ଯଥା ମୃଗାଃ ସଂଵିଜନ୍ତ ଆରଣ୍ଯାଃ ପୁରୁଷାଦଧି । ଏଵ ତ୍ଵଂ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽମିତ୍ରାନ୍ ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ପ୍ର ତ୍ରାସଯାଥୋ ଚିତ୍ତାନି ମୋହଯ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ପଶୁମାନେ ମଣିଷକୁ ଦେଖି ଚିତ୍ତି ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଢୋଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କର, ସେମାନେକୁ ଭୟ ଦେଉ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର।
ଯଥା ଵୃକାଦଜାଵଯୋ ଧାଵନ୍ତି ବହୁ ବିଭ୍ଯତୀଃ । ଏଵ ତ୍ଵଂ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽମିତ୍ରାନ୍ ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ପ୍ର ତ୍ରାସଯାଥୋ ଚିତ୍ତାନି ମୋହଯ
ଯେପରି ଛାଗମାନେ ବଘୁଆଁଠାରୁ ବହୁତ ଭୟରେ ପଳାଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଢୋଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କର, ସେମାନେକୁ ଭୟ ଦେଉ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର।
ଯଥା ଶ୍ଯେନାତ୍ପତତ୍ରିଣଃ ସଂଵିଜନ୍ତେ ଅହର୍ଦିଵି ସିଂହସ୍ଯ ସ୍ତନଥୋର୍ଯଥା । ଏଵ ତ୍ଵଂ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽମିତ୍ରାନ୍ ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ପ୍ର ତ୍ରାସଯାଥୋ ଚିତ୍ତାନି ମୋହଯ
ଯେପରି ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିଲିକୁ ଦେଖି ବିକିରିତ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦିନେ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଭୟରେ ଚିତ୍ତି ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଢୋଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କର, ସେମାନେକୁ ଭୟ ଦେଉ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର।
ପରାମିତ୍ରାନ୍ ଦୁନ୍ଦୁଭିନା ହରିଣସ୍ଯାଜିନେନ ଚ । ସର୍ଵେ ଦେଵା ଅତିତ୍ରସନ୍ ଯେ ସଂଗ୍ରାମସ୍ଯେଷତେ
ଢୋଳ ଓ ହରିଣ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଭିତ।
ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରକ୍ରୀଡତେ ପଦ୍ଘୋଷୈଶ୍ଛାଯଯା ସହ । ତୈରମିତ୍ରାସ୍ତ୍ରସନ୍ତୁ ନୋଽମୀ ଯେ ଯନ୍ତ୍ଯନୀକଶଃ
ଯେଉଁ ପାଦ ଧ୍ୱନି ଓ ଛାୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଇ ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁ ଦଳରେ ଆସନ୍ତି—ଭୟଭିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଜ୍ଯାଘୋଷା ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋଽଭି କ୍ରୋଶନ୍ତୁ ଯା ଦିଶଃ । ସେନାଃ ପରାଜିତା ଯତୀରମିତ୍ରାଣାମନୀକଶଃ
ଧନୁର ତାରର ଧ୍ୱନି ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ଓ ତାଙ୍କର ଦଳ ହାରି ଛିତିଖଣ୍ଡ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆଦିତ୍ଯ ଚକ୍ଷୁରା ଦତ୍ସ୍ଵ ମରୀଚଯୋଽନୁ ଧାଵତ । ପତ୍ସଙ୍ଗିନୀରା ସଜନ୍ତୁ ଵିଗତେ ବାହୁଵୀର୍ଯେ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ତୁମର କିରଣମାନେ ସେମାନେକୁ ଅନୁସରଣ କରୁନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ଶେଷ ହେଲେ ବିକିରିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯୂଯମୁଗ୍ରା ମରୁତଃ ପୃଶ୍ନିମାତର ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଯୁଜା ପ୍ର ମୃନୀତ ଶତ୍ରୂନ୍ । ସୋମୋ ରାଜା ଵରୁଣୋ ରାଜା ମହାଦେଵ ଉତ ମୃତ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରଃ
ତୁମେ ଉଗ୍ର ମରୁତମାନେ, ପୃଶ୍ନିର ସନ୍ତାନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର। ସୋମ ରାଜା, ବରୁଣ ରାଜା, ମହାଦେବ ଓ ମୃତ୍ୟୁ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଏତା ଦେଵସେନାଃ ସୂର୍ଯକେତଵଃ ସଚେତସଃ । ଅମିତ୍ରାନ୍ ନୋ ଜଯନ୍ତୁ ସ୍ଵାହା
ଏହି ଦେବସେନାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱଜ ଭାବରେ, ସଚେତନ ଓ ସଚେତସ୍କ, ଆମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତନ୍ତୁ। ସ୍ୱାହା!
ଅଗ୍ନିସ୍ତକ୍ମାନମପ ବାଧତାମିତଃ ସୋମୋ ଗ୍ରାଵା ଵରୁଣଃ ପୂତଦକ୍ଷାଃ । ଵେଦିର୍ବର୍ହିଃ ସମିଧଃ ଶୋଶୁଚାନା ଅପ ଦ୍ଵେଷାଂସ୍ଯମୁଯା ଭଵନ୍ତୁ
ଅଗ୍ନି ଏଠାରୁ ଜ୍ୱରକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ସୋମ, ପାଥର ଓ ପବିତ୍ର କୌଶଳ ଥିବା ବରୁଣ ମଧ୍ୟ। ବେଦି, କୁଶ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସମିଧା ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ ହରିତାନ୍ କୃଣୋଷ୍ଯୁଚ୍ଛୋଚଯନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିରିଵାଭିଦୁନ୍ଵନ୍ । ଅଧା ହି ତକ୍ମନ୍ନ୍ ଅରସୋ ହି ଭୂଯା ଅଧା ନ୍ଯଙ୍ଙଧରାନ୍ ଵା ପରେହି
ଏହି ଯିଏ ସମସ୍ତ କୁଞ୍ଚିତ ଜିନିଷକୁ ହରିତ କରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳି ଓ ଭସ୍ମ କରେ—ସେ ଜ୍ୱର ଅଶକ୍ତ ହେଉ, ତଳକୁ ଯାଉ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯାଉ।
ଯଃ ପରୁଷଃ ପାରୁଷେଯୋଽଵଧ୍ଵଂସ ଇଵାରୁଣଃ । ତକ୍ମାନଂ ଵିଶ୍ଵଧାଵୀର୍ଯାଧରାଞ୍ଚଂ ପରା ସୁଵା
ଯିଏ କଠୋର, କଠୋର ମୂଳର, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭୟଙ୍କର—ସେ ଚାରିପାଖରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଜ୍ୱର ତଳକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଦୂରେ ହଟା।
ଅଧରାଞ୍ଚଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ନମଃ କୃତ୍ଵା ତକ୍ମନେ । ଶକମ୍ଭରସ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିହା ପୁନରେତୁ ମହାଵୃଷାନ୍
ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହାକୁ ତଳକୁ ପଠାଉଛି, କାମ କରୁଥିବା କାରିଗରଙ୍କୁ। ଶକମ୍ଭରଙ୍କ ମୁଠି ପୁଣିଥରେ ବଡ଼ ବଳଦମାନେ ପାଖକୁ ଫେରିଆସୁ।
ଓକୋ ଅସ୍ଯ ମୂଜଵନ୍ତ ଓକୋ ଅସ୍ଯ ମହାଵୃଷାଃ । ଯାଵଜ୍ଜାତସ୍ତକ୍ମଂସ୍ତାଵାନ୍ ଅସି ବଲ୍ହିକେଷୁ ନ୍ଯୋଚରଃ
ତାଙ୍କର ଘର ମୁଜବ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ଘର ବଡ଼ ବଳଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତକ୍ମନ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ବଲ୍ହିକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାଅ।
ତକ୍ମନ୍ ଵ୍ଯାଲ ଵି ଗଦ ଵ୍ଯଙ୍ଗ ଭୂରି ଯାଵଯ । ଦାସୀଂ ନିଷ୍ଟକ୍ଵରୀମିଚ୍ଛ ତାଂ ଵଜ୍ରେଣ ସମର୍ପଯ
ତକ୍ମନ, ସାପ, ବିଷ, ଲଙ୍ଗଡା, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟା। ଯିଏ ଦାସୀ ଦୁଃଖିତ, ସେଉଠାକୁ ଖୋଜିବା, ତାକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ କର।
ତକ୍ମନ୍ ମୂଜଵତୋ ଗଚ୍ଛ ବଲ୍ହିକାନ୍ ଵା ପରସ୍ତରାମ୍ । ଶୂଦ୍ରାମିଚ୍ଛ ପ୍ରଫର୍ଵ୍ଯଂ ତାଂ ତକ୍ମନ୍ ଵୀଵ ଧୂନୁହି
ତକ୍ମନ, ମୁଜବ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, କିମ୍ବା ବଲ୍ହିକ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଯିଏ ଶୂଦ୍ରା ଜଣେ ଫୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସେଉଠାକୁ ଖୋଜି, ତାଙ୍କୁ ତକ୍ମନ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ମହାଵୃଷାନ୍ ମୂଜଵତୋ ବନ୍ଧ୍ଵଦ୍ଧି ପରେତ୍ଯ । ପ୍ରୈତାନି ତକ୍ମନେ ବ୍ରୂମୋ ଅନ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରାଣି ଵା ଇମା
