ଅଯଂ ଯୋ ଭୂରିମୂଲଃ ସମୁଦ୍ରମଵତିଷ୍ଠତି । ଦର୍ଭଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଉତ୍ଥିତୋ ମନ୍ଯୁଶମନ ଉଚ୍ଯତେ
ଏହି ଦର୍ଭ ଅନେକ ମୂଳ ନେଇ ସମୁଦ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଛି। ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦର୍ଭ ରୋଷ ଶାନ୍ତି କରେ।
ଵି ତେ ହନଵ୍ଯାଂ ଶରଣିଂ ଵି ତେ ମୁଖ୍ଯାଂ ନଯାମସି । ଯଥାଵଶୋ ନ ଵାଦିଷୋ ମମ ଚିତ୍ତମୁପାଯସି
ଆମେ ତୁମ ନାଶକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କରୁଛି, ତୁମ ମୁଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କରୁଛି। ତୁମେ ମୋ ବିରୋଧରେ କଥା ନ କହ, ମୋ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣ।
ଅସ୍ଥାଦ୍ଦ୍ଯୌରସ୍ଥାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯସ୍ଥାଦ୍ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍। ଅସ୍ଥୁର୍ଵୃକ୍ଷା ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ଵପ୍ନାସ୍ତିଷ୍ଠାଦ୍ରୋଗୋ ଅଯଂ ତଵ
ଆକାଶରୁ, ପୃଥିବୀରୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ — ଗଛଗୁଡିକ ସିଧା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେମାନେ ଜାଗି ରହିଛନ୍ତି, ଏହି ରୋଗ ତୁମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ।
ଶତଂ ଯା ଭେଷଜାନି ତେ ସହସ୍ରଂ ସଂଗତାନି ଚ । ଶ୍ରେଷ୍ଠମାସ୍ରାଵଭେଷଜଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ରୋଗନାଶନମ୍
ତୁମଠାରେ ଶତ ଔଷଧି ଅଛି, ହଜାର ଔଷଧି ଏକଠା ହୋଇଛି; ସବୁଠୁ ଭଲ ଔଷଧି ଆସୁ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୋଗ ନାଶ କରୁ।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମୂତ୍ରମସ୍ଯମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ । ଵିଷାଣକା ନାମ ଵା ଅସି ପିତୄଣାଂ ମୂଲାଦୁତ୍ଥିତା ଵାତୀକୃତନାଶନୀ
ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ମୁତ୍ର, ଅମୃତର ନାଭି; ତୁମର ନାମ ବିଷାଣକା, ପିତୃଗଣଙ୍କର ମୂଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ରୋଗ ନାଶ କରୁ।
ପରୋଽପେହି ମନସ୍ପାପ କିମଶସ୍ତାନି ଶଂସସି । ପରେହି ନ ତ୍ଵା କାମଯେ ଵୃକ୍ଷାଂ ଵନାନି ସଂ ଚର ଗୃହେଷୁ ଗୋଷୁ ମେ ମନଃ
ଅପବିତ୍ର ମନ, ଦୂରେ ଯାଅ! କାହିଁକି ତୁମେ ଖରାପ କଥା କହୁଛ? ଦୂରେ ଯାଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲ; ମୋର ମନ ଘର ଓ ଗାଁର ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ଅଵଶସା ନିଃଶସା ଯତ୍ପରାଶସୋପାରିମ ଜାଗ୍ରତୋ ଯତ୍ସ୍ଵପନ୍ତଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯପ ଦୁଷ୍କୃତାନ୍ଯଜୁଷ୍ଟାନ୍ଯାରେ ଅସ୍ମଦ୍ଦଧାତୁ
ଯାହା ଶତ୍ରୁତା, ଯାହା ଉପରେ, ଯାହା ଜାଗି ଅଛି କିମ୍ବା ଶୁଇ ଅଛି, ସେମାନେ ଦୂରେ ଯାଉ; ଅଗ୍ନି ଆମଠାରୁ ସମସ୍ତ ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅପରାଧ, ଦୂରେ ନେଉ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେଽପି ମୃଷା ଚରାମସି । ପ୍ରଚେତା ନ ଆଙ୍ଗିରସୋ ଦୁରିତାତ୍ପାତ୍ଵଂହସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ବାଣୀର ନାଥ, ଯଦି ଆମେ ଭୁଲ କରିଥାଉ, ତେବେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ପାପରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଯୋ ନ ଜୀଵୋଽସି ନ ମୃତୋ ଦେଵାନାମମୃତଗର୍ଭୋଽସି ସ୍ଵପ୍ନ । ଵରୁଣାନୀ ତେ ମାତା ଯମଃ ପିତାରରୁର୍ନାମାସି
