ଅଶ୍ରମଦିଯମର୍ଯମନ୍ନ୍ ଅନ୍ଯାସାଂ ସମନଂ ଯତୀ । ଅଙ୍ଗୋ ନ୍ଵର୍ଯମନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯା ଅନ୍ଯାଃ ସମନମାଯତି
ହେ ଆର୍ୟମା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଏକତା ଓ ସମ୍ମିଳନ ହେଉ। ଏହି ଜଣଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏକତା ଓ ସମ୍ମିଳନ ହେଉ।
ଧାତା ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ଧାତା ଦ୍ଯାମୁତ ସୂର୍ଯମ୍ । ଧାତାସ୍ଯା ଅଗ୍ରୁଵୈ ପତିଂ ଦଧାତୁ ପ୍ରତିକାମ୍ଯମ୍
ଧାତା ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ଧାତା ଆକାଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ଧାତା ଏହି କନ୍ୟା ପାଇଁ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ବର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତୁ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ମହ୍ଯମାପୋ ମଧୁମଦେରଯନ୍ତାଂ ମହ୍ଯଂ ସୂରୋ ଅଭରଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷେ କମ୍ । ମହ୍ଯଂ ଦେଵା ଉତ ଵିଶ୍ଵେ ତପୋଜା ମହ୍ଯଂ ଦେଵଃ ସଵିତା ଵ୍ଯଚୋ ଧାତ୍
ଜଳ ମୋତେ ମଧୁରତା ଦିଅନ୍ତୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଦେବତା ସବିତା ମୋତେ ତେଜ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅହଂ ଵିଵେଚ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମହମୃତୂଂରଜନଯଂ ସପ୍ତ ସାକମ୍ । ଅହଂ ସତ୍ଯମନୃତଂ ଯଦ୍ଵଦାମ୍ଯହଂ ଦୈଵୀଂ ପରି ଵାଚଂ ଵିଶଶ୍ଚ
ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ବିଭକ୍ତ କରିଛି, ମୁଁ ସପ୍ତ ଋତୁକୁ ଏକାସାଥି ଚଳାଇଛି। ମୁଁ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ କଥା କହେ, ଦେବତାଙ୍କର ଓ ମାନବଙ୍କର କଥା କହେ।
ଅହଂ ଜଜାନ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମହମୃତୂଂରଜନଯଂ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ଅହଂ ସତ୍ଵମନୃତଂ ଯଦ୍ଵଦାମି ଯୋ ଅଗ୍ନୀଷୋମାଵଜୁଷେ ସଖାଯା
ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ମୁଁ ସପ୍ତ ଋତୁ ଓ ସପ୍ତ ନଦୀକୁ ଚଳାଇଛି। ମୁଁ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ କଥା କହେ, ମୁଁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମଙ୍କର ମିତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜିତ।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ରଶ୍ମିଭିର୍ନଃ ପୁନାତୁ ଵାତଃ ପ୍ରାଣେନେଷିରୋ ନଭୋଭିଃ । ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପଯସା ପଯସ୍ଵତୀ ଋତାଵରୀ ଯଜ୍ଞିଯେ ନ ପୁନୀତାମ୍
ବୈଶ୍ୱାନର ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ, ପବନ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା, ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଶୂନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା। ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ଦୁହେଁ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସତ୍ୟର ରକ୍ଷାକାରୀ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଵୈଶ୍ଵାନରୀଂ ସୂନୃତାମା ରଭଧ୍ଵଂ ଯସ୍ଯା ଆଶାସ୍ତନ୍ଵୋ ଵୀତପୃଷ୍ଠାଃ । ତଯା ଗୃଣନ୍ତଃ ସଧମାଦେଷୁ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀନାମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଓ ମିଷ୍ଟି କଥାକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କର, ଯାହାର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଆଁ ଓ ପୃଷ୍ଠ ଭଲ ଭାବରେ ସଜାଯାଇଛି। ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇ, ଭୋଜନରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ଧନର ମାଲିକ ହେବାକୁ ପାରିବା।
ଵୈଶ୍ଵାନରୀଂ ଵର୍ଚସ ଆ ରଭଧ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵନ୍ତଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକାଃ । ଇହେଡଯା ସଧମାଦଂ ମଦନ୍ତୋ ଜ୍ଯୋକ୍ପଶ୍ଯେମ ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କର, ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ ହୋଇଯା। ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଆମେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା।
ଯତ୍ତେ ଦେଵୀ ନିର୍ଋତିରାବବନ୍ଧ ଦାମ ଗ୍ରୀଵାସ୍ଵଵିମୋକ୍ଯଂ ଯତ୍। ତତ୍ତେ ଵି ଷ୍ଯାମ୍ଯାଯୁଷେ ଵର୍ଚସେ ବଲାଯାଦୋମଦମନ୍ନମଦ୍ଧି ପ୍ରସୂତଃ
ଦେବୀ ନିରୃତି ତୁମ ଗଳାରେ ଯେଉଁ ଅଟୁଟ ବନ୍ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି— ଆୟୁଷ୍ୟ, ତେଜ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ। ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ ଖାଅ।
ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ନିର୍ଋତେ ତିଗ୍ମତେଜୋଽଯସ୍ମଯାନ୍ ଵି ଚୃତା ବନ୍ଧପାଶାନ୍ । ଯମୋ ମହ୍ଯଂ ପୁନରିତ୍ତ୍ଵାଂ ଦଦାତି ତସ୍ମୈ ଯମାଯ ନମୋ ଅସ୍ତୁ ମୃତ୍ଯଵେ
ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବିନୀ ନିରୃତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମ ଲୋହା ବନ୍ଧନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି। ଯମ ମୋତେ ପୁନର୍ବାର ତୁମକୁ ଫେରାଇଦେଲେ— ସେ ଯମଙ୍କୁ ଓ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅଯସ୍ମଯେ ଦ୍ରୁପଦେ ବେଧିଷ ଇହାଭିହିତୋ ମୃତ୍ଯୁଭିର୍ଯେ ସହସ୍ରମ୍ । ଯମେନ ତ୍ଵଂ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନ ଉତ୍ତମଂ ନାକମଧି ରୋହଯେମମ୍
ଲୋହା, କାଠ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବନ୍ଧନ ଓ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହଜାର ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ— ଯମ ଓ ପିତୃମାନେ ଏହି ଜଣକୁ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଇନେଉନ୍ତୁ।
ସଂସମିଦ୍ଯୁଵସେ ଵୃଷନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯର୍ଯ ଆ । ଇଡସ୍ପଦେ ସମିଧ୍ଯସେ ସ ନୋ ଵସୂନ୍ଯା ଭର
ଯୁବକ ଓ ପ୍ରବଳ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ। ଇଡାସ୍ଥଳରେ ତୁମେ ଆହୁତି ନେଉଛ। ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ସଂ ଜାନୀଧ୍ଵଂ ସଂ ପୃଚ୍ଯଧ୍ଵଂ ସଂ ଵୋ ମନାଂସି ଜାନତାମ୍ । ଦେଵା ଭାଗଂ ଯଥା ପୂର୍ଵେ ସଂଜାନାନା ଉପାସତେ
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୁଅ, ଏକାଠି କଥା ହୁଅ, ତୁମ ମନ ଏକ ହେଉ। ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଏକ ମନ ହୋଇ ନିଜ ଅଂଶକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସେପରି।
ସମାନୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ସମିତିଃ ସମାନୀ ସମାନଂ ଵ୍ରତଂ ସହ ଚିତ୍ତମେଷାମ୍ । ସମାନେନ ଵୋ ହଵିଷା ଜୁହୋମି ସମାନଂ ଚେତୋ ଅଭିସଂଵିଶଧ୍ଵମ୍
ତୁମ ମନସ୍କାମନା, ସଭା, ଚିନ୍ତା ଏକ ହେଉ। ଏକାଠି ଆହୁତି ଦେଉଛି, ତୁମେ ମନକୁ ଏକ କର।
ସମାନୀ ଵ ଆକୂତିଃ ସମାନା ହୃଦଯାନି ଵଃ । ସମାନମସ୍ତୁ ଵୋ ମନଃ ଯଥା ଵଃ ସୁସହାସତି
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧର, ଏକ ହୃଦୟ ରଖ। ତୁମ ମନ ଏକ ହେଉ, ଯେପରି ତୁମେ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିପାର।
ଅଵ ମନ୍ଯୁରଵାଯତାଵ ବାହୂ ମନୋଯୁଜା । ପରାଶର ତ୍ଵଂ ତେଷାଂ ପରାଞ୍ଚଂ ଶୁଷ୍ମମର୍ଦଯାଧା ନୋ ରଯିମା କୃଧି
କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର, ମନ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ବାହୁକୁ ନମାଇଦେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦୂର କର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ନିର୍ହସ୍ତେଭ୍ଯୋ ନୈର୍ହସ୍ତଂ ଯଂ ଦେଵାଃ ଶରୁମସ୍ଯଥ । ଵୃଶ୍ଚାମି ଶତ୍ରୂଣାଂ ବାହୂନ୍ ଅନେନ ହଵିଷାଽହମ୍
ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ କରିଥିବା ଶସ୍ତ୍ରକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ହାତରୁ କାଟି ଦେଉଛି। ଏହି ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ବାହୁ କାଟି ଦେଉଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର ପ୍ରଥମଂ ନୈର୍ହସ୍ତମସୁରେଭ୍ଯଃ । ଜଯନ୍ତୁ ସତ୍ଵାନୋ ମମ ସ୍ଥିରେଣେନ୍ଦ୍ରେଣ ମେଦିନା
ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରିଥିଲେ। ମୋ ସହଯୋଗୀମାନେ ଦୃଢ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତାରେ ବିଜୟୀ ହେଉନ୍ତୁ।
ନିର୍ହସ୍ତଃ ଶତ୍ରୁରଭିଦାସନ୍ନ୍ ଅସ୍ତୁ ଯେ ସେନାଭିର୍ଯୁଧମାଯନ୍ତ୍ଯସ୍ମାନ୍ । ସମର୍ପଯେନ୍ଦ୍ର ମହତା ଵଧେନ ଦ୍ରାତ୍ଵେଷାମଘହାରୋ ଵିଵିଦ୍ଧଃ
ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହାତ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସି ଦଳିତ ହେଉନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଉପରେ ବଡ଼ ନାଶ ଆଣ, ଅପକାରୀମାନେ ଦଳିଦିଅ।
ଆତନ୍ଵାନା ଆଯଚ୍ଛନ୍ତୋଽସ୍ଯନ୍ତୋ ଯେ ଚ ଧାଵଥ । ନିର୍ହସ୍ତାଃ ଶତ୍ରଵଃ ସ୍ଥନେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୋଽଦ୍ଯ ପରାଶରୀତ୍
ଯେଉଁମାନେ ତଣାନ୍ତି, ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ନିକ୍ଷେପ କରନ୍ତି, ଦୌଡ଼ନ୍ତି— ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ସେମାନେ ଦୂରେଇଦିଅ।
ନିର୍ହସ୍ତାଃ ସନ୍ତୁ ଶତ୍ରଵୋଽଙ୍ଗୈଷାଂ ମ୍ଲାପଯାମସି । ଅଥୈଷାମିନ୍ଦ୍ର ଵେଦାଂସି ଶତଶୋ ଵି ଭଜାମହୈ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବା। ତାପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଶତଶଃ ଭାଗରେ ଭାଗିଦେବା।
ପରି ଵର୍ତ୍ମାନି ସର୍ଵତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୂଷା ଚ ସସ୍ରତୁଃ । ମୁହ୍ଯନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯାମୂଃ ସେନା ଅମିତ୍ରାଣାଂ ପରସ୍ତରାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷା ସମସ୍ତ ପଥ ଚାଲିଛନ୍ତି। ଆଜି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସେନା ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଉ।
