ଆଯଂ ଗୌଃ ପୃଶ୍ନିରକ୍ରମୀଦସଦନ୍ ମାତରଂ ପୁରଃ । ପିତରଂ ଚ ପ୍ରଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ
ଏହି ଚିହ୍ନିତ ଗାୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଆଗରେ ବସିଛି, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଖୋଜି ଯାଉଛି।
ଅନ୍ତଶ୍ଚରତି ରୋଚନା ଅସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଦପାନତଃ । ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ ମହିଷଃ ସ୍ଵଃ
ସେ ଦେବଲୋକରେ ଭିତରେ ଚଳିଛି, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରାଣରୁ, ବଡ଼ ମହିଷ ଆଲୋକର ଘୋଷଣା କରିଛି।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଧାମା ଵି ରାଜତି ଵାକ୍ପତଙ୍ଗୋ ଅଶିଶ୍ରିଯତ୍। ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରହର୍ଦ୍ଯୁଭିଃ
ତିରିଶି ଗୃହରେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାଣୀର ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ନେଇଛି, ପ୍ରଭାତର ଡାକକୁ ଉତ୍ତର ଦେଉଛି।
ଅନ୍ତର୍ଦାଵେ ଜୁହୁତ ସ୍ଵେତଦ୍ଯାତୁଧାନକ୍ଷଯଣଂ ଘୃତେନ । ଆରାଦ୍ରକ୍ଷାଂସି ପ୍ରତି ଦହ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ନ ନୋ ଗୃହାଣାମୁପ ତୀତପାସି
ଅନ୍ତର୍ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତ ଦେଇ, ଯାତୁଧାନ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ଦୁର୍ଦୂର୍ବଳମାନେ ଦୂରେ ଦହ, ଆମ ଘର ନିକଟକୁ ଆସନି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ରୁଦ୍ରୋ ଵୋ ଗ୍ରୀଵା ଅଶରୈତ୍ପିଶାଚାଃ ପୃଷ୍ଟୀର୍ଵୋଽପି ଶୃଣାତୁ ଯାତୁଧାନାଃ । ଵୀରୁଦ୍ଵୋ ଵିଶ୍ଵତୋଵୀର୍ଯା ଯମେନ ସମଜୀଗମତ୍
ରୁଦ୍ର ତୁମ ଗଳାକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍, ପିଶାଚମାନେ ତୁମ ପିଠିକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍, ଯାତୁଧାନମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଉଦ୍ଭିଦମାନେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ଯମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଛ।
ଅଭଯଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵିହାସ୍ତୁ ନୋଽର୍ଚିଷାତ୍ତ୍ରିଣୋ ନୁଦତଂ ପ୍ରତୀଚଃ । ମା ଜ୍ଞାତାରଂ ମା ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଵିଦନ୍ତ ମିଥୋ ଵିଘ୍ନାନା ଉପ ଯନ୍ତୁ ମୃତ୍ଯୁମ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏଠାରେ ଆମକୁ ନିରାପଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ କର, ଦିଗବିଦ୍ ତୁମେ। ଜଣାଇବା ଓ ଆଧାର ଆମକୁ ଚିହ୍ନିବେ ନାହିଁ। ବାଧାମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
ଯସ୍ଯେଦମା ରଜୋ ଯୁଜସ୍ତୁଜେ ଜନା ନଵଂ ସ୍ଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରନ୍ତ୍ଯଂ ବୃହତ୍
ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ଧୂଳି ଯୋଜିତ ହୋଇ, ଲୋକେ ନୂତନ ଆଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ବଡ଼ ମହିମା।
ନାଧୃଷ ଆ ଦଧୃଷତେ ଧୃଷାଣୋ ଧୃଷିତଃ ଶଵଃ । ପୁରା ଯଥା ଵ୍ଯଥିଃ ଶ୍ରଵ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନାଧୃଷେ ଶଵଃ
କେହି ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସାହସୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୁଅନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଅଜୟ ଥିଲା।
ସ ନୋ ଦଦାତୁ ତାଂ ରଯିମୁରୁଂ ପିଶଙ୍ଗସଂଦୃଶମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପତିସ୍ତୁଵିଷ୍ଟମୋ ଜନେଷ୍ଵା
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସେଇ ବିଶାଳ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା କାଞ୍ଚନ ପରି ଚମକେ।
ପ୍ରାଗ୍ନଯେ ଵାଚମୀରଯ ଵୃଷଭାଯ କ୍ଷିତୀନାମ୍ । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ; ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ରକ୍ଷାଂସି ନିଜୂର୍ଵତ୍ଯଗ୍ନିସ୍ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଇ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ।
