ଇମା ଯାସ୍ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀସ୍ତାସାଂ ହ ଭୂମିରୁତ୍ତମା । ତାସାମଧି ତ୍ଵଚୋ ଅହଂ ଭେଷଜଂ ସମୁ ଜଗ୍ରଭମ୍
ଏହି ତିନି ପୃଥିବୀ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୂମି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହିମାନଙ୍କ ଉପରେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଚର୍ମରୁ ଔଷଧ ଏକଠା କରିଛି।
ଶ୍ରେଷ୍ଠମସି ଭେଷଜାନାଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ଵୀରୁଧାନାମ୍ । ସୋମୋ ଭଗ ଇଵ ଯାମେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଵରୁଣୋ ଯଥା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଯେପରି ସୋମ ରାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେପରି ବରୁଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ।
ରେଵତୀରନାଧୃଷଃ ସିଷାସଵଃ ସିଷାସଥ । ଉତ ସ୍ଥ କେଶଦୃଂହଣୀରଥୋ ହ କେଶଵର୍ଧନୀଃ
ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଜୟ, ପୋଷଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଏବଂ ପୋଷଣ କର। ତୁମେ ଚୁଲିକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଏବଂ ଚୁଲି ବଢ଼ାଇବା ଶକ୍ତି ଦିଅ।
କୃଷ୍ଣଂ ନିଯାନଂ ହରଯଃ ସୁପର୍ଣା ଅପୋ ଵସାନା ଦିଵମୁତ୍ପତନ୍ତି । ତ ଆଵଵୃତ୍ରନ୍ତ୍ସଦନାଦୃତସ୍ଯାଦିଦ୍ଘୃତେନ ପୃଥିଵୀଂ ଵ୍ଯୂଦୁଃ
କଳା ଧାରା, ପିତା ରଙ୍ଗର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଖି ପରି, ପାଣି ପିନ୍ଧି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ନୀତିର ଆସନରୁ ଫେରିଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମେ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ।
ପଯସ୍ଵତୀଃ କୃଣୁଥାପ ଓଷଧୀଃ ଶିଵା ଯଦେଜଥା ମରୁତୋ ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସଃ । ଊର୍ଜଂ ଚ ତତ୍ର ସୁମତିଂ ଚ ପିନ୍ଵତ ଯତ୍ରା ନରୋ ମରୁତଃ ସିଞ୍ଚଥା ମଧୁ
ପାଣି, ତୁମେ ଔଷଧମାନଙ୍କୁ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ସୁନା ଛାତି ଥିବା ମାରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଚଳିଯାଅ। ସେଠାରେ ଶକ୍ତି ଓ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଯେଉଁଠାରେ ମାରୁତମାନେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧୁ ଢାଳନ୍ତି।
ଉଦପ୍ରୁତୋ ମରୁତସ୍ତାମିଯର୍ତ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଯା ଵିଶ୍ଵା ନିଵତସ୍ପୃଣାତି । ଏଜାତି ଗ୍ଲହା କନ୍ଯେଵ ତୁନ୍ନୈରୁଂ ତୁନ୍ଦାନା ପତ୍ଯେଵ ଜାଯା
ମାରୁତମାନେ ବର୍ଷାକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଘରକୁ ପୂରଣ କରେ। ଏହା ଚଳିଯାଏ, ଯେପରି ଝିଅ ତନ୍ତୁ ତାଣି ତାନେ, ଯେପରି ଜଣେ ଜନାଣୀ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ।
ସସ୍ରୁଷୀସ୍ତଦପସୋ ଦିଵା ନକ୍ତଂ ଚ ସସ୍ରୁଷୀଃ । ଵରେଣ୍ଯକ୍ରତୁରହମପୋ ଦେଵୀରୁପ ହ୍ଵଯେ
ସେ ପାଣି ଦିନ ଓ ରାତି ଭାଗିଯାଇଛି। ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବନା ସହ ଦେବୀ ପାଣିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ଓତା ଆପଃ କର୍ମଣ୍ଯା ମୁଞ୍ଚନ୍ତ୍ଵିତଃ ପ୍ରଣୀତଯେ । ସଦ୍ଯଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଵେତଵେ
ପାଣିମାନେ ନିଜ କାମରେ ସଚେତନ ଥାନ୍ତି, ନିଜେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଭଲରେ କାମ କରନ୍ତି।
ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁଃ ସଵେ କର୍ମ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମାନୁଷାଃ । ଶଂ ନୋ ଭଵନ୍ତ୍ଵପ ଓଷଧୀଃ ଶିଵାଃ
ଦେବତା ସବିତାଙ୍କ ଚେତନାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ କାମ କରନ୍ତୁ। ପାଣି ଓ ଔଷଧମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ହିମଵତଃ ପ୍ର ସ୍ରଵନ୍ତି ସିନ୍ଧୌ ସମହ ସଙ୍ଗମଃ । ଆପୋ ହ ମହ୍ଯଂ ତଦ୍ଦେଵୀର୍ଦଦନ୍ ହୃଦ୍ଦ୍ଯୋତଭେଷଜମ୍
ହିମାଳୟରୁ ପାଣି ଝରି ନଦୀରେ ଏକଠା ହୁଏ। ଦେବୀ ପାଣିମାନେ ମୋତେ ହୃଦୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଔଷଧ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଯନ୍ ମେ ଅକ୍ଷ୍ଯୋରାଦିଦ୍ଯୋତ ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯୋଃ ପ୍ରପଦୋଶ୍ଚ ଯତ୍। ଆପସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ନିଷ୍କରନ୍ ଭିଷଜାଂ ସୁଭିଷକ୍ତମାଃ
ମୋ ଆଖି, ପାଦ ଓ ତଳବାରେ ଯେଉଁଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ପାଣିମାନେ ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସା ଦେଇ।
ସିନ୍ଧୁପତ୍ନୀଃ ସିନ୍ଧୁରାଜ୍ଞୀଃ ସର୍ଵା ଯା ନଦ୍ଯ ସ୍ଥନ । ଦତ୍ତ ନସ୍ତସ୍ଯ ଭେଷଜଂ ତେନା ଵୋ ଭୁନଜାମହୈ
ନଦୀର ଗୃହଣୀମାନେ, ନଦୀର ରାଜ୍ଞୀମାନେ, ସମସ୍ତ ନଦୀ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଆମକୁ ସେ ଔଷଧ ଦିଅ, ଏହା ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା।
ପଞ୍ଚ ଚ ଯାଃ ପଞ୍ଚାଶଚ୍ଚ ସଂଯନ୍ତି ମନ୍ଯା ଅଭି । ଇତସ୍ତାଃ ସର୍ଵା ନଶ୍ଯନ୍ତୁ ଵାକା ଅପଚିତାମିଵ
ମୋ ମନ ଉପରେ ଯେଉଁ ପାଞ୍ଚଟି ଓ ପଞ୍ଚାଶିଟି ଏକଠା ହୁଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରୁ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅବହେଳିତ କଥା ହେଉଛି।
ସପ୍ତ ଚ ଯାଃ ସପ୍ତତିଶ୍ଚ ସଂଯନ୍ତି ଗ୍ରୈଵ୍ଯା ଅଭି । ଇତସ୍ତାଃ ସର୍ଵା ନଶ୍ଯନ୍ତୁ ଵାକା ଅପଚିତାମିଵ
ମୋ ଗଳା ଉପରେ ଯେଉଁ ସାତଟି ଓ ସପ୍ତତିଟି ଏକଠା ହୁଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରୁ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅବହେଳିତ କଥା ହେଉଛି।
ନଵ ଚ ଯା ନଵତିଶ୍ଚ ସଂଯନ୍ତି ସ୍କନ୍ଧ୍ଯା ଅଭି । ଇତସ୍ତାଃ ସର୍ଵା ନଶ୍ଯନ୍ତୁ ଵାକା ଅପଚିତାମିଵ
ମୋ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଯେଉଁ ନଅଟି ଓ ନବତିଟି ଏକଠା ହୁଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରୁ ନଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅବହେଳିତ କଥା ହେଉଛି।
ଅଵ ମା ପାପ୍ମନ୍ତ୍ସୃଜ ଵଶୀ ସନ୍ ମୃଦଯାସି ନଃ । ଆ ମା ଭଦ୍ରସ୍ଯ ଲୋକେ ପାପ୍ମନ୍ ଧେହ୍ଯଵିହ୍ରୁତମ୍
ହେ ନାଥ, ମୋ ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କର, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା କର। ଭଲ ଲୋକର ଜଗତରେ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯୋ ନଃ ପାପ୍ମନ୍ ନ ଜହାସି ତମୁ ତ୍ଵା ଜହିମୋ ଵଯମ୍ । ପଥାମନୁ ଵ୍ଯାଵର୍ତନେଽନ୍ଯଂ ପାପ୍ମାନୁ ପଦ୍ଯତାମ୍
ଯିଏ ଆମର ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରନାହାନ୍ତି, ଆମେ ସେଠିକୁ ଦୂର କରିବୁ। ଦୁଷ୍ଟତା ଅନ୍ୟ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉ, ଅନ୍ୟ ଉପରେ ପଡ଼ୁ।
