଚ ଵନସ୍ପତୀନାମୁତ ଵୀର୍ଯାଣି । ଇନ୍ଦ୍ର ଇଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯଧି ଧାରଯାମୋ ଅସ୍ମିନ୍ ତଦ୍ଦକ୍ଷମାଣୋ ବିଭରଦ୍ଧିରଣ୍ଯମ୍
ଗଛଗୁଡ଼ିକର ତେଜ, ଆଲୋକ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିବଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଏହି ସୁନା ଯିଏ ଦକ୍ଷତାରେ ଧାରଣ କରେ, ତାଙ୍କରେ ରଖୁଛୁ।
ସମାନାଂ ମାସାମୃତୁଭିଷ୍ଟ୍ଵା ଵଯଂ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ପଯସା ପିପର୍ମି । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତେଽନୁ ମନ୍ଯନ୍ତାମହୃଣୀଯମାନାଃ
ମୁଁ ମାସ ଓ ଋତୁ ଅଟେଇ ବର୍ଷର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ମୋତେ ଭଲପାଇ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।
ଵେନସ୍ତତ୍ପଶ୍ଯତ୍ପରମଂ ଗୁହା ଯଦ୍ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵତ୍ଯେକରୂପମ୍ । ଇଦଂ ପୃଶ୍ନିରଦୁହଜ୍ଜାଯମାନାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵ୍ରାଃ
ଭେନା ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ରୂପ ହୋଇଯାଏ। ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଜନ୍ମ ଦେଇ ଦୁଧ ଦେଲା; ଯେଉଁମାନେ ଆଲୋକକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପ୍ରବାହକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ପ୍ର ତଦ୍ଵୋଚେଦମୃତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଧାମ ପରମଂ ଗୁହା ଯତ୍। ତ୍ରୀଣି ପଦାନି ନିହିତା ଗୁହାସ୍ଯ ଯସ୍ତାନି ଵେଦ ସ ପିତୁଷ୍ପିତାସତ୍
ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ସେହି ଗୁପ୍ତ ନିବାସକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ। ତାଙ୍କର ଗୁହାରେ ତିନିଟି ପଦ ରହିଛି; ଯିଏ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ସେ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ହୁଏ।
ସ ନଃ ପିତା ଜନିତା ସ ଉତ ବନ୍ଧୁର୍ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ନାମଧ ଏକ ଏଵ ତଂ ସଂପ୍ରଶ୍ନଂ ଭୁଵନା ଯନ୍ତି ସର୍ଵା
ସେ ଆମର ପିତା, ଜନ୍ମଦାତା ଏବଂ ବନ୍ଧୁ; ସେ ସମସ୍ତ ନିବାସ ଓ ଜଗତକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ନାମଧାରୀ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଦ୍ଯ ଆଯମୁପାତିଷ୍ଠେ ପ୍ରଥମଜାମୃତସ୍ଯ । ଵାଚମିଵ ଵକ୍ତରି ଭୁଵନେଷ୍ଠା ଧାସ୍ଯୁରେଷ ନନ୍ଵେଷୋ ଅଗ୍ନିଃ
ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦିନ ଓ ମାଟିକୁ ଘେରି ଆସନ୍ତି, ଅମୃତର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ। ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ ମୁଖରେ କଥା ରହିଥାଏ, ସେଭଳି ସେ ଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ—ଏହିଏ ଅଗ୍ନି।
ପରି ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯାଯମୃତସ୍ଯ ତନ୍ତୁଂ ଵିତତଂ ଦୃଶେ କମ୍ । ଯତ୍ର ଦେଵା ଅମୃତମାନଶାନାଃ ସମାନେ ଯୋନାଵଧ୍ଯୈରଯନ୍ତ
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଅମୃତତ୍ୱର ସୂତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ। ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତର ଆନନ୍ଦରେ, ଏକେ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିରେକ ଏଵ ନମସ୍ଯୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵୀଡ୍ଯଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଯୌମି ବ୍ରହ୍ମଣା ଦିଵ୍ଯ ଦେଵ ନମସ୍ତେ ଅସ୍ତୁ ଦିଵି ତେ ସଧସ୍ଥମ୍
ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଏକମାତ୍ର ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ଗୌରବର୍ଯ୍ୟ। ମୁଁ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଦେବତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମର ଆସନ ଦିବିରେ ଅଛି।
ଦିଵି ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଯଜତଃ ସୂର୍ଯତ୍ଵଗଵଯାତା ହରସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ । ମୃଡାତ୍ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିରେକ ଏଵ ନମସ୍ଯଃ ସୁଶେଵାଃ