ଯଃ ପରସ୍ଯାଃ ପରାଵତସ୍ତିରୋ ଧନ୍ଵାତିରୋଚତେ । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯିଏ ସବୁଠୁ ଦୂର, ମରୁଭୂମି ପାରେ ଅପରିମିତ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵାଭି ଵିପଶ୍ଯତି ଭୁଵନା ସଂ ଚ ପଶ୍ଯତି । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭୂବନକୁ ଏକାସାଥିରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅସ୍ଯ ପାରେ ରଜସଃ ଶୁକ୍ରୋ ଅଗ୍ନିରଜାଯତ । ସ ନଃ ପର୍ଷଦତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଯିଏ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶର ପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ନ ଊତଯ ଆ ପ୍ର ଯାତୁ ପରାଵତଃ । ଅଗ୍ନିର୍ନଃ ସୁଷ୍ଟୁତୀରୁପ
ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଅଗ୍ନି ଆମର ପ୍ରଶଂସା ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ନ ଆଗମଦିମଂ ଯଜ୍ଞଂ ସଜୂରୁପ । ଅଗ୍ନିରୁକ୍ଥେଷ୍ଵଂହସୁ
ବୈଶ୍ୱାନର ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ସହଯୋଗୀ ସହିତ ଆସୁନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ଆମର ସ୍ତୁତି ଓ ହବିରେ ବିଦ୍ୟମାନ ରୁହନ୍ତୁ।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋଽଙ୍ଗିରସାଂ ସ୍ତୋମମୁକ୍ଥଂ ଚ ଚାକୢପତ୍। ଐଷୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ସ୍ଵର୍ଯମତ୍
ବୈଶ୍ୱାନର ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଦେଇଥିବା ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଆମକୁ ମହିମା ଓ ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଋତାଵାନଂ ଵୈଶ୍ଵାନରମୃତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ପତିମ୍ । ଅଜସ୍ରଂ ଘର୍ମମୀମହେ
ଆମେ ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ନ୍ୟାୟର ଧାରକ, ସତ୍ୟର ଆଲୋକର ପ୍ରଭୁ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଉଷ୍ମା।
ସ ଵିଶ୍ଵା ପ୍ରତି ଚାକୢପ ଋତୂଂରୁତ୍ସୃଜତେ ଵଶୀ । ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଵଯ ଉତ୍ତିରନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଋତୁକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଆମେ ଯଜ୍ଞର ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅଁ।
ଅଗ୍ନିଃ ପରେଷୁ ଧାମସୁ କାମୋ ଭୂତସ୍ଯ ଭଵ୍ଯସ୍ଯ । ସମ୍ରାଦେକୋ ଵି ରାଜତି
ଅଗ୍ନି ଦୂର ଦେଶରେ ଅତୀତ ଓ ଆଗାମୀର ଆକାଂକ୍ଷା; ସେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଏକାକି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶପଥୋ ରଥମ୍ । ଶପ୍ତାରମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ ମମ ଵୃକ ଇଵାଵିମତୋ ଗୃହମ୍
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ ଆସିଲେ, ଶପଥକୁ ରଥରେ ଯୋଜି, ମୋ ଶାପଦାତାକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ଅରକ୍ଷିତ ମୃଗ ଗୁହାକୁ ଭେଟିବା ବାଘ ପରି।
ପରି ଣୋ ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ଶପଥ ହ୍ରଦମଗ୍ନିରିଵା ଦହନ୍ । ଶପ୍ତାରମତ୍ର ନୋ ଜହି ଦିଵୋ ଵୃକ୍ଷମିଵାଶନିଃ
ଶପଥ, ତୁମେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ପୋଖରୀକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଛି; ଏଠାରେ ଆମ ଶାପଦାତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, ଯେପରି ଆଶନି ଗଛକୁ ଆଘାତ କରେ।
ଯୋ ନଃ ଶପାଦଶପତଃ ଶପତୋ ଯଶ୍ଚ ନଃ ଶପାତ୍। ଶୁନେ ପେଷ୍ଟ୍ରମିଵାଵକ୍ଷାମଂ ତଂ ପ୍ରତ୍ଯସ୍ଯାମି ମୃତ୍ଯଵେ
