ପୂର୍ଵୋ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ପ୍ର ଵଦାସି ଵାଚଂ ଭୂମ୍ଯାଃ ପୃଷ୍ଠେ ଵଦ ରୋଚମାନଃ । ଅମିତ୍ରସେନାମଭିଜଞ୍ଜଭାନୋ ଦ୍ଯୁମଦ୍ଵଦ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ସୂନୃତାଵତ୍
ପ୍ରଥମେ, ହେ ଢୋଳ, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଆଲୋକମୟ ହୋଇ କଥା କହ; ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଘୋଷଣା କର, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସତ୍ୟ କଥାରେ ମହିମା କର।
ଅନ୍ତରେମେ ନଭସୀ ଘୋଷୋ ଅସ୍ତୁ ପୃଥକ୍ତେ ଧ୍ଵନଯୋ ଯନ୍ତୁ ଶୀଭମ୍ । ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ସ୍ତନଯୋତ୍ପିପାନଃ ଶ୍ଲୋକକୃନ୍ ମିତ୍ରତୂର୍ଯାଯ ସ୍ଵର୍ଧୀ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରେ ଧ୍ୱନି ହେଉ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଧ୍ୱନି ଜୟ ପାଇଁ ଯାଉ; ହେ ଗର୍ଜନକାରୀ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କର, ଖ୍ୟାତି ତିଆରି କର, ବାଁଶୀର ମିତ୍ରତା ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ମହିମା ପାଇଁ।
ଧୀଭିଃ କୃତଃ ପ୍ର ଵଦାତି ଵାଚମୁଦ୍ଧର୍ଷଯ ସତ୍ଵନାମାଯୁଧାନି । ଇନ୍ଦ୍ରମେଦୀ ସତ୍ଵନୋ ନି ହ୍ଵଯସ୍ଵ ମିତ୍ରୈରମିତ୍ରାଁ ଅଵ ଜଙ୍ଘନୀହି
କୌଶଳରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହା କଥା କହେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଆଣ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେଇଦିଅ।
ସଂକ୍ରନ୍ଦନଃ ପ୍ରଵଦୋ ଧୃଷ୍ଣୁଷେଣଃ ପ୍ରଵେଦକୃଦ୍ ବହୁଧା ଗ୍ରାମଘୋଷୀ । ଶ୍ରେଯୋ ଵନ୍ଵାନୋ ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ କୀର୍ତିଂ ବହୁଭ୍ଯୋ ଵି ହର ଦ୍ଵିରାଜେ
ଏକାସାଥିରେ ଗର୍ଜନ କର, ଘୋଷଣା କର, ଦୃଢ଼ ସେନା ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଖବର ଦେଉଛି, ଗ୍ରାମର ଦୂତ ଭାବରେ; ଉତ୍ତମ କଥା ଖୋଜ, ପଥ ଜାଣି, ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଖ୍ୟାତି ଆଣ, ହେ ଦୁଇ ରାଜା।
ଶ୍ରେଯଃକେତୋ ଵସୁଜିତ୍ସହୀଯାନ୍ତ୍ସଂଗ୍ରାମଜିତ୍ସଂଶିତୋ ବ୍ରହ୍ମଣାସି । ଅଂଶୂନ୍ ଇଵ ଗ୍ରାଵାଧିଷଵଣେ ଅଦ୍ରିର୍ଗଵ୍ଯନ୍ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽଧି ନୃତ୍ଯ ଵେଦଃ
ତୁମେ ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧିର ଧାରକ, ଧନରେ ବିଜୟୀ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼। ଯେପରି ଗିରି ଦ୍ୱାରା ପାଥର ଦେଇ ସୋମର ରସ ଚିପି ନେଇଯାଏ, ସେପରି, ହେ ଢୋଳ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜ୍ଞାନର ଧ୍ୱନି କର।
ଶତ୍ରୂଷାଣ୍ନୀଷାଦଭିମାତିଷାହୋ ଗଵେଷଣଃ ସହମାନ ଉଦ୍ଭିତ୍। ଵାଗ୍ଵୀଵ ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ର ଭରସ୍ଵ ଵାଚଂ ସାଂଗ୍ରାମଜିତ୍ଯାଯେଷମୁଦ୍ଵଦେହ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିବା, ଗୋଧନ ଖୋଜୁଥିବା, ସହନଶୀଳ, ଉଦ୍ଭିତ ହେଉଥିବା—ଯେପରି କଥା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଶବ୍ଦ ଦିଅ; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚରଣ କର।
ଅଚ୍ଯୁତଚ୍ଯୁତ୍ସମଦୋ ଗମିଷ୍ଠୋ ମୃଧୋ ଜେତା ପୁରଏତାଯୋଧ୍ଯଃ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଗୁପ୍ତୋ ଵିଦଥା ନିଚିକ୍ଯଦ୍ଧୃଦ୍ଦ୍ଯୋତନୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଯାହି ଶୀଭମ୍
