ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣାଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକା ଯାସୁ ଜାତଃ ସଵିତା ଯାସ୍ଵଗ୍ନିଃ । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଜଳ, ଯେଉଁଠାରେ ସବିତା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାସାଂ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଯାତି ମଧ୍ଯେ ସତ୍ଯାନୃତେ ଅଵପଶ୍ଯନ୍ ଜନାନାମ୍ । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଯେଉଁ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ବରୁଣ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାସାଂ ଦେଵା ଦିଵି କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଭକ୍ଷଂ ଯା ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ବହୁଧା ଭଵନ୍ତି । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଯେଉଁ ଜଳ ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଆକାଶରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅଛି, ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଶିଵେନ ମା ଚକ୍ଷୁଷା ପଶ୍ଯତାପଃ ଶିଵଯା ତନ୍ଵୋପ ସ୍ପୃଶତ ତ୍ଵଚଂ ମେ । ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ ଶୁଚଯୋ ଯାଃ ପାଵକାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖ, ଜଳମାନେ; ଶୁଭ ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଚର୍ମକୁ ଛୁଅ। ଘିଅ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଜଳ, ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଇଯଂ ଵୀରୁନ୍ ମଧୁଜାତା ମଧୁନା ତ୍ଵା ଖନାମସି । ମଧୋରଧି ପ୍ରଜାତାସି ସା ନୋ ମଧୁମତସ୍କୃଧି
ଏହି ହେଉଛି ମଧୁରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବୀରୁ। ଆମେ ମଧୁ ସହିତ ତୁମକୁ ଖୋଦୁଛୁ। ତୁମେ ମଧୁରୁ ଜନ୍ମିଛ। ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ମାଧୁର୍ୟ ଦେଉ।
ଜିହ୍ଵାଯା ଅଗ୍ରେ ମଧୁ ମେ ଜିହ୍ଵାମୂଲେ ମଧୂଲକମ୍ । ମମେଦହ କ୍ରତାଵସୋ ମମ ଚିତ୍ତମୁପାଯସି
ମୋ ଜିଭର ଆଗରେ ମଧୁ ଅଛି, ମୋ ଜିଭର ମୂଳରେ ମଧୁର ରସ ଅଛି। ମୋର କଥା ମଧୁର ହେଉ, ତୁମେ ମୋର ମନକୁ ଆପଣଙ୍କ ଦିଗରେ ଆକର୍ଷିତ କର।
ମଧୁମନ୍ ମେ ନିକ୍ରମଣଂ ମଧୁମନ୍ ମେ ପରାଯଣମ୍ । ଵାଚା ଵଦାମି ମଧୁମଦ୍ଭୂଯାସଂ ମଧୁସଂଦୃଶଃ
ମୋର ଆସିବା ମଧୁର ହେଉ, ମୋର ଯିବା ମଧୁର ହେଉ। ମୁଁ କଥା କହୁଛି; ମୁଁ ମଧୁର ହେଉ, ଲୋକେ ମୋତେ ମଧୁର ଭାବେ ଦେଖୁନ୍।
ମଧୋରସ୍ମି ମଧୁତରୋ ମଦୁଘାନ୍ ମଧୁମତ୍ତରଃ । ମାମିତ୍କିଲ ତ୍ଵଂ ଵନାଃ ଶାଖାଂ ମଧୁମତୀମିଵ
ମୁଁ ମଧୁର, ମଧୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର, ସମସ୍ତ ମଧୁର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର। ହେ ଜଙ୍ଗଲ, ମଧୁରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଡାଳ ଭଳି ମୋତେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉନାହିଁ।
ପରି ତ୍ଵା ପରିତତ୍ନୁନେକ୍ଷୁଣାଗାମଵିଦ୍ଵିଷେ । ଯଥା ମାଂ କମିନ୍ଯସୋ ଯଥା ମନ୍ ନାପଗା ଅସଃ
ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ମିଠା ଇଖ କୁ ଘେରିଦେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା ଲୋକ ଆସନ୍ତି। ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ମୋତେ ଆକଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଯିବେ ନାହିଁ।
ଯଦାବଧ୍ନନ୍ ଦାକ୍ଷାଯଣା ହିରଣ୍ଯଂ ଶତାନୀକାଯ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ । ତତ୍ତେ ବଧ୍ନାମ୍ଯାଯୁଷେ ଵର୍ଚସେ ବଲାଯ ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଶତଶାରଦାଯ
ଯେବେ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନମାନେ ଖୁସି ମନେ ଶତଧ୍ୱଜୀ ପାଇଁ ସୁନା ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ଏହି ସୁନା ତୁମ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି—ଆୟୁଷ୍ୟ, ତେଜ, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଏବଂ ଶତ ବର୍ଷ ପାଇଁ।
ନୈନଂ ରକ୍ଷାଂସି ନ ପିଶାଚାଃ ସହନ୍ତେ ଦେଵାନାମୋଜଃ ପ୍ରଥମଜଂ ହ୍ଯେତତ୍। ଯୋ ବିଭର୍ତି ଦାକ୍ଷାଯଣଂ ହିରଣ୍ଯଂ ସ ଜୀଵେଷୁ କୃଣୁତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ଏହାକୁ ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ପିଶାଚମାନେ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି। ଯିଏ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନ ସୁନା ଧାରଣ କରେ, ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଅପାଂ ତେଜୋ ଜ୍ଯୋତିରୋଜୋ ବଲଂ ଚ ଵନସ୍ପତୀନାମୁତ ଵୀର୍ଯାଣି । ଇନ୍ଦ୍ର ଇଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯଧି ଧାରଯାମୋ ଅସ୍ମିନ୍ ତଦ୍ଦକ୍ଷମାଣୋ ବିଭରଦ୍ଧିରଣ୍ଯମ୍
ଗଛଗୁଡ଼ିକର ତେଜ, ଆଲୋକ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିବଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଏହି ସୁନା ଯିଏ ଦକ୍ଷତାରେ ଧାରଣ କରେ, ତାଙ୍କରେ ରଖୁଛୁ।
ସମାନାଂ ମାସାମୃତୁଭିଷ୍ଟ୍ଵା ଵଯଂ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ପଯସା ପିପର୍ମି । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତେଽନୁ ମନ୍ଯନ୍ତାମହୃଣୀଯମାନାଃ
ମୁଁ ମାସ ଓ ଋତୁ ଅଟେଇ ବର୍ଷର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ମୋତେ ଭଲପାଇ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।