ଦିବିରେ ଛୁଇଁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ—ସେହି ଗନ୍ଧର୍ବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ, ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅନଵଦ୍ଯାଭିଃ ସମୁ ଜଗ୍ମ ଆଭିରପ୍ସରାସ୍ଵପି ଗନ୍ଧର୍ଵ ଆସୀତ୍। ସମୁଦ୍ର ଆସାଂ ସଦନଂ ମ ଆହୁର୍ଯତଃ ସଦ୍ଯ ଆ ଚ ପରା ଚ ଯନ୍ତି
ନିର୍ମଳାମାନେ ସହିତ ସେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରୁ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି।
ଅଭ୍ରିଯେ ଦିଦ୍ଯୁନ୍ ନକ୍ଷତ୍ରିଯେ ଯା ଵିଶ୍ଵାଵସୁଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଂ ସଚଧ୍ଵେ । ତାଭ୍ଯୋ ଵୋ ଦେଵୀର୍ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ମେଘ, ବିଜୁଳି, ତାରା ସହିତ—ତୁମେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଉଛ। ତୁମେ ଦେବୀମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଯାଃ କ୍ଲନ୍ଦାସ୍ତମିଷୀଚଯୋଽକ୍ଷକାମା ମନୋମୁହଃ । ତାଭ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଭ୍ଯୋଽପ୍ସରାଭ୍ଯୋଽକରଂ ନମଃ
ଯେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦୁଃଖ, ଅନ୍ଧାର, ଜୁଆର ଆସକ୍ତି ଓ ମନର ଭ୍ରମ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅଦୋ ଯଦଵଧାଵତ୍ଯଵତ୍କମଧି ପର୍ଵତାତ୍। ତତ୍ତେ କୃଣୋମି ଭେଷଜଂ ସୁଭେଷଜଂ ଯଥାସସି
ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରୁ ଯାହା ତଳକୁ ବହିଯାଏ, ମୁଁ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଔଷଧ ବନେଇ ଦେଉଛି, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହାଅ।
ଆଦଙ୍ଗା କୁଵିଦଙ୍ଗ ଶତଂ ଯା ଭେଷଜାନି ତେ । ତେଷାମସି ତ୍ଵମୁତ୍ତମମନାସ୍ରାଵମରୋଗଣମ୍
ଦେହର ଏଠାରୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଅଂଗରୁ, ତୁମ ପାଖରେ ଶତ ଶତ ଔଷଧ ଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଝରନ୍ତି ନାହାଁ, ରୋଗ ରହିତ।
ନୀଚୈଃ ଖନନ୍ତ୍ଯସୁରା ଅରୁସ୍ରାଣମିଦଂ ମହତ୍। ତଦାସ୍ରାଵସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତଦୁ ରୋଗମନୀନଶତ୍
ଅସୁରମାନେ ଗଭୀରରେ ଏହି ବଡ଼ ଲାଲ ଦ୍ରବ୍ୟ ଖୋଦନ୍ତି; ଏହା ଝରା ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଉପଜୀକା ଉଦ୍ଭରନ୍ତି ସମୁଦ୍ରାଦଧି ଭେଷଜମ୍ । ତଦାସ୍ରାଵସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତଦୁ ରୋଗମଶୀଶମତ୍
ଜଳଜୀବୀ ଲୋକେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଔଷଧ ଉଠାନ୍ତି; ଏହା ଝରା ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅରୁସ୍ରାଣମିଦଂ ମହତ୍ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧ୍ଯୁଦ୍ଭୃତମ୍ । ତଦାସ୍ରାଵସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତଦୁ ରୋଗମନୀନଶତ୍
ଏହି ବଡ଼ ଲାଲ ଦ୍ରବ୍ୟ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠାଯାଇଛି; ଏହା ଝରା ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଶଂ ନୋ ଭଵନ୍ତ୍ଵପ ଓଷଧଯଃ ଶିଵାଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ଅପ ହନ୍ତୁ ରକ୍ଷସ ଆରାଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟା ଇଷଵଃ ପତନ୍ତୁ ରକ୍ଷସାମ୍
ପାଣି ଓ ଔଷଧମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦେବତାମାନେ ଦୂରେଇ ରହୁନ୍ତୁ; ଦୂରରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁ।
ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ବୃହତେ ରଣାଯାରିଷ୍ଯନ୍ତୋ ଦକ୍ଷମାଣାଃ ସଦୈଵ । ମଣିଂ ଵିଷ୍କନ୍ଧଦୂଷଣଂ ଜଙ୍ଗିଡଂ ବିଭୃମୋ ଵଯମ୍
ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ବଡ଼ତ୍ୱ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ସଦା ଦକ୍ଷ ଓ ପ୍ରୟାସୀ ହୋଇ, ଆମେ ବିଷ ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରୁଥିବା ମଣି ଜଙ୍ଗିଡ଼ ପିନ୍ଧୁଛୁ।
ଜଙ୍ଗିଡୋ ଜମ୍ଭାଦ୍ଵିଶରାଦ୍ଵିଷ୍କନ୍ଧାଦଭିଶୋଚନାତ୍। ମଣିଃ ସହସ୍ରଵୀର୍ଯଃ ପରି ଣଃ ପାତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ
ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଜଣ୍ଟୁର କାମୁଡ଼ି, ବିଷ, ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରେ; ଏହି ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଯଂ ଵିଷ୍କନ୍ଧଂ ସହତେଽଯଂ ବାଧତେ ଅତ୍ତ୍ରିଣଃ । ଅଯଂ ନୋ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୋ ଜଙ୍ଗିଡଃ ପାତ୍ଵଂହସଃ
ଏହିଠାରେ ବିଷକୁ ସହିପାରେ, ଏହିଠାରେ କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କରେ; ଏହି ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଆମର ସମସ୍ତ ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ଆମକୁ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତେନ ମଣିନା ଜଙ୍ଗିଡେନ ମଯୋଭୁଵା । ଵିଷ୍କନ୍ଧଂ ସର୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ଵ୍ଯାଯାମେ ସହାମହେ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ମଣି ଦେଇଛନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଜଙ୍ଗିଡ଼ ସହିତ, ଆମେ ବିଷ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଆମ ପ୍ରୟାସରେ ସହିପାରୁ।
ଶଣଶ୍ଚ ମା ଜଙ୍ଗିଡଶ୍ଚ ଵିଷ୍କନ୍ଧାଦଭି ରକ୍ଷତାମ୍ । ଅରଣ୍ଯାଦନ୍ଯ ଆଭୃତଃ କୃଷ୍ଯା ଅନ୍ଯୋ ରସେଭ୍ଯଃ
ଶଣ ଓ ଜଙ୍ଗିଡ଼ ମୋତେ ବିଷରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଗଛରୁ ଏକଟି ଆଣାଯାଏ, ଅନ୍ୟଟି କ୍ଷେତ୍ରରୁ, ଅନ୍ୟଟି ରସରୁ।
କୃତ୍ଯାଦୂଷିରଯଂ ମଣିରଥୋ ଅରାତିଦୂଷିଃ । ଅଥୋ ସହସ୍ଵାନ୍ ଜଙ୍ଗିଡଃ ପ୍ର ଣ ଆଯୁଂଷି ତାରିଷତ୍
ଏହି ମଣି କୁ-କାମ ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ର ଵହା ଯାହି ଶୂର ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ପିବା ସୁତସ୍ଯ ମତେରିହ ମଧୋଶ୍ଚକାନଶ୍ଚାରୁର୍ମଦାଯ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କର, ଆଗକୁ ଆ, ତୁମର ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏଠାରେ ଆସ; ଏଠାରେ ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମ ରସ ପିଉ, ମଧୁରତାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜଠରଂ ନଵ୍ଯୋ ନ ପୃଣସ୍ଵ ମଧୋର୍ଦିଵୋ ନ । ଅସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଣୋପ ତ୍ଵା ମଦାଃ ସୁଵାଚୋ ଅଗୁଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଜଠରକୁ ପୁନିଥରେ ଦିବ୍ୟ ମଧୁର ସୋମ ରସରେ ପୂରଣ କର; ଏହି ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରସ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁରାଷାଣ୍ମିତ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଂ ଯୋ ଜଘାନ ଯତୀର୍ନ । ବିଭେଦ ଵଲଂ ଭୃଗୁର୍ନ ସସହେ ଶତ୍ରୂନ୍ ମଦେ ସୋମସ୍ଯ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମିତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଯିଏ ବଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ସହିଲେ ନାହିଁ, ସେ ସୋମ ରସର ମଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତୁ ସୁତାସ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃଣସ୍ଵ କୁକ୍ଷୀ ଵିଡ୍ଢି ଶକ୍ର ଧିଯେହ୍ଯା ନଃ । ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ଗିରୋ ମେ ଜୁଷସ୍ଵେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିର୍ମତ୍ସ୍ଵେହ ମହେ ରଣାଯ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୋମ ରସ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ଜଠର ପୂରଣ କର, ଶକ୍ର, ଆମର ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣ; ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣ, ମୋର ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଆମର ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନୁ ପ୍ର ଵୋଚଂ ଵୀର୍ଯାଣି ଯାନି ଚକାର ପ୍ରଥମାନି ଵଜ୍ରୀ । ଅହନ୍ନ୍ ଅହିମନୁ ଅପସ୍ତତର୍ଦ ପ୍ର ଵକ୍ଷଣା ଅଭିନତ୍ପର୍ଵତାନାମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ସେ ଅହିକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ପାହାଡ଼କୁ ଚିରିଦେଲେ।