ଯେ ଦେଵା ଦିଵି ଷ୍ଠ ଯେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଓଷଧୀଷୁ ପଶୁଷ୍ଵପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ତେ କୃଣୁତ ଜରସମାଯୁରସ୍ମୈ ଶତମନ୍ଯାନ୍ ପରି ଵୃଣକ୍ତୁ ମୃତ୍ଯୂନ୍
ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ, ପୃଥିବୀରେ, ଆକାଶରେ, ଉଦ୍ଭିଦ, ପଶୁ ଓ ଜଳରେ ବସୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଣଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ସେ ଶତ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷିତ ହେଉ।
ଯେଷାଂ ପ୍ରଯାଜା ଉତ ଵାନୁଯାଜା ହୁତଭାଗା ଅହୁତାଦଶ୍ଚ ଦେଵାଃ । ଯେଷାଂ ଵଃ ପଞ୍ଚ ପ୍ରଦିଶୋ ଵିଭକ୍ତାସ୍ତାନ୍ ଵୋ ଅସ୍ମୈ ସତ୍ରସଦଃ କୃଣୋମି
ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ହୋମ, ଅର୍ପିତ ଓ ଅନର୍ପିତ ଅଂଶ ନେଇଥିବେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ଦିଗ ବିଭକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କର ସଭାସ୍ଥଳ ମୁଁ ଏହି ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରୁଛି।
ଆଶାନାମାଶାପାଲେଭ୍ଯଶ୍ଚତୁର୍ଭ୍ଯୋ ଅମୃତେଭ୍ଯଃ । ଇଦଂ ଭୂତସ୍ଯାଧ୍ଯକ୍ଷେଭ୍ଯୋ ଵିଧେମ ହଵିଷା ଵଯମ୍
ଆଶାର ଚାରି ରକ୍ଷକ ଓ ଅମୃତ ଦେବତାମାନେ, ଭୂତମାନଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ, ଆମେ ଏହି ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
ଯ ଆଶାନାମାଶାପାଲାଶ୍ଚତ୍ଵାର ସ୍ଥନ ଦେଵାଃ । ତେ ନୋ ନିର୍ଋତ୍ଯାଃ ପାଶେଭ୍ଯୋ ମୁଞ୍ଚତାଂହସୋଅଂହସଃ
ହେ ଆଶାର ଚାରି ଦେବତା ରକ୍ଷକମାନେ, ତୁମେ ଆମକୁ ନିରୃତିର ଫାନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଅସ୍ରାମସ୍ତ୍ଵା ହଵିଷା ଯଜାମ୍ଯଶ୍ଲୋଣସ୍ତ୍ଵା ଘୃତେନ ଜୁହୋମି । ଯ ଆଶାନାମାଶାପାଲସ୍ତୁରୀଯୋ ଦେଵଃ ସ ନଃ ସୁଭୂତମେହ ଵକ୍ଷତ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଛି, ଘିଅ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ଚତୁର୍ଥ ଆଶା ରକ୍ଷକ ଦେବତା ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ଵସ୍ତି ମାତ୍ର ଉତ ପିତ୍ରେ ନୋ ଅସ୍ତୁ ସ୍ଵସ୍ତି ଗୋଭ୍ଯୋ ଜଗତେ ପୁରୁଷେଭ୍ଯଃ । ଵିଶ୍ଵଂ ସୁଭୂତଂ ସୁଵିଦତ୍ରଂ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଜ୍ଯୋଗେଵ ଦୃଶେମ ସୂର୍ଯମ୍
ମାଆଁ, ବାପାଁ, ଗାଈ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ସମସ୍ତ କିଛି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ଆମେ ଜୀବନ ଯାଏଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା।
ଇଦଂ ଜନାସୋ ଵିଦଥ ମହଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଵଦିଷ୍ଯତି । ନ ତତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନୋ ଦିଵି ଯେନ ପ୍ରାଣନ୍ତି ଵୀରୁଧଃ
ହେ ଲୋକମାନେ, ଏହା ଜାଣ, ମହା ବ୍ରହ୍ମା କଥା କହିବେ। ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଛନ୍ତି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଆସାଂ ସ୍ଥାମ ଶ୍ରାନ୍ତସଦାମିଵ । ଆସ୍ଥାନମସ୍ଯ ଭୂତସ୍ଯ ଵିଦୁଷ୍ଟଦ୍ଵେଧସୋ ନ ଵା
ଏହି ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କର ଆସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଆକାଶ, ଯେପରି ଥକିଥିବା ଲୋକ ଶୟନ କରନ୍ତି। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆସନ କେତେକ ଜଣେ ଜାଣନ୍ତି, କେତେକ ଜଣେ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ରୋଦସୀ ରେଜମାନେ ଭୂମିଶ୍ଚ ନିରତକ୍ଷତମ୍ । ଆର୍ଦ୍ରଂ ତଦଦ୍ଯ ସର୍ଵଦା ସମୁଦ୍ରସ୍ଯେଵ ଶ୍ରୋତ୍ଯାଃ
ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଦିଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଉତ୍କଳିତ ହୁଏ, ଓ ପୃଥିବୀ ମାପାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ସଦା ଏବଂ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଜଳର ନିମ୍ନ ଭାଗ ପରି ଆର୍ଦ୍ର ରହେ।
ଵିଶ୍ଵମନ୍ଯାମଭୀଵାର ତଦନ୍ଯସ୍ଯାମଧି ଶ୍ରିତମ୍ । ଦିଵେ ଚ ଵିଶ୍ଵଵେଦସେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ଚାକରଂ ନମଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଛି। ଦିଗବିଦ୍ୟାନ୍ ଦିଗକୁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣାଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକା ଯାସୁ ଜାତଃ ସଵିତା ଯାସ୍ଵଗ୍ନିଃ । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଜଳ, ଯେଉଁଠାରେ ସବିତା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାସାଂ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଯାତି ମଧ୍ଯେ ସତ୍ଯାନୃତେ ଅଵପଶ୍ଯନ୍ ଜନାନାମ୍ । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଯେଉଁ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ବରୁଣ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଯାସାଂ ଦେଵା ଦିଵି କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଭକ୍ଷଂ ଯା ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ବହୁଧା ଭଵନ୍ତି । ଯା ଅଗ୍ନିଂ ଗର୍ଭଂ ଦଧିରେ ସୁଵର୍ଣାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଯେଉଁ ଜଳ ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଆକାଶରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅଛି, ଯେଉଁ ଜଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେହି ଜଳ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଶିଵେନ ମା ଚକ୍ଷୁଷା ପଶ୍ଯତାପଃ ଶିଵଯା ତନ୍ଵୋପ ସ୍ପୃଶତ ତ୍ଵଚଂ ମେ । ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ ଶୁଚଯୋ ଯାଃ ପାଵକାସ୍ତା ନ ଆପଃ ଶଂ ସ୍ଯୋନା ଭଵନ୍ତୁ
ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖ, ଜଳମାନେ; ଶୁଭ ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋର ଚର୍ମକୁ ଛୁଅ। ଘିଅ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଜଳ, ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମୃଦୁ ହେଉ।
ଇଯଂ ଵୀରୁନ୍ ମଧୁଜାତା ମଧୁନା ତ୍ଵା ଖନାମସି । ମଧୋରଧି ପ୍ରଜାତାସି ସା ନୋ ମଧୁମତସ୍କୃଧି
ଏହି ହେଉଛି ମଧୁରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବୀରୁ। ଆମେ ମଧୁ ସହିତ ତୁମକୁ ଖୋଦୁଛୁ। ତୁମେ ମଧୁରୁ ଜନ୍ମିଛ। ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ମାଧୁର୍ୟ ଦେଉ।
ଜିହ୍ଵାଯା ଅଗ୍ରେ ମଧୁ ମେ ଜିହ୍ଵାମୂଲେ ମଧୂଲକମ୍ । ମମେଦହ କ୍ରତାଵସୋ ମମ ଚିତ୍ତମୁପାଯସି
ମୋ ଜିଭର ଆଗରେ ମଧୁ ଅଛି, ମୋ ଜିଭର ମୂଳରେ ମଧୁର ରସ ଅଛି। ମୋର କଥା ମଧୁର ହେଉ, ତୁମେ ମୋର ମନକୁ ଆପଣଙ୍କ ଦିଗରେ ଆକର୍ଷିତ କର।
ମଧୁମନ୍ ମେ ନିକ୍ରମଣଂ ମଧୁମନ୍ ମେ ପରାଯଣମ୍ । ଵାଚା ଵଦାମି ମଧୁମଦ୍ଭୂଯାସଂ ମଧୁସଂଦୃଶଃ