ଅନ୍ଯତ୍ରାସ୍ମନ୍ ନ୍ଯୁଚ୍ଯତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ । ଯଂ ଦ୍ଵେଷାମ ତମୃଚ୍ଛତୁ ଯମୁ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତମିଜ୍ଜହି
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଅମର ଦେବତା ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଆମଠାରୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ଦେଉନ୍ତୁ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେଠାକୁ ଯାଉ; ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେଠିକୁ ଯାଉ ଓ ତାକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ଦେଵାଃ କପୋତ ଇଷିତୋ ଯଦିଚ୍ଛନ୍ ଦୂତୋ ନିର୍ଋତ୍ଯା ଇଦମାଜଗାମ । ତସ୍ମା ଅର୍ଚାମ କୃଣଵାମ ନିଷ୍କୃତିଂ ଶଂ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଦ୍ଵିପଦେ ଶଂ ଚତୁଷ୍ପଦେ
ଯଦି ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଆପଣ ଇଚ୍ଛାରେ, ଏହି କପୋତଟି ନିରୃତିଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତେବେ ଆମେ ଏହାକୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଅପମାର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଇପାୟୀ ଓ ଚାରିପାୟୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଶିଵଃ କପୋତ ଇଷିତୋ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵନାଗା ଦେଵାଃ ଶକୁନୋ ଗୃହଂ ନଃ । ଅଗ୍ନିର୍ହି ଵିପ୍ରୋ ଜୁଷତାଂ ହଵିର୍ନଃ ପରି ହେତିଃ ପକ୍ଷିଣୀ ନୋ ଵୃଣକ୍ତୁ
ଦେବତାମାନେ ପଠାଇଥିବା କପୋତଟି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, କୌଣସି ଅପକାର ନ ଆଣୁ। ଦେବତା ପକ୍ଷୀ ଆମ ଘରକୁ ଅଶୁଭ ନ ଆଣୁ। ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଆମର ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍। ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଯାହା ଆସିଛି, ସେହି ଅପଶକୁନ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ।
ହେତିଃ ପକ୍ଷିଣୀ ନ ଦଭାତ୍ଯସ୍ମାନ୍ ଆଷ୍ଟ୍ରୀ ପଦଂ କୃଣୁତେ ଅଗ୍ନିଧାନେ । ଶିଵୋ ଗୋଭ୍ଯ ଉତ ପୁରୁଷେଭ୍ଯୋ ନୋ ଅସ୍ତୁ ମା ନୋ ଦେଵା ଇହ ହିଂସୀତ୍କପୋତ
ଏହି ପକ୍ଷୀ ଆମକୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ଦେଉ। ଏହି ପକ୍ଷୀ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ନେଉ। ଗୋମାନ୍ୟ ଓ ଲୋକମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା କପୋତଟି ଏଠାରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଋଚା କପୋତଂ ନୁଦତ ପ୍ରଣୋଦମିଷଂ ମଦନ୍ତଃ ପରି ଗାଂ ନଯାମଃ । ସଂଲୋଭଯନ୍ତୋ ଦୁରିତା ପଦାନି ହିତ୍ଵା ନ ଊର୍ଜଂ ପ୍ର ପଦାତ୍ପଥିଷ୍ଠଃ
ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କପୋତଟିକୁ ଦୂର କର। ମୁଁ ଏହାକୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛି। ଆମେ ଖୁସିରେ ଗାୟକୁ ଘେରି ନେଉ। ଦୁଃଖର ପଦକୁ ଆମେ ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଦୂରେ ରଖି, ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣର ପଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ିବାକୁ ଚାହାଁ।
ପରୀମେଽଗ୍ନିମର୍ଷତ ପରୀମେ ଗାମନେଷତ । ଦେଵେଷ୍ଵକ୍ରତ ଶ୍ରଵଃ କ ଇମାମା ଦଧର୍ଷତି
ଅଗ୍ନି ଏହି ଅପରାଧକୁ ଆମ ପାଇଁ ଖ୍ମା କରନ୍ତୁ, ଗାୟ ଆମ ପାଖକୁ ଫେରି ଆସୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଛ। କିଏ ଏହାକୁ ଆଘାତ କରିପାରିବ?