ଅଚଳ, ଅଚଳ ରହୁଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦ୍ରୁତଗତି, ଶତ୍ରୁ ଜିତିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ସଭାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ହୃଦୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼।
ଵିହୃଦଯଂ ଵୈମନସ୍ଯଂ ଵଦାମିତ୍ରେଷୁ ଦୁନ୍ଦୁଭେ । ଵିଦ୍ଵେଷଂ କଶ୍ମଶଂ ଭଯମମିତ୍ରେଷୁ ନି ଦଧ୍ମସ୍ଯଵ ଏନାନ୍ ଦୁନ୍ଦୁଭେ ଜହି
ହେ ଢୋଳ, ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହୃଦୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କରୁଛୁ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ, ଭୟ ଓ କ୍ପମ୍ପନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛୁ—ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଦଳନ କର।
ଉଦ୍ଵେପମାନା ମନସା ଚକ୍ଷୁଷା ହୃଦଯେନ ଚ । ଧାଵନ୍ତୁ ବିଭ୍ଯତୋଽମିତ୍ରାଃ ପ୍ରତ୍ରାସେନାଜ୍ଯେ ହୁତେ
ମନରେ, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଓ ହୃଦୟରେ କ୍ପମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉ। ଘୃତ ଆହୁତି ଦେଲେ ସେମାନେ ଦୌଡ଼ିଯାଉ।
ଵାନସ୍ପତ୍ଯଃ ସଂଭୃତ ଉସ୍ରିଯାଭିର୍ଵିଶ୍ଵଗୋତ୍ର୍ଯଃ । ପ୍ରତ୍ରାସମମିତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵଦାଜ୍ଯେନାଭିଘାରିତଃ
ବନରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା, ଲାଲ ଗାଈ ସହିତ, ସମସ୍ତ କୁଳର ହୋଇଥିବା—ଘୃତ ଦେଇ ପିଟାଯାଇଥିବା ଏହି ଢୋଳ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଭରିଦିଅ।
ଯଥା ମୃଗାଃ ସଂଵିଜନ୍ତ ଆରଣ୍ଯାଃ ପୁରୁଷାଦଧି । ଏଵ ତ୍ଵଂ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽମିତ୍ରାନ୍ ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ପ୍ର ତ୍ରାସଯାଥୋ ଚିତ୍ତାନି ମୋହଯ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ପଶୁମାନେ ମଣିଷକୁ ଦେଖି ଚିତ୍ତି ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଢୋଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କର, ସେମାନେକୁ ଭୟ ଦେଉ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର।
ଯଥା ଵୃକାଦଜାଵଯୋ ଧାଵନ୍ତି ବହୁ ବିଭ୍ଯତୀଃ । ଏଵ ତ୍ଵଂ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽମିତ୍ରାନ୍ ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ପ୍ର ତ୍ରାସଯାଥୋ ଚିତ୍ତାନି ମୋହଯ
ଯେପରି ଛାଗମାନେ ବଘୁଆଁଠାରୁ ବହୁତ ଭୟରେ ପଳାଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଢୋଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କର, ସେମାନେକୁ ଭୟ ଦେଉ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର।
ଯଥା ଶ୍ଯେନାତ୍ପତତ୍ରିଣଃ ସଂଵିଜନ୍ତେ ଅହର୍ଦିଵି ସିଂହସ୍ଯ ସ୍ତନଥୋର୍ଯଥା । ଏଵ ତ୍ଵଂ ଦୁନ୍ଦୁଭେଽମିତ୍ରାନ୍ ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ପ୍ର ତ୍ରାସଯାଥୋ ଚିତ୍ତାନି ମୋହଯ
ଯେପରି ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିଲିକୁ ଦେଖି ବିକିରିତ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦିନେ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଭୟରେ ଚିତ୍ତି ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଢୋଳ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କର, ସେମାନେକୁ ଭୟ ଦେଉ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ କର।
