କ୍ଷୀରେ ମା ମନ୍ଥେ ଯତମୋ ଦଦମ୍ଭାକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯେ ଅଶନେ ଧାନ୍ଯେ ଯଃ । ତଦାତ୍ମନା ପ୍ରଜଯା ପିଶାଚା ଵି ଯାତଯନ୍ତାମଗଦୋଽଯମସ୍ତୁ
ଦୁଧରେ, ଦହିରେ, ଅପକ୍ୱ ଖାଦ୍ୟରେ, ଧାନ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ମାଂସଖାଦୀ ପିଶାଚ ମୋତେ ଖାଇଛି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ; ଏଠି ଅସୁସ୍ଥତା ନ ରହୁ।
ଅପାଂ ମା ପାନେ ଯତମୋ ଦଦମ୍ଭ କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାତୂନାଂ ଶଯନେ ଶଯାନମ୍ । ତଦାତ୍ମନା ପ୍ରଜଯା ପିଶାଚା ଵି ଯାତଯନ୍ତାମଗଦୋଽଯମସ୍ତୁ
ପାଣିରେ, ପାନୀୟରେ, ମାଂସଖାଦୀ ପିଶାଚଙ୍କ ଶୟନରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଯେଉଁ ପିଶାଚ ମୋତେ ଖାଇଛି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ; ଏଠି ଅସୁସ୍ଥତା ନ ରହୁ।
ଦିଵା ମା ନକ୍ତଂ ଯତମୋ ଦଦମ୍ଭ କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାତୂନାଂ ଶଯନେ ଶଯାନମ୍ । ତଦାତ୍ମନା ପ୍ରଜଯା ପିଶାଚା ଵି ଯାତଯନ୍ତାମଗଦୋଽଯମସ୍ତୁ
ଦିନେ କିମ୍ବା ରାତିରେ, ମାଂସଖାଦୀ ପିଶାଚଙ୍କ ଶୟନରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଯେଉଁ ପିଶାଚ ମୋତେ ଖାଇଛି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ; ଏଠି ଅସୁସ୍ଥତା ନ ରହୁ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନେ ରୁଧିରଂ ପିଶାଚଂ ମନୋହନଂ ଜହି ଜାତଵେଦଃ । ତମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଜୀ ଵଜ୍ରେଣ ହନ୍ତୁ ଛିନତ୍ତୁ ସୋମଃ ଶିରୋ ଅସ୍ଯ ଧୃଷ୍ଣୁଃ
ମାଂସଖାଦୀ ଅଗ୍ନି, ରକ୍ତପାନ କରୁଥିବା, ମନ ହରିନେଉଥିବା ପିଶାଚକୁ ନଶ୍ୱ କର, ଜାତବେଦ। ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳବାନ, ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼; ସୋମ, ସାହସୀ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅ।
ସନାଦଗ୍ନେ ମୃଣସି ଯାତୁଧାନାନ୍ ନ ତ୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ପୃତନାସୁ ଜିଗ୍ଯୁଃ । ସହମୂରାନ୍ ଅନୁ ଦହ କ୍ରଵ୍ଯାଦୋ ମା ତେ ହେତ୍ଯା ମୁକ୍ଷତ ଦୈଵ୍ଯାଯାଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରୁ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯାତୁଧାନମାନୋ ନଶ୍ୱ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ମାଂସଖାଦୀମାନୋ ସହିତ ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ ଜଳାଇଦିଅ; ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ନ ଯାଉ।
ସମାହର ଜାତଵେଦୋ ଯଦ୍ଧୃତଂ ଯତ୍ପରାଭୃତମ୍ । ଗାତ୍ରାଣ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଧନ୍ତାମଂଶୁରିଵା ପ୍ଯାଯତାମଯମ୍
ଜାତବେଦ, ଯେଉଁଠି କିଛି ନିଆଯାଇଛି କିମ୍ବା ଚୋରାଯାଇଛି, ସେସବୁ ଏକଠା କର; ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଦଳ ଉନ୍ନତ ହେଉ, ସୋମ ଲତାର ଅଙ୍କୁର ପରି ପୁଷ୍ଟ ହେଉ।
ସୋମସ୍ଯେଵ ଜାତଵେଦୋ ଅଂଶୁରା ପ୍ଯାଯତାମଯମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଵିରପ୍ଶିନଂ ମେଧ୍ଯମଯକ୍ଷ୍ମଂ କୃଣୁ ଜୀଵତୁ
ସୋମ ଲତାର ଅଙ୍କୁର ପରି, ଜାତବେଦ, ସେ ପୁଷ୍ଟ ହେଉ; ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ରୋଗମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର କର, ଜୀବନ ଦିଅ।
ଏତାସ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧଃ ପିଶାଚଜମ୍ଭନୀଃ । ତାସ୍ତ୍ଵଂ ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ରତି ଚୈନା ଗୃହାଣ ଜାତଵେଦଃ
ଏହି ସମିଧା ତୁମର, ଅଗ୍ନି, ପିଶାଚ ନିବାରଣ ପାଇଁ; ଏମାନେ ଗ୍ରହଣ କର, ଜାତବେଦ, ଗ୍ରହଣ କର।
ତାର୍ଷ୍ଟାଘୀରଗ୍ନେ ସମିଧଃ ପ୍ରତି ଗୃହ୍ଣାହ୍ଯର୍ଚିଷା । ଜହାତୁ କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ରୂପଂ ଯୋ ଅସ୍ଯ ମାଂସଂ ଜିହୀର୍ଷତି
ତୁମ ଆଲୋକରେ, ଅଗ୍ନି, ଏହି ସମିଧା ଗ୍ରହଣ କର; ଯିଏ ଏହି ମାଂସ ନେବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ତାଙ୍କର ମାଂସଖାଦୀ ରୂପ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଆଵତସ୍ତ ଆଵତଃ ପରାଵତସ୍ତ ଆଵତଃ । ଇହୈଵ ଭଵ ମା ନୁ ଗା ମା ପୂର୍ଵାନ୍ ଅନୁ ଗାଃ ପିତୄନ୍ ଅସୁଂ ବଧ୍ନାମି ତେ ଦୃଢମ୍
ଫେରିଆ, ଦୂରରୁ ଫେରିଆ, ଆଉ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଫେରିଆ; ଏଠାରେ ରୁହ, ଯାଅ ନାହିଁ, ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କ ପଛରେ ଯାଅ ନାହିଁ; ତୁମର ଶ୍ୱାସକୁ ମୁଁ ଦୃଢ଼ କରି ବାନ୍ଧି ରଖୁଛି।
ଯତ୍ତ୍ଵାଭିଚେରୁଃ ପୁରୁଷଃ ସ୍ଵୋ ଯଦରଣୋ ଜନଃ । ଉନ୍ମୋଚନପ୍ରମୋଚନେ ଉଭେ ଵାଚା ଵଦାମି ତେ
ତୁମ ଉପରେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ, ସେ ନିଜ ହେଉ କି ଅଜଣା, କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଯାନ୍ତ୍ରିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଓ ମୋଚନର ଶବ୍ଦରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୁହୁଛି।
ଯଦ୍ଦୁଦ୍ରୋହିଥ ଶେପିଷେ ସ୍ତ୍ରିଯୈ ପୁଂସେ ଅଚିତ୍ତ୍ଯା । ଉନ୍ମୋଚନପ୍ରମୋଚନେ ଉଭେ ଵାଚା ଵଦାମି ତେ
ତୁମେ ଜାଣି କି ଅଜାଣି, ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ କି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ମୁକ୍ତି ଓ ମୋଚନର ଶବ୍ଦରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୁହୁଛି।
ଯତେନସୋ ମାତୃକୃତାଚ୍ଛେଷେ ପିତୃକୃତାଚ୍ଚ ଯତ୍। ଉନ୍ମୋଚନପ୍ରମୋଚନେ ଉଭେ ଵାଚା ଵଦାମି ତେ
ତୁମ ଉପରେ ମା କି ବାପା ଯେଉଁ ଅନିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ମୁକ୍ତି ଓ ମୋଚନର ଶବ୍ଦରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୁହୁଛି।
ଯତ୍ତେ ମାତା ଯତ୍ତେ ପିତା ଜମିର୍ଭ୍ରାତା ଚ ସର୍ଜତଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ସେଵସ୍ଵ ଭେଷଜଂ ଜରଦଷ୍ଟିଂ କୃଣୋମି ତ୍ଵା
ତୁମ ମା, ବାପା, ନିକଟାତ୍ମୀୟ କି ଭାଇ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ଏହି ଔଷଧକୁ ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟିଗତ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି।
ଇହୈଧି ପୁରୁଷ ସର୍ଵେଣ ମନସା ସହ । ଦୂତୌ ଯମସ୍ଯ ମାନୁ ଗା ଅଧି ଜୀଵପୁରା ଇହି
ହେ ପୁରୁଷ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ; ଯମଙ୍କର ଦୂତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅନାହିଁ, ବଞ୍ଚିଥିବାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଆସ।
ଅନୁହୂତଃ ପୁନରେହି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଉଦଯନଂ ପଥଃ । ଆରୋହଣମାକ୍ରମଣଂ ଜୀଵତୋଜୀଵତୋଽଯନମ୍
ଆହ୍ୱାନ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ପୁଣି ଫେରିଆସ; ଉଦୟ ପଥରେ ଚାଲ, ଉପରକୁ ଚଢ଼, ବଞ୍ଚିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା କର।
ମା ବିଭେର୍ନ ମରିଷ୍ଯସି ଜରଦଷ୍ଟିଂ କୃଣୋମି ତ୍ଵା । ନିରଵୋଚମହଂ ଯକ୍ଷ୍ମମଙ୍ଗେଭ୍ଯୋ ଅଙ୍ଗଜ୍ଵରଂ ତଵ
ଭୟ କରନାହିଁ, ତୁମେ ମରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି। ତୁମ ଶରୀରରୁ ମୁଁ ରୋଗ ଓ ଅଙ୍ଗ ଜ୍ୱରକୁ ଦୂର କରିଦେଲି।
ଅଙ୍ଗଭେଦୋ ଅଙ୍ଗଜ୍ଵରୋ ଯଶ୍ଚ ତେ ହୃଦଯାମଯଃ । ଯକ୍ଷ୍ମଃ ଶ୍ଯେନ ଇଵ ପ୍ରାପପ୍ତଦ୍ଵଚା ସାଢଃ ପରସ୍ତରାମ୍
ତୁମ ଅଙ୍ଗର ଦୁଃଖ, ଅଙ୍ଗ ଜ୍ୱର ଓ ହୃଦୟ ରୋଗ—ମୋ ଶବ୍ଦରେ ସେଇ ରୋଗ ଗରୁଡ଼ ପରି ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଉ।
ଋଷୀ ବୋଧପ୍ରତୀବୋଧାଵସ୍ଵପ୍ନୋ ଯଶ୍ଚ ଜାଗୃଵିଃ । ତୌ ତେ ପ୍ରାଣସ୍ଯ ଗୋପ୍ତାରୌ ଦିଵା ନକ୍ତଂ ଚ ଜାଗୃତାମ୍
ଯେ ସୃଷ୍ଟିଦ୍ରଷ୍ଟାମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ କି ଜାଗ୍ରତରେ ଜାଗ୍ରତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଗାଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଏ ଦିନ ଓ ରାତି ତୁମ ପ୍ରାଣର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅଯମଗ୍ନିରୁପସଦ୍ଯ ଇହ ସୂର୍ଯ ଉଦେତୁ ତେ । ଉଦେହି ମୃତ୍ଯୋର୍ଗମ୍ଭୀରାତ୍କୃଷ୍ଣାଚ୍ଚିତ୍ତମସସ୍ପରି
ଏହି ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସି, ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଉଦୟ ହେଉ; ମୃତ୍ୟୁର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଓ ଭ୍ରମର କଳିମାରୁ ତୁମେ ଉଠିପଡ଼।
ନମୋ ଯମାଯ ନମୋ ଅସ୍ତୁ ମୃତ୍ଯଵେ ନମଃ ପିତୃଭ୍ଯ ଉତ ଯେ ନଯନ୍ତି । ଉତ୍ପାରଣସ୍ଯ ଯୋ ଵେଦ ତମଗ୍ନିଂ ପୁରୋ ଦଧେଽସ୍ମା ଅରିଷ୍ଟତାତଯେ
ଯମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମସ୍କାର, ପିତୃମାନେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ସେମାନେକୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ପାର ହେବାର ଉପାୟ ଜାଣେ, ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମ ସାମ୍ନାରେ ରଖୁଛି, ଯାହା ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କରିବ।
ଐତୁ ପ୍ରାଣ ଐତୁ ମନ ଐତୁ ଚକ୍ଷୁରଥୋ ବଲମ୍ । ଶରୀରମସ୍ଯ ସଂ ଵିଦାଂ ତତ୍ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠତୁ
ପ୍ରାଣ ଆସୁ, ମନ ଆସୁ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଆସୁ; ତାଙ୍କର ଶରୀର ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ଦଢ଼ିଯାଉ।
ପ୍ରାଣେନାଗ୍ନେ ଚକ୍ଷୁଷା ସଂ ସୃଜେମଂ ସମୀରଯ ତନ୍ଵା ସଂ ବଲେନ । ଵେତ୍ଥାମୃତସ୍ଯ ମା ନୁ ଗାନ୍ ମା ନୁ ଭୂମିଗୃହୋ ଭୁଵତ୍