ତୁମେ ଜୀବ ନୁହଁ, ମୃତ ନୁହଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ ଗର୍ଭ ଅଟୁ, ହେ ସ୍ୱପ୍ନ; ବରୁଣାନୀ ତୁମର ମା, ଯମ ତୁମର ବାପା, ତୁମର ନାମ ଅରରୁ।
ଵିଦ୍ମ ତେ ସ୍ଵପ୍ନ ଜନିତ୍ରଂ ଦେଵଜାମୀନାଂ ପୁତ୍ରୋଽସି ଯମସ୍ଯ କରଣଃ । ଅନ୍ତକୋଽସି ମୃତ୍ଯୁରସି ତଂ ତ୍ଵା ସ୍ଵପ୍ନ ତଥା ସଂ ଵିଦ୍ମ ସ ନଃ ସ୍ଵପ୍ନ ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯାତ୍ପାହି
ଆମେ ଜାଣିଛୁ, ହେ ସ୍ୱପ୍ନ, ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି; ତୁମେ ଦେବୀମାନଙ୍କର ପୁଅ, ଯମଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ଅନ୍ତକ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏଭଳି ଆମେ ଜାଣିଛୁ, ହେ ସ୍ୱପ୍ନ; ଆମକୁ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଯଥା କଲାଂ ଯଥା ଶଫଂ ଯଥର୍ଣଂ ସଂନଯନ୍ତି । ଏଵା ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଦ୍ଵିଷତେ ସଂ ନଯାମସି
ଯେପରି ଏକ ଅଂଶ, ଏକ ଖୁର, କିମ୍ବା ଏକ ନାଡ଼ିକୁ ଏକଠା କରାଯାଏ, ସେପରି ଆମେ ସମସ୍ତ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଏକଠା କରି, ଶତ୍ରୁ ଠାରୁ ଦୂରେ ନେଉ।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରାତଃସଵନେ ପାତ୍ଵସ୍ମାନ୍ ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵିଶ୍ଵକୃଦ୍ଵିଶ୍ଵଶଂଭୂଃ । ସ ନଃ ପାଵକୋ ଦ୍ରଵିଣେ ଦଧାତ୍ଵାଯୁଷ୍ମନ୍ତଃ ସହଭକ୍ଷାଃ ସ୍ଯାମ
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତର ରଚନାକାର, ସମସ୍ତର ଶୁଭଦାୟକ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଶୁଧ୍ଧକାରୀ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବା ଓ ଏକାଠି ଖାଇବା।
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ମରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମାନ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିତୀଯେ ସଵନେ ନ ଜହ୍ଯୁଃ । ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତଃ ପ୍ରିଯମେଷାଂ ଵଦନ୍ତୋ ଵଯଂ ଦେଵାନାଂ ସୁମତୌ ସ୍ଯାମ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମାରୁତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ସମୟରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହିଁ; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହା କହି, ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପାରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବା।
ଇଦଂ ତୃତୀଯଂ ସଵନଂ କଵୀନାମୃତେନ ଯେ ଚମସମୈରଯନ୍ତ । ତେ ସୌଧନ୍ଵନାଃ ସ୍ଵରାନଶାନାଃ ସ୍ଵିଷ୍ଟିଂ ନୋ ଅଭି ଵସ୍ଯୋ ନଯନ୍ତୁ
ଏହା ତୃତୀୟ ସମୟ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅମୃତରେ ପାତ୍ର ପୂରିଛନ୍ତି; ସୌଧନ୍ବନା, ଚମକୁଥିବା ଓ ଅବିନାଶୀ, ସବୁଠୁ ଭଲ ଅନ୍ନ ଆମଠାରେ ଆଣନ୍ତୁ।
ଶ୍ଯେନୋଽସି ଗାଯତ୍ରଚ୍ଛନ୍ଦା ଅନୁ ତ୍ଵା ରଭେ । ସ୍ଵସ୍ତି ମା ସଂ ଵହାସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯୋଦୃଚି ସ୍ଵାହା
ତୁମେ ଶ୍ୟେନ, ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦରେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରିଛି। ଯଜ୍ଞର ଉପରି ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ମୋତେ ଶୁଭ ଆଣ। ସ୍ୱାହା!