ପରାମିତ୍ରାନ୍ ଦୁନ୍ଦୁଭିନା ହରିଣସ୍ଯାଜିନେନ ଚ । ସର୍ଵେ ଦେଵା ଅତିତ୍ରସନ୍ ଯେ ସଂଗ୍ରାମସ୍ଯେଷତେ
ଢୋଳ ଓ ହରିଣ ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଅ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଭିତ।
ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରକ୍ରୀଡତେ ପଦ୍ଘୋଷୈଶ୍ଛାଯଯା ସହ । ତୈରମିତ୍ରାସ୍ତ୍ରସନ୍ତୁ ନୋଽମୀ ଯେ ଯନ୍ତ୍ଯନୀକଶଃ
ଯେଉଁ ପାଦ ଧ୍ୱନି ଓ ଛାୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଇ ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁ ଦଳରେ ଆସନ୍ତି—ଭୟଭିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଜ୍ଯାଘୋଷା ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋଽଭି କ୍ରୋଶନ୍ତୁ ଯା ଦିଶଃ । ସେନାଃ ପରାଜିତା ଯତୀରମିତ୍ରାଣାମନୀକଶଃ
ଧନୁର ତାରର ଧ୍ୱନି ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ଓ ତାଙ୍କର ଦଳ ହାରି ଛିତିଖଣ୍ଡ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆଦିତ୍ଯ ଚକ୍ଷୁରା ଦତ୍ସ୍ଵ ମରୀଚଯୋଽନୁ ଧାଵତ । ପତ୍ସଙ୍ଗିନୀରା ସଜନ୍ତୁ ଵିଗତେ ବାହୁଵୀର୍ଯେ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ତୁମର କିରଣମାନେ ସେମାନେକୁ ଅନୁସରଣ କରୁନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ଶେଷ ହେଲେ ବିକିରିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯୂଯମୁଗ୍ରା ମରୁତଃ ପୃଶ୍ନିମାତର ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଯୁଜା ପ୍ର ମୃନୀତ ଶତ୍ରୂନ୍ । ସୋମୋ ରାଜା ଵରୁଣୋ ରାଜା ମହାଦେଵ ଉତ ମୃତ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରଃ
ତୁମେ ଉଗ୍ର ମରୁତମାନେ, ପୃଶ୍ନିର ସନ୍ତାନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର। ସୋମ ରାଜା, ବରୁଣ ରାଜା, ମହାଦେବ ଓ ମୃତ୍ୟୁ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଏତା ଦେଵସେନାଃ ସୂର୍ଯକେତଵଃ ସଚେତସଃ । ଅମିତ୍ରାନ୍ ନୋ ଜଯନ୍ତୁ ସ୍ଵାହା
ଏହି ଦେବସେନାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱଜ ଭାବରେ, ସଚେତନ ଓ ସଚେତସ୍କ, ଆମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତନ୍ତୁ। ସ୍ୱାହା!
ଅଗ୍ନିସ୍ତକ୍ମାନମପ ବାଧତାମିତଃ ସୋମୋ ଗ୍ରାଵା ଵରୁଣଃ ପୂତଦକ୍ଷାଃ । ଵେଦିର୍ବର୍ହିଃ ସମିଧଃ ଶୋଶୁଚାନା ଅପ ଦ୍ଵେଷାଂସ୍ଯମୁଯା ଭଵନ୍ତୁ
ଅଗ୍ନି ଏଠାରୁ ଜ୍ୱରକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ସୋମ, ପାଥର ଓ ପବିତ୍ର କୌଶଳ ଥିବା ବରୁଣ ମଧ୍ୟ। ବେଦି, କୁଶ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସମିଧା ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ ହରିତାନ୍ କୃଣୋଷ୍ଯୁଚ୍ଛୋଚଯନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିରିଵାଭିଦୁନ୍ଵନ୍ । ଅଧା ହି ତକ୍ମନ୍ନ୍ ଅରସୋ ହି ଭୂଯା ଅଧା ନ୍ଯଙ୍ଙଧରାନ୍ ଵା ପରେହି
ଏହି ଯିଏ ସମସ୍ତ କୁଞ୍ଚିତ ଜିନିଷକୁ ହରିତ କରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳି ଓ ଭସ୍ମ କରେ—ସେ ଜ୍ୱର ଅଶକ୍ତ ହେଉ, ତଳକୁ ଯାଉ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯାଉ।
ଯଃ ପରୁଷଃ ପାରୁଷେଯୋଽଵଧ୍ଵଂସ ଇଵାରୁଣଃ । ତକ୍ମାନଂ ଵିଶ୍ଵଧାଵୀର୍ଯାଧରାଞ୍ଚଂ ପରା ସୁଵା