ଯିଏ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, କିମ୍ବା ଯାହାକୁ ଆମେ ଶାପ ଦେଇଛୁ, କିମ୍ବା ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଶାପ ଦେଉଛି, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ କୁକୁର ପାଖରେ ଅପଚୟ ଦାଣ୍ଡ ପରି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ସିଂହେ ଵ୍ଯାଘ୍ର ଉତ ଯା ପୃଦାକୌ ତ୍ଵିଷିରଗ୍ନୌ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ସୂର୍ଯେ ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯା ଦେଵୀ ସୁଭଗା ଜଜାନ ସା ନ ଐତୁ ଵର୍ଚସା ସଂଵିଦାନା
ସିଂହ, ବାଘ, ଚିତ୍ତା, ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ — ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ତେଜ ଅଛି, ଯିଏ ଦେବୀ ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତି ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଯା ହସ୍ତିନି ଦ୍ଵୀପିନି ଯା ହିରଣ୍ଯେ ତ୍ଵିଷିରପ୍ସୁ ଗୋଷୁ ଯା ପୁରୁଷେଷୁ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯା ଦେଵୀ ସୁଭଗା ଜଜାନ ସା ନ ଐତୁ ଵର୍ଚସା ସଂଵିଦାନା
ଯିଏ ହାତୀରେ, ଦୁଇ ଦାନ୍ତି ଜନ୍ତୁରେ, ସୁନାରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ପାଣିରେ, ଗାଁରେ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି—ସେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଶୁଭା ଦେବୀ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆସୁନ୍ତୁ।
ରଥେ ଅକ୍ଷେଷ୍ଵୃଷଭସ୍ଯ ଵାଜେ ଵାତେ ପର୍ଜନ୍ଯେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯା ଦେଵୀ ସୁଭଗା ଜଜାନ ସା ନ ଐତୁ ଵର୍ଚସା ସଂଵିଦାନା
ଯିଏ ରଥରେ, ଚକାରେ, ବଳଦରେ, ଶକ୍ତିରେ, ପବନରେ, ବର୍ଷାରେ, ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି—ସେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଶୁଭା ଦେବୀ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆସୁନ୍ତୁ।
ରାଜନ୍ଯେ ଦୁନ୍ଦୁଭାଵାଯତାଯାମଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଜେ ପୁରୁଷସ୍ଯ ମାଯୌ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯା ଦେଵୀ ସୁଭଗା ଜଜାନ ସା ନ ଐତୁ ଵର୍ଚସା ସଂଵିଦାନା
ଯିଏ ରାଜାରେ, ଢୋଲରେ, ଲମ୍ବାଇରେ, ଘୋଡାରେ, ଶକ୍ତିରେ, ଲୋକରେ ଏବଂ କୌଶଳରେ ଅଛନ୍ତି—ସେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଶୁଭା ଦେବୀ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆସୁନ୍ତୁ।
ଯଶୋ ହଵିର୍ଵର୍ଧତାମିନ୍ଦ୍ରଜୂତଂ ସହସ୍ରଵୀର୍ଯଂ ସୁଭୃତଂ ସହସ୍କୃତମ୍ । ପ୍ରସର୍ସ୍ରାଣମନୁ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସେ ହଵିଷ୍ମନ୍ତଂ ମା ଵର୍ଧଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠତାତଯେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଯଶ, ହବି ଏବଂ ଶକ୍ତି ଆମେ ବଢିଯାଉ। ଏହି ହବି ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ବଡ଼ ହେବା ପାଇଁ ହବିକୁ ବଢିବା ଦରକାର ନୁହେଁ।
ଅଛା ନ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯଶସଂ ଯଶୋଭିର୍ଯଶସ୍ଵିନଂ ନମସାନା ଵିଧେମ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ରାଷ୍ଟ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଜୂତଂ ତସ୍ଯ ତେ ରାତୌ ଯଶସଃ ସ୍ଯାମ
ଯଶସ୍ବୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯଶ ଦେଇ, ଯଶସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଆମେ ପୂଜା କରୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପ୍ରେରଣାରେ ଆମକୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ଯଶସ୍ବୀ ହେବା।
ଯଶା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଶା ଅଗ୍ନିର୍ଯଶାଃ ସୋମୋ ଅଜାଯତ । ଯଶା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂତସ୍ଯ ଅହମସ୍ମି ଯଶସ୍ତମଃ
ଯଶରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଶରେ ଅଗ୍ନି, ଯଶରେ ସୋମ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଯଶରେ ଆମେ ସବୁଠୁ ଯଶସ୍ବୀ।