ଯଃ ପ୍ରଥମଃ ପ୍ରଵତମାସସାଦ ବହୁଭ୍ଯଃ ପନ୍ଥାମନୁପସ୍ପଶାନଃ । ଯୋଽସ୍ଯେଶେ ଦ୍ଵିପଦୋ ଯଶ୍ଚତୁଷ୍ପଦସ୍ତସ୍ମୈ ଯମାଯ ନମୋ ଅସ୍ତୁ ମୃତ୍ଯଵେ
ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଅବତରଣ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ବହୁ ପଥ ଖୋଜିଥିଲେ, ଯିଏ ଦୁଇପାୟୀ ଓ ଚାରିପାୟୀ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି, ସେହି ଯମଙ୍କୁ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଆମର ନମସ୍କାର।
ଅମୂନ୍ ହେତିଃ ପତତ୍ରିଣୀ ନ୍ଯେତୁ ଯଦୁଲୂକୋ ଵଦତି ମୋଘମେତତ୍। ଯଦ୍ଵା କପୋତ ପଦମଗ୍ନୌ କୃଣୋତି
ସେହି ପକ୍ଷୀର ଅପଶକୁନ ଅନ୍ୟଠାରେ ପଡ଼ୁ। ଉଲୁକ ଯଦି କିଛି କହେ, ସେଥିରେ କୌଣସି ଫଳ ନ ହେଉ। କିମ୍ବା କପୋତ ଅଗ୍ନିରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିଲେ, ସେଥିରେ କୌଣସି ଫଳ ନ ହେଉ।
ଯୌ ତେ ଦୂତୌ ନିର୍ଋତ ଇଦମେତୋଽପ୍ରହିତୌ ପ୍ରହିତୌ ଵା ଗୃହଂ ନଃ । କପୋତୋଲୂକାଭ୍ଯାମପଦଂ ତଦସ୍ତୁ
ନିରୃତିଙ୍କ ଯେଉଁ ଦୂତମାନେ, ପଠାଯାଇଥିବେ କିମ୍ବା ନ ପଠାଯାଇଥିବେ, ଆମ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, କପୋତ ଓ ଉଲୁକ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ରଖି ନ ଯାଉ।
ଅଵୈରହତ୍ଯାଯେଦମା ପପତ୍ଯାତ୍ସୁଵୀରତାଯା ଇଦମା ସସଦ୍ଯାତ୍। ପରାଙେଵ ପରା ଵଦ ପରାଚୀମନୁ ସଂଵତମ୍ । ଯଥା ଯମସ୍ଯ ତ୍ଵା ଗୃହେଽରସଂ ପ୍ରତିଚାକଶାନ୍ ଆଭୂକଂ ପ୍ରତିଚାକଶାନ୍
ଏହା ଏଠାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ପଡ଼ୁ, ଏଠାରେ ସୁବୀରତା ପାଇଁ ଥିଉ। ତୁମେ ଦୂରେ କଥା କହ, ଦୂରର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କର। ଯେପରି ଯମଙ୍କ ଘରେ ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ଦେଖିନଥିଲ, ସେପରି ଏଠି ଆମକୁ ଦେଖନିଅ।
ଦେଵା ଇମଂ ମଧୁନା ସଂଯୁତଂ ଯଵଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯାମଧି ମଣାଵଚର୍କୃଷୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ଆସୀତ୍ସୀରପତିଃ ଶତକ୍ରତୁଃ କୀନାଶା ଆସନ୍ ମରୁତଃ ସୁଦାନଵଃ
ଦେବତାମାନେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପାଖରେ ପାଥର ଉପରେ ମଧୁ ମିଶିତ ଯବ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାରେ ହାଲ ଚାଳନାର ନାୟକ ଭାବେ ଥିଲେ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମାରୁତମାନେ ଦୟାଳୁ ହାଲିଆ ଥିଲେ।
ଯସ୍ତେ ମଦୋଽଵକେଶୋ ଵିକେଶୋ ଯେନାଭିହସ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ କୃଣୋଷି । ଆରାତ୍ତ୍ଵଦନ୍ଯା ଵନାନି ଵୃକ୍ଷି ତ୍ଵଂ ଶମି ଶତଵଲ୍ଶା ଵି ରୋହ
ତୁମର ସେଇ ମଦକ୍ତା, ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଓ ଅସଜ୍ଜିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମଣିଷକୁ ହସାଉଛ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଦୂରେ ରଉ। ଶତଶାଖା ଶମୀ ଗଛ, ତୁମେ ବଢ଼।
ବୃହତ୍ପଲାଶେ ସୁଭଗେ ଵର୍ଷଵୃଦ୍ଧ ଋତାଵରି । ମାତେଵ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ମୃଡ କେଶେଭ୍ଯଃ ଶମି
ବଡ଼ ପତ୍ର ଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଶମୀ, ବର୍ଷାରେ ବଡ଼ ହୋଇଛ, ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ। ମାଆ ପରି ତୁମେ ଆମର କେଶକୁ କୃପା କର।