ଋଭୁରସି ଜଗଚ୍ଛନ୍ଦା ଅନୁ ତ୍ଵା ରଭେ । ସ୍ଵସ୍ତି ମା ସଂ ଵହାସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯୋଦୃଚି ସ୍ଵାହା
ତୁମେ ଋଭୁ, ଜଗତୀ ଛନ୍ଦରେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରିଛି। ଯଜ୍ଞର ଉପରି ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ମୋତେ ଶୁଭ ଆଣ। ସ୍ୱାହା!
ଵୃଷାସି ତ୍ରିଷ୍ଟୁପ୍ଛନ୍ଦା ଅନୁ ତ୍ଵା ରଭେ । ସ୍ଵସ୍ତି ମା ସଂ ଵହାସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯୋଦୃଚି ସ୍ଵାହା
ତୁମେ ବୃଷ, ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରିଛି। ଯଜ୍ଞର ଉପରି ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ମୋତେ ଶୁଭ ଆଣ। ସ୍ୱାହା!
ନହି ତେ ଅଗ୍ନେ ତନ୍ଵଃ କ୍ରୂରମାନଂଶ ମର୍ତ୍ଯଃ । କପିର୍ବଭସ୍ତି ତେଜନଂ ସ୍ଵଂ ଜରାଯୁ ଗୌରିଵ
କୌଣସି ମଣିଷ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦେହକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ; ତୁମେ ଏକ କପି, ତୁମେ ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଭକ୍ଷଣ କର, ଗାଈ ନିଜ ଜରାୟୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଥିବା ପରି।
ମେଷ ଇଵ ଵୈ ସଂ ଚ ଵି ଚୋର୍ଵଚ୍ଯସେ ଯଦୁତ୍ତରଦ୍ରାଵୁପରଶ୍ଚ ଖାଦତଃ । ଶୀର୍ଷ୍ଣା ଶିରୋଽପ୍ସସାପ୍ସୋ ଅର୍ଦଯନ୍ନ୍ ଅଂଶୂନ୍ ବଭସ୍ତି ହରିତେଭିରାସଭିଃ
ମେଷ ପରି, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଡାକାଯାଉଛ; ଉପର ଓ ତଳ ଜିହ୍ବା ଭକ୍ଷଣ କରିବାବେଳେ; ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଜଳର ମୁଣ୍ଡକୁ ଘାତ କର, ହରିତ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତନ୍ତୁକୁ ଭକ୍ଷଣ କର।
ସୁପର୍ଣା ଵାଚମକ୍ରତୋପ ଦ୍ଯଵ୍ଯାଖରେ କୃଷ୍ଣା ଇଷିରା ଅନର୍ତିଷୁଃ । ନି ଯନ୍ ନିଯନ୍ତି ଉପରସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିଂ ପୁରୂ ରେତୋ ଦଧିରେ ସୂର୍ଯଶ୍ରିତଃ
ପଖିମାନେ ବାକ୍ କହନ୍ତି, କଳାମାନେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଉପର ଅଂଶକୁ ଦୂରେ ନେଉଛନ୍ତି, ଅନେକ ମାଞ୍ଜି ରଖାଯାଉଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି।
ହତଂ ତର୍ଦଂ ସମଙ୍କମାଖୁମଶ୍ଵିନା ଛିନ୍ତଂ ଶିରୋ ଅପି ପୃଷ୍ଟୀଃ ଶୃଣୀତମ୍ । ଯଵାନ୍ ନେଦଦାନ୍ ଅପି ନହ୍ଯତଂ ମୁଖମଥାଭଯଂ କୃଣୁତଂ ଧାନ୍ଯାଯ
ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ଆପଣମାନେ ତର୍ଦ୍ଦ, ସମଙ୍କ, ଆଖୁମ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ ପିଠି ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେମାନଙ୍କର ମୁଁହ ଖୋଲିବା ନ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏପରି ଭାବେ ଆମକୁ ନିରାପଦ ଓ ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ।
ତର୍ଦ ହୈ ପତଙ୍ଗ ହୈ ଜଭ୍ଯ ହା ଉପକ୍ଵସ । ବ୍ରହ୍ମେଵାସଂସ୍ଥିତଂ ହଵିରନଦନ୍ତ ଇମାନ୍ ଯଵାନ୍ ଅହିଂସନ୍ତୋ ଅପୋଦିତ
ତର୍ଦ୍ଦ ହେଉଛି ଏକ ପୋକା, ପତଙ୍ଗ ହେଉଛି ପୋକା, ଜଭ୍ୟ ଓ ଉପକ୍ୱସା ମଧ୍ୟ ପୋକା। ଯେପରି ହବି ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହରେ ନିରାପଦ, ଏହି ଯବ ଦାଣାଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷତ ରହିଛି।
ତର୍ଦାପତେ ଵଘାପତେ ତୃଷ୍ଟଜମ୍ଭା ଆ ଶୃଣୋତ ମେ । ଯ ଆରଣ୍ଯା ଵ୍ଯଦ୍ଵରା ଯେ କେ ଚ ସ୍ଥ ଵ୍ଯଦ୍ଵରାସ୍ତାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଜମ୍ଭଯାମସି
ତର୍ଦ୍ଦଙ୍କର ଠାକୁର, ଭଘାଙ୍କର ଠାକୁର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଥିବା, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଜଙ୍ଗଲର କୀଟ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୀଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦମନ କରୁ।