ମୂଢା ଅମିତ୍ରାଶ୍ଚରତାଶୀର୍ଷାଣ ଇଵାହଯଃ । ତେଷାଂ ଵୋ ଅଗ୍ନିମୂଢାନାମିନ୍ଦ୍ରୋ ହନ୍ତୁ ଵରଂଵରମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ମୁହଁ ହୀନ ଘୋଡ଼ା ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଘୁରୁନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭ୍ରମିତ ଯେଉଁମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଦଳିଦିଅନ୍ତୁ।
ଐଷୁ ନହ୍ଯ ଵୃଷାଜିନଂ ହରିଣସ୍ଯ ଭିଯଂ କୃଧି । ପରାଙମିତ୍ର ଏଷତ୍ଵର୍ଵାଚୀ ଗୌରୁପେଷତୁ
ଏମାନେ ପାଇଁ ବୃଷ ଚର୍ମ ବାନ୍ଧ, ସେମାନେ ମୃଗ ପରି ଭୟଭୀତ ହେଉନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଉ, ଗାଈ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଆଯମଗନ୍ତ୍ସଵିତା କ୍ଷୁରେଣୋଷ୍ଣେନ ଵାଯ ଉଦକେନେହି । ଆଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵ ଉନ୍ଦନ୍ତୁ ସଚେତସଃ ସୋମସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵପତ ପ୍ରଚେତସଃ
ସବିତା ଏଠାକୁ ଆସୁନ୍ତୁ, କମ୍ବଳିଆ, ତାପ, ପବନ ଓ ପାଣି ସହିତ। ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ଜାଣିବା ଭାବରେ ସୋମ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କେଶ କାଟନ୍ତୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି କରନ୍ତୁ।
ଅଦିତିଃ ଶ୍ମଶ୍ରୁ ଵପତ୍ଵାପ ଉନ୍ଦନ୍ତୁ ଵର୍ଚସା । ଚିକିତ୍ସତୁ ପ୍ରଜାପତିର୍ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଚକ୍ଷସେ
ଅଦିତି ଦାଢି କାଟନ୍ତୁ, ପାଣି ତାକୁ ତେଜ ଦିଅନ୍ତୁ। ପ୍ରଜାପତି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତୁ।
ଯେନାଵପତ୍ସଵିତା କ୍ଷୁରେଣ ସୋମସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ । ତେନ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵପତେଦମସ୍ଯ ଗୋମାନ୍ ଅଶ୍ଵଵାନ୍ ଅଯମସ୍ତୁ ପ୍ରଜାଵାନ୍
ଯେ କମ୍ବଳିଆ ସହିତ ସବିତା ସୋମ ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଜାଣି କେଶ କାଟନ୍ତି, ସେହି କମ୍ବଳିଆ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଲୋକଙ୍କର କେଶ କାଟନ୍ତୁ। ସେ ଗୋଧନ, ଅଶ୍ୱଧନ ଓ ସନ୍ତାନରେ ଧନୀ ହେଉ।
ଗିରାଵରଗରାଟେଷୁ ହିରନ୍ଯେ ଗୋଷୁ ଯଦ୍ଯଶଃ । ସୁରାଯାଂ ସିଚ୍ଯମାନାଯାଂ କୀଲାଲେ ମଧୁ ତନ୍ ମଯି
ସୁନା ଗିରି, ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ବହୁଇଁ ଝରୁଥିବା ସୁରା ଓ ମଦ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଯଶ ଅଛି, ସେ ମୋ ଭିତରେ ହେଉ।
ଅଶ୍ଵିନା ସାରଘେଣ ମା ମଧୁନାଙ୍କ୍ତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ । ଯଥା ଭର୍ଗସ୍ଵତୀଂ ଵାଚମାଵଦାନି ଜନାମନୁ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମଧୁ ଓ ସାର ସହିତ ମୋତେ ଲେପନ କରନ୍ତୁ, ଶୋଭାର ଠାକୁରମାନେ, ଯେପରି ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ୱଳ କଥା କହିପାରିବି।
ମଯି ଵର୍ଚୋ ଅଥୋ ଯଶୋଽଥୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଯତ୍ପଯଃ । ତନ୍ ମଯି ପ୍ରଜାପତିର୍ଦିଵି ଦ୍ଯାମିଵ ଦୃଂହତୁ
ତେଜ, ଯଶ ଓ ଯଜ୍ଞର ସାର ମୋ ଭିତରେ ହେଉ। ପ୍ରଜାପତି ଏହାକୁ ମୋ ଭିତରେ ଦୃଢ଼ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆକାଶ ଦିଗରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି।