ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣାଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକା ଯାସୁ ଜାତଃ ସଵିତା ଯାସ୍ଵଗ୍ନିଃ । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଜଳ, ଯେଉଁଠାରେ ସବିତା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାସାଂ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଯାତି ମଧ୍ଯେ ସତ୍ଯାନୃତେ ଅଵପଶ୍ଯନ୍ ଜନାନାମ୍ । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଯେଉଁ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ବରୁଣ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାସାଂ ଦେଵା ଦିଵି କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଭକ୍ଷଂ ଯା ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ବହୁଧା ଭଵନ୍ତି । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଯେଉଁ ଜଳ ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଆକାଶରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅଛି, ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଶିଵେନ ମା ଚକ୍ଷୁଷା ପଶ୍ଯତାପଃ ଶିଵଯା ତନ୍ଵୋପ ସ୍ପୃଶତ ତ୍ଵଚଂ ମେ । ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ ଶୁଚଯୋ ଯାଃ ପାଵକାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖ, ଜଳମାନେ; ଶୁଭ ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଚର୍ମକୁ ଛୁଅ। ଘିଅ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଜଳ, ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଇଯଂ ଵୀରୁନ୍ ମଧୁଜାତା ମଧୁନା ତ୍ଵା ଖନାମସି । ମଧୋରଧି ପ୍ରଜାତାସି ସା ନୋ ମଧୁମତସ୍କୃଧି
ଏହି ହେଉଛି ମଧୁରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବୀରୁ। ଆମେ ମଧୁ ସହିତ ତୁମକୁ ଖୋଦୁଛୁ। ତୁମେ ମଧୁରୁ ଜନ୍ମିଛ। ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ମାଧୁର୍ୟ ଦେଉ।
ଜିହ୍ଵାଯା ଅଗ୍ରେ ମଧୁ ମେ ଜିହ୍ଵାମୂଲେ ମଧୂଲକମ୍ । ମମେଦହ କ୍ରତାଵସୋ ମମ ଚିତ୍ତମୁପାଯସି
ମୋ ଜିଭର ଆଗରେ ମଧୁ ଅଛି, ମୋ ଜିଭର ମୂଳରେ ମଧୁର ରସ ଅଛି। ମୋର କଥା ମଧୁର ହେଉ, ତୁମେ ମୋର ମନକୁ ଆପଣଙ୍କ ଦିଗରେ ଆକର୍ଷିତ କର।
ମଧୁମନ୍ ମେ ନିକ୍ରମଣଂ ମଧୁମନ୍ ମେ ପରାଯଣମ୍ । ଵାଚା ଵଦାମି ମଧୁମଦ୍ଭୂଯାସଂ ମଧୁସଂଦୃଶଃ
ମୋର ଆସିବା ମଧୁର ହେଉ, ମୋର ଯିବା ମଧୁର ହେଉ। ମୁଁ କଥା କହୁଛି; ମୁଁ ମଧୁର ହେଉ, ଲୋକେ ମୋତେ ମଧୁର ଭାବେ ଦେଖୁନ୍।
ମଧୋରସ୍ମି ମଧୁତରୋ ମଦୁଘାନ୍ ମଧୁମତ୍ତରଃ । ମାମିତ୍କିଲ ତ୍ଵଂ ଵନାଃ ଶାଖାଂ ମଧୁମତୀମିଵ
ମୁଁ ମଧୁର, ମଧୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର, ସମସ୍ତ ମଧୁର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର। ହେ ଜଙ୍ଗଲ, ମଧୁରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଡାଳ ଭଳି ମୋତେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉନାହିଁ।
ପରି ତ୍ଵା ପରିତତ୍ନୁନେକ୍ଷୁଣାଗାମଵିଦ୍ଵିଷେ । ଯଥା ମାଂ କମିନ୍ଯସୋ ଯଥା ମନ୍ ନାପଗା ଅସଃ
ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ମିଠା ଇଖ କୁ ଘେରିଦେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା ଲୋକ ଆସନ୍ତି। ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ମୋତେ ଆକଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଯିବେ ନାହିଁ।
ଯଦାବଧ୍ନନ୍ ଦାକ୍ଷାଯଣା ହିରଣ୍ଯଂ ଶତାନୀକାଯ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ । ତତ୍ତେ ବଧ୍ନାମ୍ଯାଯୁଷେ ଵର୍ଚସେ ବଲାଯ ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଶତଶାରଦାଯ
ଯେବେ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନମାନେ ଖୁସି ମନେ ଶତଧ୍ୱଜୀ ପାଇଁ ସୁନା ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ଏହି ସୁନା ତୁମ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି—ଆୟୁଷ୍ୟ, ତେଜ, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଏବଂ ଶତ ବର୍ଷ ପାଇଁ।
ନୈନଂ ରକ୍ଷାଂସି ନ ପିଶାଚାଃ ସହନ୍ତେ ଦେଵାନାମୋଜଃ ପ୍ରଥମଜଂ ହ୍ଯେତତ୍। ଯୋ ବିଭର୍ତି ଦାକ୍ଷାଯଣଂ ହିରଣ୍ଯଂ ସ ଜୀଵେଷୁ କୃଣୁତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ଏହାକୁ ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ପିଶାଚମାନେ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି। ଯିଏ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନ ସୁନା ଧାରଣ କରେ, ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଅପାଂ ତେଜୋ ଜ୍ଯୋତିରୋଜୋ ବଲଂ ଚ ଵନସ୍ପତୀନାମୁତ ଵୀର୍ଯାଣି । ଇନ୍ଦ୍ର ଇଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯଧି ଧାରଯାମୋ ଅସ୍ମିନ୍ ତଦ୍ଦକ୍ଷମାଣୋ ବିଭରଦ୍ଧିରଣ୍ଯମ୍
ଗଛଗୁଡ଼ିକର ତେଜ, ଆଲୋକ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିବଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଏହି ସୁନା ଯିଏ ଦକ୍ଷତାରେ ଧାରଣ କରେ, ତାଙ୍କରେ ରଖୁଛୁ।
ସମାନାଂ ମାସାମୃତୁଭିଷ୍ଟ୍ଵା ଵଯଂ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ପଯସା ପିପର୍ମି । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତେଽନୁ ମନ୍ଯନ୍ତାମହୃଣୀଯମାନାଃ
ମୁଁ ମାସ ଓ ଋତୁ ଅଟେଇ ବର୍ଷର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ମୋତେ ଭଲପାଇ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।
ଵେନସ୍ତତ୍ପଶ୍ଯତ୍ପରମଂ ଗୁହା ଯଦ୍ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵତ୍ଯେକରୂପମ୍ । ଇଦଂ ପୃଶ୍ନିରଦୁହଜ୍ଜାଯମାନାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵ୍ରାଃ
ଭେନା ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ରୂପ ହୋଇଯାଏ। ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଜନ୍ମ ଦେଇ ଦୁଧ ଦେଲା; ଯେଉଁମାନେ ଆଲୋକକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପ୍ରବାହକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ପ୍ର ତଦ୍ଵୋଚେଦମୃତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଧାମ ପରମଂ ଗୁହା ଯତ୍। ତ୍ରୀଣି ପଦାନି ନିହିତା ଗୁହାସ୍ଯ ଯସ୍ତାନି ଵେଦ ସ ପିତୁଷ୍ପିତାସତ୍
ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ସେହି ଗୁପ୍ତ ନିବାସକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ। ତାଙ୍କର ଗୁହାରେ ତିନିଟି ପଦ ରହିଛି; ଯିଏ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ସେ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ହୁଏ।
ସ ନଃ ପିତା ଜନିତା ସ ଉତ ବନ୍ଧୁର୍ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ନାମଧ ଏକ ଏଵ ତଂ ସଂପ୍ରଶ୍ନଂ ଭୁଵନା ଯନ୍ତି ସର୍ଵା
ସେ ଆମର ପିତା, ଜନ୍ମଦାତା ଏବଂ ବନ୍ଧୁ; ସେ ସମସ୍ତ ନିବାସ ଓ ଜଗତକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ନାମଧାରୀ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଦ୍ଯ ଆଯମୁପାତିଷ୍ଠେ ପ୍ରଥମଜାମୃତସ୍ଯ । ଵାଚମିଵ ଵକ୍ତରି ଭୁଵନେଷ୍ଠା ଧାସ୍ଯୁରେଷ ନନ୍ଵେଷୋ ଅଗ୍ନିଃ
ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦିନ ଓ ମାଟିକୁ ଘେରି ଆସନ୍ତି, ଅମୃତର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ। ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ ମୁଖରେ କଥା ରହିଥାଏ, ସେଭଳି ସେ ଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ—ଏହିଏ ଅଗ୍ନି।
ପରି ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯାଯମୃତସ୍ଯ ତନ୍ତୁଂ ଵିତତଂ ଦୃଶେ କମ୍ । ଯତ୍ର ଦେଵା ଅମୃତମାନଶାନାଃ ସମାନେ ଯୋନାଵଧ୍ଯୈରଯନ୍ତ
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଅମୃତତ୍ୱର ସୂତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ। ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତର ଆନନ୍ଦରେ, ଏକେ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିରେକ ଏଵ ନମସ୍ଯୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵୀଡ୍ଯଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଯୌମି ବ୍ରହ୍ମଣା ଦିଵ୍ଯ ଦେଵ ନମସ୍ତେ ଅସ୍ତୁ ଦିଵି ତେ ସଧସ୍ଥମ୍
ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଏକମାତ୍ର ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ଗୌରବର୍ଯ୍ୟ। ମୁଁ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଦେବତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମର ଆସନ ଦିବିରେ ଅଛି।
ଦିଵି ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଯଜତଃ ସୂର୍ଯତ୍ଵଗଵଯାତା ହରସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ । ମୃଡାତ୍ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିରେକ ଏଵ ନମସ୍ଯଃ ସୁଶେଵାଃ
ଦିବିରେ ଛୁଇଁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ—ସେହି ଗନ୍ଧର୍ବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ, ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅନଵଦ୍ଯାଭିଃ ସମୁ ଜଗ୍ମ ଆଭିରପ୍ସରାସ୍ଵପି ଗନ୍ଧର୍ଵ ଆସୀତ୍। ସମୁଦ୍ର ଆସାଂ ସଦନଂ ମ ଆହୁର୍ଯତଃ ସଦ୍ଯ ଆ ଚ ପରା ଚ ଯନ୍ତି
ନିର୍ମଳାମାନେ ସହିତ ସେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରୁ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି।
ଅଭ୍ରିଯେ ଦିଦ୍ଯୁନ୍ ନକ୍ଷତ୍ରିଯେ ଯା ଵିଶ୍ଵାଵସୁଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଂ ସଚଧ୍ଵେ । ତାଭ୍ଯୋ ଵୋ ଦେଵୀର୍ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ମେଘ, ବିଜୁଳି, ତାରା ସହିତ—ତୁମେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଉଛ। ତୁମେ ଦେବୀମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଯାଃ କ୍ଲନ୍ଦାସ୍ତମିଷୀଚଯୋଽକ୍ଷକାମା ମନୋମୁହଃ । ତାଭ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଭ୍ଯୋଽପ୍ସରାଭ୍ଯୋଽକରଂ ନମଃ
ଯେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦୁଃଖ, ଅନ୍ଧାର, ଜୁଆର ଆସକ୍ତି ଓ ମନର ଭ୍ରମ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅଦୋ ଯଦଵଧାଵତ୍ଯଵତ୍କମଧି ପର୍ଵତାତ୍। ତତ୍ତେ କୃଣୋମି ଭେଷଜଂ ସୁଭେଷଜଂ ଯଥାସସି
ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରୁ ଯାହା ତଳକୁ ବହିଯାଏ, ମୁଁ ତାହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଔଷଧ ବନେଇ ଦେଉଛି, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହାଅ।
ଆଦଙ୍ଗା କୁଵିଦଙ୍ଗ ଶତଂ ଯା ଭେଷଜାନି ତେ । ତେଷାମସି ତ୍ଵମୁତ୍ତମମନାସ୍ରାଵମରୋଗଣମ୍
ଦେହର ଏଠାରୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଅଂଗରୁ, ତୁମ ପାଖରେ ଶତ ଶତ ଔଷଧ ଅଛି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଝରନ୍ତି ନାହାଁ, ରୋଗ ରହିତ।
ନୀଚୈଃ ଖନନ୍ତ୍ଯସୁରା ଅରୁସ୍ରାଣମିଦଂ ମହତ୍। ତଦାସ୍ରାଵସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତଦୁ ରୋଗମନୀନଶତ୍
ଅସୁରମାନେ ଗଭୀରରେ ଏହି ବଡ଼ ଲାଲ ଦ୍ରବ୍ୟ ଖୋଦନ୍ତି; ଏହା ଝରା ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଉପଜୀକା ଉଦ୍ଭରନ୍ତି ସମୁଦ୍ରାଦଧି ଭେଷଜମ୍ । ତଦାସ୍ରାଵସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତଦୁ ରୋଗମଶୀଶମତ୍
ଜଳଜୀବୀ ଲୋକେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଔଷଧ ଉଠାନ୍ତି; ଏହା ଝରା ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅରୁସ୍ରାଣମିଦଂ ମହତ୍ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧ୍ଯୁଦ୍ଭୃତମ୍ । ତଦାସ୍ରାଵସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତଦୁ ରୋଗମନୀନଶତ୍
ଏହି ବଡ଼ ଲାଲ ଦ୍ରବ୍ୟ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠାଯାଇଛି; ଏହା ଝରା ରୋଗର ଔଷଧ, ଏହା ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଶଂ ନୋ ଭଵନ୍ତ୍ଵପ ଓଷଧଯଃ ଶିଵାଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ଅପ ହନ୍ତୁ ରକ୍ଷସ ଆରାଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟା ଇଷଵଃ ପତନ୍ତୁ ରକ୍ଷସାମ୍
ପାଣି ଓ ଔଷଧମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦେବତାମାନେ ଦୂରେଇ ରହୁନ୍ତୁ; ଦୂରରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁ।
ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ବୃହତେ ରଣାଯାରିଷ୍ଯନ୍ତୋ ଦକ୍ଷମାଣାଃ ସଦୈଵ । ମଣିଂ ଵିଷ୍କନ୍ଧଦୂଷଣଂ ଜଙ୍ଗିଡଂ ବିଭୃମୋ ଵଯମ୍
ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ବଡ଼ତ୍ୱ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ସଦା ଦକ୍ଷ ଓ ପ୍ରୟାସୀ ହୋଇ, ଆମେ ବିଷ ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରୁଥିବା ମଣି ଜଙ୍ଗିଡ଼ ପିନ୍ଧୁଛୁ।