ଅଗ୍ନି, ପ୍ରାଣ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏହାକୁ ଏକତ୍ର କର; ଶରୀର ଓ ଶକ୍ତିରେ ତାକୁ ପୁନଃ ସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଦେ। ତୁମେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଜାଣ, ସେ ଯେଉଁଠିକି ଯାଉନାହିଁ, ଭୂମିରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁନାହିଁ।
ମା ତେ ପ୍ରାଣ ଉପ ଦସନ୍ ମୋ ଅପାନୋଽପି ଧାଯି ତେ । ସୂର୍ଯସ୍ତ୍ଵାଧିପତିର୍ମୃତ୍ଯୋରୁଦାଯଚ୍ଛତୁ ରଶ୍ମିଭିଃ
ତୁମ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ଯାଉନାହିଁ, ତୁମ ଅପାନ ବନ୍ଦ ହେଉନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧିପତି, ସେ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ତୁମକୁ ଉଠାଇ ଦେଉ।
ଇଯମନ୍ତର୍ଵଦତି ଜିହ୍ଵା ବଦ୍ଧା ପନିଷ୍ପଦା । ତ୍ଵଯା ଯକ୍ଷ୍ମଂ ନିରଵୋଚଂ ଶତଂ ରୋପୀଶ୍ଚ ତକ୍ମନଃ
ଏହି ଜିଭା ଭିତରେ ବନ୍ଧା ଓ ଅଟକି ରହି କଥା କହୁଛି; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରୋଗ, ଶତ ଗଠାନ ଓ ଜ୍ୱରକୁ ଦୂର କରିଦେଲି।
ଅଯଂ ଲୋକଃ ପ୍ରିଯତମୋ ଦେଵାନାମପରାଜିତଃ । ଯସ୍ମୈ ତ୍ଵମିହ ମୃତ୍ଯଵେ ଦିଷ୍ଟଃ ପୁରୁଷ ଜଜ୍ଞିଷେ । ସ ଚ ତ୍ଵାନୁ ହ୍ଵଯାମସି ମା ପୁରା ଜରସୋ ମୃଥାଃ
ଏହି ଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଅଜୟ; ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଉଛ; ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ—ବୟସ୍କ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମରିଯାଅନାହିଁ।
ଯାଂ ତେ ଚକ୍ରୁରାମେ ପାତ୍ରେ ଯାଂ ଚକ୍ରୁର୍ମିଶ୍ରଧାନ୍ଯେ । ଆମେ ମାଂସେ କୃତ୍ଯାଂ ଯାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ପ୍ରତି ହରାମି ତାମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଯାନ୍ତ୍ରିକ କାର୍ଯ୍ୟ କାଚା ଖାଦ୍ୟ, ମିଶ୍ର ଧାନ୍ୟ କି କାଚା ମାଂସରେ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଦେଉଛି।
ଯାଂ ତେ ଚକ୍ରୁଃ କୃକଵାକାଵଜେ ଵା ଯାଂ କୁରୀରିଣି । ଅଵ୍ଯାଂ ତେ କୃତ୍ଯାଂ ଯାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ପ୍ରତି ହରାମି ତାମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର କୁକୁଡ଼ି, ଛାଗ କି କୁକୁରରେ କିମ୍ବା ନିର୍ଜୀବ ବସ୍ତୁରେ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଦେଉଛି।
ଯାଂ ତେ ଚକ୍ରୁରେକଶଫେ ପଶୂନାମୁଭଯାଦତି । ଗର୍ଦଭେ କୃତ୍ଯାଂ ଯାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ପ୍ରତି ହରାମି ତାମ୍
ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଚକ୍ର କିମ୍ବା ଗର୍ଦ୍ଧଭ ସହିତ ତୁମଠାରେ ଯେଉଁ ଅପକାର କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି କ୍ରିୟାକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରାଇ ନେଉଛି।
ଯାଂ ତେ ଚକ୍ରୁରମୂଲାଯାଂ ଵଲଗଂ ଵା ନରାଚ୍ଯାମ୍ । କ୍ଷେତ୍ରେ ତେ କୃତ୍ଯାଂ ଯାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ପ୍ରତି ହରାମି ତାମ୍
ମୂଳରେ, ଜୁଆଁ କିମ୍ବା ହଳ ଚଲାଇବା ବେଳେ, କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୁମଠାରେ ଯେଉଁ ଅପକାର କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି କ୍ରିୟାକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରାଇ ନେଉଛି।