ମୋର ଆସିବା ମଧୁର ହେଉ, ମୋର ଯିବା ମଧୁର ହେଉ। ମୁଁ କଥା କହୁଛି; ମୁଁ ମଧୁର ହେଉ, ଲୋକେ ମୋତେ ମଧୁର ଭାବେ ଦେଖୁନ୍।
ମଧୋରସ୍ମି ମଧୁତରୋ ମଦୁଘାନ୍ ମଧୁମତ୍ତରଃ । ମାମିତ୍କିଲ ତ୍ଵଂ ଵନାଃ ଶାଖାଂ ମଧୁମତୀମିଵ
ମୁଁ ମଧୁର, ମଧୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର, ସମସ୍ତ ମଧୁର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର। ହେ ଜଙ୍ଗଲ, ମଧୁରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଡାଳ ଭଳି ମୋତେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉନାହିଁ।
ପରି ତ୍ଵା ପରିତତ୍ନୁନେକ୍ଷୁଣାଗାମଵିଦ୍ଵିଷେ । ଯଥା ମାଂ କମିନ୍ଯସୋ ଯଥା ମନ୍ ନାପଗା ଅସଃ
ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ମିଠା ଇଖ କୁ ଘେରିଦେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା ଲୋକ ଆସନ୍ତି। ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ମୋତେ ଆକଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଯିବେ ନାହିଁ।
ଯଦାବଧ୍ନନ୍ ଦାକ୍ଷାଯଣା ହିରଣ୍ଯଂ ଶତାନୀକାଯ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ । ତତ୍ତେ ବଧ୍ନାମ୍ଯାଯୁଷେ ଵର୍ଚସେ ବଲାଯ ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଶତଶାରଦାଯ
ଯେବେ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନମାନେ ଖୁସି ମନେ ଶତଧ୍ୱଜୀ ପାଇଁ ସୁନା ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ଏହି ସୁନା ତୁମ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି—ଆୟୁଷ୍ୟ, ତେଜ, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଏବଂ ଶତ ବର୍ଷ ପାଇଁ।
ନୈନଂ ରକ୍ଷାଂସି ନ ପିଶାଚାଃ ସହନ୍ତେ ଦେଵାନାମୋଜଃ ପ୍ରଥମଜଂ ହ୍ଯେତତ୍। ଯୋ ବିଭର୍ତି ଦାକ୍ଷାଯଣଂ ହିରଣ୍ଯଂ ସ ଜୀଵେଷୁ କୃଣୁତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
ଏହାକୁ ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ପିଶାଚମାନେ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି। ଯିଏ ଦାକ୍ଷର ସନ୍ତାନ ସୁନା ଧାରଣ କରେ, ସେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଅପାଂ ତେଜୋ ଜ୍ଯୋତିରୋଜୋ ବଲଂ ଚ ଵନସ୍ପତୀନାମୁତ ଵୀର୍ଯାଣି । ଇନ୍ଦ୍ର ଇଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯଧି ଧାରଯାମୋ ଅସ୍ମିନ୍ ତଦ୍ଦକ୍ଷମାଣୋ ବିଭରଦ୍ଧିରଣ୍ଯମ୍
ଗଛଗୁଡ଼ିକର ତେଜ, ଆଲୋକ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିବଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଏହି ସୁନା ଯିଏ ଦକ୍ଷତାରେ ଧାରଣ କରେ, ତାଙ୍କରେ ରଖୁଛୁ।
ସମାନାଂ ମାସାମୃତୁଭିଷ୍ଟ୍ଵା ଵଯଂ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ପଯସା ପିପର୍ମି । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତେଽନୁ ମନ୍ଯନ୍ତାମହୃଣୀଯମାନାଃ
ମୁଁ ମାସ ଓ ଋତୁ ଅଟେଇ ବର୍ଷର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ମୋତେ ଭଲପାଇ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।
ଵେନସ୍ତତ୍ପଶ୍ଯତ୍ପରମଂ ଗୁହା ଯଦ୍ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵତ୍ଯେକରୂପମ୍ । ଇଦଂ ପୃଶ୍ନିରଦୁହଜ୍ଜାଯମାନାଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵ୍ରାଃ