ଯିଏ କଠୋର, କଠୋର ମୂଳର, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭୟଙ୍କର—ସେ ଚାରିପାଖରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଜ୍ୱର ତଳକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଦୂରେ ହଟା।
ଅଧରାଞ୍ଚଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ନମଃ କୃତ୍ଵା ତକ୍ମନେ । ଶକମ୍ଭରସ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିହା ପୁନରେତୁ ମହାଵୃଷାନ୍
ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହାକୁ ତଳକୁ ପଠାଉଛି, କାମ କରୁଥିବା କାରିଗରଙ୍କୁ। ଶକମ୍ଭରଙ୍କ ମୁଠି ପୁଣିଥରେ ବଡ଼ ବଳଦମାନେ ପାଖକୁ ଫେରିଆସୁ।
ଓକୋ ଅସ୍ଯ ମୂଜଵନ୍ତ ଓକୋ ଅସ୍ଯ ମହାଵୃଷାଃ । ଯାଵଜ୍ଜାତସ୍ତକ୍ମଂସ୍ତାଵାନ୍ ଅସି ବଲ୍ହିକେଷୁ ନ୍ଯୋଚରଃ
ତାଙ୍କର ଘର ମୁଜବ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ଘର ବଡ଼ ବଳଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତକ୍ମନ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ବଲ୍ହିକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାଅ।
ତକ୍ମନ୍ ଵ୍ଯାଲ ଵି ଗଦ ଵ୍ଯଙ୍ଗ ଭୂରି ଯାଵଯ । ଦାସୀଂ ନିଷ୍ଟକ୍ଵରୀମିଚ୍ଛ ତାଂ ଵଜ୍ରେଣ ସମର୍ପଯ
ତକ୍ମନ, ସାପ, ବିଷ, ଲଙ୍ଗଡା, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟା। ଯିଏ ଦାସୀ ଦୁଃଖିତ, ସେଉଠାକୁ ଖୋଜିବା, ତାକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ କର।
ତକ୍ମନ୍ ମୂଜଵତୋ ଗଚ୍ଛ ବଲ୍ହିକାନ୍ ଵା ପରସ୍ତରାମ୍ । ଶୂଦ୍ରାମିଚ୍ଛ ପ୍ରଫର୍ଵ୍ଯଂ ତାଂ ତକ୍ମନ୍ ଵୀଵ ଧୂନୁହି
ତକ୍ମନ, ମୁଜବ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, କିମ୍ବା ବଲ୍ହିକ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଯିଏ ଶୂଦ୍ରା ଜଣେ ଫୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସେଉଠାକୁ ଖୋଜି, ତାଙ୍କୁ ତକ୍ମନ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ମହାଵୃଷାନ୍ ମୂଜଵତୋ ବନ୍ଧ୍ଵଦ୍ଧି ପରେତ୍ଯ । ପ୍ରୈତାନି ତକ୍ମନେ ବ୍ରୂମୋ ଅନ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରାଣି ଵା ଇମା
ମୁଜବ ଲୋକଙ୍କ ବଡ଼ ବଳଦମାନେ ବନ୍ଧୁ, ସେମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆମେ ଏହି କଥା ତକ୍ମନକୁ କହୁଛୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ।
ଅନ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ନ ରମସେ ଵଶୀ ସନ୍ ମୃଡଯାସି ନଃ । ଅଭୂଦୁ ପ୍ରାର୍ଥସ୍ତକ୍ମା ସ ଗମିଷ୍ଯତି ବଲ୍ହିକାନ୍
ତୁମେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହାଁ, ଆଜ୍ଞାକାରୀ ହୋଇ, ଆମକୁ ଦୟା କରୁନାହାଁ। ତକ୍ମନ ଆକାଂକ୍ଷିତ ହୋଇଛି, ସେ ବଲ୍ହିକ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବ।
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଶୀତୋଽଥୋ ରୂରଃ ସହ କାସାଵେପଯଃ । ଭୀମାସ୍ତେ ତକ୍ମନ୍ ହେତଯସ୍ତାଭିଃ ସ୍ମ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ନଃ
ଯଦି ତୁମେ ଶୀତ, କିମ୍ବା କମ୍ପନ, କାଶ ଏବଂ ଗାତ କମ୍ପାଣ ସହିତ ଅଛ, ତୁମର ଭୟଙ୍କର କାରଣଗୁଡ଼ିକ, ତକ୍ମନ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଆମକୁ ଘେରି ନିଅ।
ମା ସ୍ମୈତାନ୍ତ୍ସଖୀନ୍ କୁରୁଥା ବଲାସଂ କାସମୁଦ୍ଯୁଗମ୍ । ମା ସ୍ମାତୋଽର୍ଵାଙୈଃ ପୁନସ୍ତତ୍ତ୍ଵା ତକ୍ମନ୍ନ୍ ଉପ ବ୍ରୁଵେ
ଏହି ସଙ୍ଗୀମାନେ, ଜ୍ୱର, କାଶ, ଉତ୍ତେଜନା, ଏମିତି କାହାକୁ ତୁମେ ସାଥୀ କରନିଅ। ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ପୁଣି ସେଇ ତକ୍ମନକୁ ଆମ ପାଖକୁ ନେଉନାହାଁ।