ମୁଜବ ଲୋକଙ୍କ ବଡ଼ ବଳଦମାନେ ବନ୍ଧୁ, ସେମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆମେ ଏହି କଥା ତକ୍ମନକୁ କହୁଛୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ।
ଅନ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ନ ରମସେ ଵଶୀ ସନ୍ ମୃଡଯାସି ନଃ । ଅଭୂଦୁ ପ୍ରାର୍ଥସ୍ତକ୍ମା ସ ଗମିଷ୍ଯତି ବଲ୍ହିକାନ୍
ତୁମେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହାଁ, ଆଜ୍ଞାକାରୀ ହୋଇ, ଆମକୁ ଦୟା କରୁନାହାଁ। ତକ୍ମନ ଆକାଂକ୍ଷିତ ହୋଇଛି, ସେ ବଲ୍ହିକ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବ।
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଶୀତୋଽଥୋ ରୂରଃ ସହ କାସାଵେପଯଃ । ଭୀମାସ୍ତେ ତକ୍ମନ୍ ହେତଯସ୍ତାଭିଃ ସ୍ମ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ନଃ
ଯଦି ତୁମେ ଶୀତ, କିମ୍ବା କମ୍ପନ, କାଶ ଏବଂ ଗାତ କମ୍ପାଣ ସହିତ ଅଛ, ତୁମର ଭୟଙ୍କର କାରଣଗୁଡ଼ିକ, ତକ୍ମନ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଆମକୁ ଘେରି ନିଅ।
ମା ସ୍ମୈତାନ୍ତ୍ସଖୀନ୍ କୁରୁଥା ବଲାସଂ କାସମୁଦ୍ଯୁଗମ୍ । ମା ସ୍ମାତୋଽର୍ଵାଙୈଃ ପୁନସ୍ତତ୍ତ୍ଵା ତକ୍ମନ୍ନ୍ ଉପ ବ୍ରୁଵେ
ଏହି ସଙ୍ଗୀମାନେ, ଜ୍ୱର, କାଶ, ଉତ୍ତେଜନା, ଏମିତି କାହାକୁ ତୁମେ ସାଥୀ କରନିଅ। ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ପୁଣି ସେଇ ତକ୍ମନକୁ ଆମ ପାଖକୁ ନେଉନାହାଁ।
ତକ୍ମନ୍ ଭ୍ରାତ୍ରା ବଲାସେନ ସ୍ଵସ୍ରା କାସିକଯା ସହ । ପାପ୍ମା ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯେଣ ସହ ଗଛାମୁମରଣଂ ଜନମ୍
ତକ୍ମନ, ତୁମର ଭାଇ ଜ୍ୱର, ଭଉଣୀ କାଶ ସହିତ, ଦୁଷ୍ଟତା, ଭଉଣୀପୁଆ ସହିତ, ସେଇ ମରଣଶୀଳ ଲୋକ ପାଖକୁ ଯାଅ।
ତୃତୀଯକଂ ଵିତୃତୀଯଂ ସଦନ୍ଦିମୁତ ଶାରଦମ୍ । ତକ୍ମାନଂ ଶୀତଂ ରୂରଂ ଗ୍ରୈଷ୍ମଂ ନାଶଯ ଵାର୍ଷିକମ୍
ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ସଦା ରହୁଥିବା, ଶରଦ୍ ଋତୁର, ଏହି ସମସ୍ତ ତକ୍ମନ, ଶୀତ, କମ୍ପନ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଓ ବର୍ଷାକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ଗନ୍ଧାରିଭ୍ଯୋ ମୂଜଵଦ୍ଭ୍ଯୋଽଙ୍ଗେଭ୍ଯୋ ମଗଧେଭ୍ଯଃ । ପ୍ରୈଷ୍ଯନ୍ ଜନମିଵ ଶେଵଧିଂ ତକ୍ମାନଂ ପରି ଦଦ୍ମସି
ଗାନ୍ଧାରୀ, ମୁଜବ, ଅଙ୍ଗ, ମଗଧ ଲୋକମାନଙ୍କୁ, ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକକୁ ଭଣ୍ଡାରକୁ ପଠାଯାଏ, ସେପରି ଆମେ ତକ୍ମନକୁ ଦେଉଛୁ।
ଓତେ ମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଓତା ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ । ଓତୌ ମ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚାଗ୍ନିଶ୍ଚ କ୍ରିମିଂ ଜମ୍ଭଯତାମିତି