ଭେନା ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ରୂପ ହୋଇଯାଏ। ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଜନ୍ମ ଦେଇ ଦୁଧ ଦେଲା; ଯେଉଁମାନେ ଆଲୋକକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପ୍ରବାହକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ପ୍ର ତଦ୍ଵୋଚେଦମୃତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଧାମ ପରମଂ ଗୁହା ଯତ୍। ତ୍ରୀଣି ପଦାନି ନିହିତା ଗୁହାସ୍ଯ ଯସ୍ତାନି ଵେଦ ସ ପିତୁଷ୍ପିତାସତ୍
ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ସେହି ଗୁପ୍ତ ନିବାସକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ। ତାଙ୍କର ଗୁହାରେ ତିନିଟି ପଦ ରହିଛି; ଯିଏ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ସେ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ହୁଏ।
ସ ନଃ ପିତା ଜନିତା ସ ଉତ ବନ୍ଧୁର୍ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ନାମଧ ଏକ ଏଵ ତଂ ସଂପ୍ରଶ୍ନଂ ଭୁଵନା ଯନ୍ତି ସର୍ଵା
ସେ ଆମର ପିତା, ଜନ୍ମଦାତା ଏବଂ ବନ୍ଧୁ; ସେ ସମସ୍ତ ନିବାସ ଓ ଜଗତକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ନାମଧାରୀ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଦ୍ଯ ଆଯମୁପାତିଷ୍ଠେ ପ୍ରଥମଜାମୃତସ୍ଯ । ଵାଚମିଵ ଵକ୍ତରି ଭୁଵନେଷ୍ଠା ଧାସ୍ଯୁରେଷ ନନ୍ଵେଷୋ ଅଗ୍ନିଃ
ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦିନ ଓ ମାଟିକୁ ଘେରି ଆସନ୍ତି, ଅମୃତର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ। ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ ମୁଖରେ କଥା ରହିଥାଏ, ସେଭଳି ସେ ଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ—ଏହିଏ ଅଗ୍ନି।
ପରି ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯାଯମୃତସ୍ଯ ତନ୍ତୁଂ ଵିତତଂ ଦୃଶେ କମ୍ । ଯତ୍ର ଦେଵା ଅମୃତମାନଶାନାଃ ସମାନେ ଯୋନାଵଧ୍ଯୈରଯନ୍ତ
ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଅମୃତତ୍ୱର ସୂତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରସାରିତ। ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତର ଆନନ୍ଦରେ, ଏକେ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିରେକ ଏଵ ନମସ୍ଯୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵୀଡ୍ଯଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଯୌମି ବ୍ରହ୍ମଣା ଦିଵ୍ଯ ଦେଵ ନମସ୍ତେ ଅସ୍ତୁ ଦିଵି ତେ ସଧସ୍ଥମ୍
ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଏକମାତ୍ର ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ଗୌରବର୍ଯ୍ୟ। ମୁଁ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଦେବତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମର ଆସନ ଦିବିରେ ଅଛି।
ଦିଵି ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଯଜତଃ ସୂର୍ଯତ୍ଵଗଵଯାତା ହରସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ । ମୃଡାତ୍ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଯସ୍ପତିରେକ ଏଵ ନମସ୍ଯଃ ସୁଶେଵାଃ
ଦିବିରେ ଛୁଇଁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଘୋଡ଼ା ପରି ତୀବ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ—ସେହି ଗନ୍ଧର୍ବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ, ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।