ଵାଯୋଃ ପୂତଃ ପଵିତ୍ରେଣ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସୋମୋ ଅତି ଦ୍ରୁତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୁଜଃ ସଖା
ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସୋମ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ମିତ୍ର।
ଆପୋ ଅସ୍ମାନ୍ ମାତରଃ ସୂଦଯନ୍ତୁ ଘୃତେନ ନୋ ଘୃତପ୍ଵଃ ପୁନନ୍ତୁ । ଵିଶ୍ଵଂ ହି ରିପ୍ରଂ ପ୍ରଵହନ୍ତି ଦେଵୀରୁଦିଦାଭ୍ଯଃ ଶୁଚିରା ପୂତ ଏମି
ପାଣି, ଆମ ମାଆମାନେ, ଆମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଘିଅ ଥିବା ପାଣି ଆମକୁ ଘିଅରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଦେବୀ ପାଣି ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଭାସି ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ମୁଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ଵରୁଣ ଦୈଵ୍ଯେ ଜନେଽଭିଦ୍ରୋହଂ ମନୁଷ୍ଯାଶ୍ଚରନ୍ତି । ଅଚିତ୍ତ୍ଯା ଚେତ୍ତଵ ଧର୍ମ ଯୁଯୋପିମ ମା ନସ୍ତସ୍ମାଦେନସୋ ଦେଵ ରୀରିଷଃ
ହେ ବରୁଣ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଆପଣ ତାହାରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ; ହେ ଦେବତା, ଆମେ ସେ ଅପରାଧର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ।
ଉତ୍ସୂର୍ଯୋ ଦିଵ ଏତି ପୁରୋ ରକ୍ଷାଂସି ନିଜୂର୍ଵନ୍ । ଆଦିତ୍ଯଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟୋ ଅଦୃଷ୍ଟହା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର ଗର୍ଭରୁ ଉଦୟ ହୁଏ, ସମ୍ମୁଖରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆଦିତ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଅଦୃଶ୍ୟକୁ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି।
ନି ଗାଵୋ ଗୋଷ୍ଠେ ଅସଦନ୍ ନି ମୃଗାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ । ନ୍ଯୂର୍ମଯୋ ନଦୀନାଂ ନ୍ଯଦୃଷ୍ଟା ଅଲିପ୍ସତ
ଗାଁମାନେ ଗୋଶାଳାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ଦୂରେଇଯାଇଛନ୍ତି; ନଦୀର ପାଣି ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି, ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଲିନ୍।
ଆଯୁର୍ଦଦଂ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ଶ୍ରୁତାଂ କଣ୍ଵସ୍ଯ ଵୀରୁଧମ୍ । ଆଭାରିଷଂ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୀମସ୍ଯାଦୃଷ୍ଟାନ୍ ନି ଶମଯତ୍
ମୁଁ ଆଣିଛି ଆୟୁଷ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ କଣ୍ବଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଔଷଧି ଗଛ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଆଣିଛି—ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଭାବକୁ ଶାନ୍ତ କରୁ।
ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ମ ଇଦଂ ପୃଥିଵୀ ଚ ପ୍ରଚେତସୌ ଶୁକ୍ରୋ ବୃହନ୍ ଦକ୍ଷିଣଯା ପିପର୍ତୁ । ଅନୁ ସ୍ଵଧା ଚିକିତାଂ ସୋମୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵାଯୁର୍ନଃ ପାତୁ ସଵିତା ଭଗଶ୍ଚ
ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ, ଦୁହେଁ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଡ଼ ଡାହାଣ ହାତରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ସବିତା ଓ ଭଗ, ସଠିକ୍ କ୍ରମରେ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।