ଦିବା-ପୃଥିବୀ ମୋତେ ଧାରଣ କରୁନ୍ତୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ମୋତେ ଧାରଣ କରୁନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ମୋତେ ଧାରଣ କରୁନ୍ତୁ, ଯେପରି କୀଟକୁ ଦମନ କରିପାରିବି।
ଅସ୍ଯେନ୍ଦ୍ର କୁମାରସ୍ଯ କ୍ରିମୀନ୍ ଧନପତେ ଜହି । ହତା ଵିଶ୍ଵା ଅରାତଯ ଉଗ୍ରେଣ ଵଚସା ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ ପୁଅ, ଧନର ମାଲିକ, କୀଟମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର। ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଯୋ ଅକ୍ଷ୍ଯୌ ପରିସର୍ପତି ଯୋ ନାସେ ପରିସର୍ପତି । ଦତାଂ ଯୋ ମଧ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛତି ତଂ କ୍ରିମିଂ ଜମ୍ଭଯାମସି
ଯେ କୀଟ ଆଖି ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି, ଯେ ନାକ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି, ଯେ ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଯାଉଛି, ସେଇ କୀଟକୁ ଆମେ ଦମନ କରୁଛୁ।
ସରୂପୌ ଦ୍ଵୌ ଵିରୂପୌ ଦ୍ଵୌ କୃଷ୍ଣୌ ଦ୍ଵୌ ରୋହିତୌ ଦ୍ଵୌ । ବଭ୍ରୁଶ୍ଚ ବଭ୍ରୁକର୍ଣଶ୍ଚ ଗୃଧ୍ରଃ କୋକଶ୍ଚ ତେ ହତାଃ
ଦୁଇଜଣ ସମାନ ଆକୃତିର, ଦୁଇଜଣ ଭିନ୍ନ ଆକୃତିର, ଦୁଇଜଣ କଳା, ଦୁଇଜଣ ଲାଲ, ହଳଦିଆ ଏବଂ ହଳଦିଆ କାନ ଥିବା, ଗୃଧ୍ର ଓ କୋକ, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ଟ।
ଯେ କ୍ରିମଯଃ ଶିତିକକ୍ଷା ଯେ କୃଷ୍ଣାଃ ଶିତିବାହଵଃ । ଯେ କେ ଚ ଵିଶ୍ଵରୂପାସ୍ତାନ୍ କ୍ରିମୀନ୍ ଜମ୍ଭଯାମସି
ଯେ କୀଟ ଧଳା ଶରୀର ଥିବା, ଯେ କଳା, ଧଳା ହାତ ଥିବା, ଏବଂ ଯେମାନେ ନାନା ଆକୃତିର, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କୀଟକୁ ଆମେ ଦମନ କରୁଛୁ।
ଉତ୍ପୁରସ୍ତାତ୍ସୂର୍ଯ ଏତି ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟୋ ଅଦୃଷ୍ଟହା । ଦୃଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ଘ୍ନନ୍ନ୍ ଅଦୃଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ପ୍ରମୃଣନ୍ କ୍ରିମୀନ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଉଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି, ଅଦୃଶ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛି। ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସମସ୍ତ କୀଟକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛି।
ଯେଵାଷାସଃ କଷ୍କଷାସ ଏଜତ୍କାଃ ଶିପଵିତ୍ନୁକାଃ । ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ହନ୍ଯତାଂ କ୍ରିମିରୁତାଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ହନ୍ଯତାମ୍
ଯେମାନେ ଧଳା, କଠିନ, ଚଳନଶୀଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଦୃଶ୍ୟ କୀଟ ନଶ୍ଟ ହେଉ, ଅଦୃଶ୍ୟ କୀଟ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଉ।