ନ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହିଂସିତଵ୍ଯୋଽଗ୍ନିଃ ପ୍ରିଯତନୋରିଵ । ସୋମୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ଦାଯାଦ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ଯାଭିଶସ୍ତିପାଃ
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ହାନି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଘରରେ ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିକୁ କେବେ ହାନି କରାଯାଏ ନାହିଁ। ସୋମ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଶାପରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଶତାପାଷ୍ଠାଂ ନି ଗିରତି ତାଂ ନ ଶକ୍ନୋତି ନିଃଖିଦମ୍ । ଅନ୍ନଂ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ମଲ୍ଵଃ ସ୍ଵାଦ୍ଵଦ୍ମୀତି ମନ୍ଯତେ
ଯିଏ ଶତାଧିକ ହାଡ଼ ଥିବା ଜଣକୁ ଭୂଇଁକୁ ପକେଇ ଦିଏ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦମନ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଖାଦ୍ୟକୁ ମିଠା ବୋଲି ଭାବି, 'ମୁଁ ଏହା ଖାଇବି' ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ମୂର୍ଖ।
ଜିହ୍ଵା ଜ୍ଯା ଭଵତି କୁଲ୍ମଲଂ ଵାଙ୍ନାଡୀକା ଦନ୍ତାସ୍ତପସାଭିଦିଗ୍ଧାଃ । ତେଭିର୍ବ୍ରହ୍ମା ଵିଧ୍ଯତି ଦେଵପୀଯୂନ୍ ହୃଦ୍ବଲୈର୍ଧନୁର୍ଭିର୍ଦେଵଜୂତୈଃ
ତାଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଧନୁର ତାର ହୁଏ, କଥା ହୁଏ କାଠି, ଦାନ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କର ଉପଯୋଗ ଜିନିଷ ଭୋଗ କରୁଥିବାମାନେକୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ଶକ୍ତି ଓ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଧନୁଷରେ ବିଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
ତୀକ୍ଷ୍ଣେଷଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣା ହେତିମନ୍ତୋ ଯାମସ୍ଯନ୍ତି ଶରଵ୍ଯାଂ ନ ସା ମୃଷା । ଅନୁହାଯ ତପସା ମନ୍ଯୁନା ଚୋତ ଦୂରାଦଵ ଭିନ୍ଦନ୍ତ୍ଯେନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବାଣ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ। ତପସ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁକୁ ବିଦ୍ଧ କରିପାରନ୍ତି।
ଯେ ସହସ୍ରମରାଜନ୍ନ୍ ଆସନ୍ ଦଶଶତା ଉତ । ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଗାଂ ଜଗ୍ଧ୍ଵା ଵୈତହଵ୍ଯାଃ ପରାଭଵନ୍
ହେ ରାଜା, ଯେମାନେ ହଜାର ଥିଲେ, ଦଶଶତ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଗାଈ ଖାଇଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ, ବୈତହବ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ଗୌରେଵ ତାନ୍ ହନ୍ଯମାନା ଵୈତହଵ୍ଯାମଵାତିରତ୍। ଯେ କେସରପ୍ରାବନ୍ଧାଯାଶ୍ଚରମାଜାମପେଚିରନ୍
ଗାଈ ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ପରି, ବୈତହବ୍ୟମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଖୁରା ଚିରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ଏକଶତଂ ତା ଜନତା ଯା ଭୂମିର୍ଵ୍ଯଧୂନୁତ । ପ୍ରଜାଂ ହିଂସିତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୀମସଂଭଵ୍ଯଂ ପରାଭଵନ୍
ସେ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଏକଶତ ଅଛି, ପୃଥିବୀ ସେମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସନ୍ତାନକୁ କ୍ଷତି କରିଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଅସମ୍ଭବ ବିନାଶ ଦେଖିଲେ।
ଦେଵପୀଯୁଶ୍ଚରତି ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଗରଗୀର୍ଣୋ ଭଵତ୍ଯସ୍ଥିଭୂଯାନ୍ । ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦେଵବନ୍ଧୁଂ ହିନସ୍ତି ନ ସ ପିତୃଯାଣମପ୍ଯେତି ଲୋକମ୍
ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କର ଉପଯୋଗ ଜିନିଷ ଭୋଗ କରେ, ସେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବା, ବିଷରେ ଫୁଲିଯିବା, ହାଡ଼ରେ ପରିଣତ ହେବା—ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁକୁ କ୍ଷତି କରେ, ସେ ପିତୃଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନିର୍ଵୈ ନଃ ପଦଵାଯଃ ସୋମୋ ଦାଯାଦ ଉଚ୍ଯତେ । ହନ୍ତାଭିଶସ୍ତେନ୍ଦ୍ରସ୍ତଥା ତଦ୍ଵେଧସୋ ଵିଦୁଃ
ଅଗ୍ନି ଆମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ସୋମ ଆମ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶାପ ନାଶ କରନ୍ତି—ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଇଷୁରିଵ ଦିଗ୍ଧା ନୃପତେ ପୃଦାକୂରିଵ ଗୋପତେ । ସା ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯେଷୁର୍ଘୋରା ତଯା ଵିଧ୍ଯତି ପୀଯତଃ
ହେ ରାଜା, ବିଷ ଲଗାଇଥିବା ବାଣ ପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଙ୍କୁଶ ପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ବାଣ ଭୟଙ୍କର। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଭୋଗ କରୁଥିବାକୁ ବିଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଅତିମାତ୍ରମଵର୍ଧନ୍ତ ନୋଦିଵ ଦିଵମସ୍ପୃଶନ୍ । ଭୃଗୁଂ ହିଂସିତ୍ଵା ସୃଞ୍ଜଯା ଵୈତହଵ୍ଯାଃ ପରାଭଵନ୍
ସେମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ। ଭୃଗୁଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଥିବାରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ ଓ ବୈତହବ୍ୟମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ଯେ ବୃହତ୍ସାମାନମାଙ୍ଗିରସମାର୍ପଯନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଜନାଃ । ପେତ୍ଵସ୍ତେଷାମୁଭଯାଦମଵିସ୍ତୋକାନ୍ଯାଵଯତ୍
ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ବଡ଼ ସାମଗାନ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାତକୁ ଦେଇଦେଲେ, ସେମାନେ ପତିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ ଦୁହେଁ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପ୍ରତ୍ଯଷ୍ଠୀଵନ୍ ଯେ ଵାସ୍ମିଞ୍ଛୁଲ୍କମୀଷିରେ । ଅସ୍ନସ୍ତେ ମଧ୍ଯେ କୁଲ୍ଯାଯାଃ କେଶାନ୍ ଖାଦନ୍ତ ଆସତେ
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ବା ତାଙ୍କୁ ବେଚିବା ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟ ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ନିଜ ଚୁଲି ଖାଉଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଗଵୀ ପଚ୍ଯମାନା ଯାଵତ୍ସାଭି ଵିଜଙ୍ଗହେ । ତେଜୋ ରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ହନ୍ତି ନ ଵୀରୋ ଜାଯତେ ଵୃଷା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଗାଈ ରନ୍ଧାଯାଉଛି, ସେଯାଏଁ ସେ ଘୁରୁଛି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ରାଜ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେଠି କେହି ବଳବାନ ନାୟକ ଜନ୍ମ ନେଉନାହାନ୍ତି।
କ୍ରୂରମସ୍ଯା ଆଶସନଂ ତୃଷ୍ଟଂ ପିଶିତମସ୍ଯତେ । କ୍ଷୀରଂ ଯଦସ୍ଯାଃ ପୀଯତେ ତଦ୍ଵୈ ପିତୃଷୁ କିଲ୍ବିଷମ୍
ତାଙ୍କର ଶାପ ଭୟଙ୍କର, ମାଂସ ଖାଇବା କଠିନ। ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଯେଉଁଠି ପିଆଯାଏ, ସେଠି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପାପ ହୁଏ।
ଉଗ୍ରୋ ରାଜା ମନ୍ଯମାନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଯୋ ଜିଘତ୍ସତି । ପରା ତତ୍ସିଚ୍ଯତେ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯତ୍ର ଜୀଯତେ
ଯେ ରାଜା ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଥିଲେ, ସେ ରାଜ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଅଷ୍ଟାପଦୀ ଚତୁରକ୍ଷୀ ଚତୁଃଶ୍ରୋତ୍ରା ଚତୁର୍ହନୁଃ । ଦ୍ଵ୍ଯାସ୍ଯା ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵା ଭୂତ୍ଵା ସା ରାଷ୍ଟ୍ରମଵ ଧୂନୁତେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯସ୍ଯ
ଆଠଟି ପାଉଁ, ଚାରିଟି ଆଖି, ଚାରିଟି କାନ, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଦୁଇଟି ଟିଉଁ ଓ ଦୁଇଟି ଜିଭା ସହିତ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଉଲଟାଇ ଦେଇଥାଏ।
ତଦ୍ଵୈ ରାଷ୍ଟ୍ରମା ସ୍ରଵତି ନାଵଂ ଭିନ୍ନାମିଵୋଦକମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଯତ୍ର ହିଂସନ୍ତି ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ହନ୍ତି ଦୁଛୁନା
ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରାଯାଏ, ସେଇ ରାଜ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ନୌକାରୁ ପାଣି ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଭାସିଯାଏ; ଦୁଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ରାଜ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତଂ ଵୃକ୍ଷା ଅପ ସେଧନ୍ତି ଛାଯାଂ ନୋ ମୋପ ଗା ଇତି । ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ସଦ୍ଧନମଭି ନାରଦ ମନ୍ଯତେ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନକୁ ଲୋଭ କରେ, ଓ ନାରଦ, ଗଛମାନେ କହନ୍ତି—'ତାଙ୍କର ଛାୟା ଆମ ପାଖରେ ନ ଆସୁ'—ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ସେମାନେ ଦୂରେଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଵିଷମେତଦ୍ଦେଵକୃତଂ ରାଜା ଵରୁଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ନ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଗାଂ ଜଗ୍ଧ୍ଵା ରାସ୍ତ୍ରେ ଜାଗାର କଶ୍ଚନ
ଦେବତାମାନେ ଏହି ବିଷ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ରାଜା ବରୁଣ କହିଥିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାଈ ଖାଇଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ସୁଖୀ ହୁଏନାହିଁ।
ନଵୈଵ ତା ନଵତଯୋ ଯା ଭୂମିର୍ଵ୍ଯଧୂନୁତ । ପ୍ରଜାଂ ହିଂସିତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୀମସଂଭଵ୍ଯଂ ପରାଭଵନ୍
ନବ ନବତି ଭୂମି ଉପରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଥିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ କ୍ଷତି କରି, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟି ହୋଇଗଲେ।
ଯାଂ ମୃତାଯାନୁବଧ୍ନନ୍ତି କୂଦ୍ଯଂ ପଦଯୋପନୀମ୍ । ତଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯ ତେ ଦେଵା ଉପସ୍ତରଣମବ୍ରୁଵନ୍
ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଦରେ ଯେଉଁ ମାଟି ବାନ୍ଧାଯାଏ, ଏହି ମାଟି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଶୟ୍ୟା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି।
ଅଶ୍ରୂଣି କୃପମାନସ୍ଯ ଯାନି ଜୀତସ୍ଯ ଵାଵୃତୁଃ । ତଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯ ତେ ଦେଵା ଅପାଂ ଭାଗମଧାରଯନ୍
ଦୟାଳୁ ଓ ପରାଜିତ ଲୋକଙ୍କ ଆଖିରୁ ଯେଉଁ ଅଶ୍ରୁ ବହେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦେବତାମାନେ ଏହି ଅଶ୍ରୁକୁ ପାଣିର ଅଂଶ ବୋଲି ତୁମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଯେନ ମୃତଂ ସ୍ନପଯନ୍ତି ଶ୍ମଶ୍ରୂଣି ଯେନୋନ୍ଦତେ । ତଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯ ତେ ଦେଵା ଅପାଂ ଭାଗମଧାରଯନ୍
ଯେଉଁ ପାଣିରେ ମୃତକୁ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ଯେଉଁ ପାଣିରେ ଦାଢ଼ି ଭିଜାଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦେବତାମାନେ ସେହି ପାଣିକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଅଂଶ ଭାବେ ଦେଇଛନ୍ତି।
ନ ଵର୍ଷଂ ମୈତ୍ରାଵରୁଣଂ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯମଭି ଵର୍ଷତି । ନାସ୍ମୈ ସମିତିଃ କଲ୍ପତେ ନ ମିତ୍ରଂ ନଯତେ ଵଶମ୍
ମୈତ୍ରାବରୁଣ ବର୍ଷା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଉପରେ ପଡ଼େନାହିଁ; ସେପାଇଁ କେହି ସଭା ତିଆରି କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା କେହି ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଆସେନାହିଁ।
5.20 ଉଚ୍ଚୈର୍ଘୋଷୋ ଦୁନ୍ଦୁଭିଃ ସତ୍ଵନାଯନ୍ ଵାନସ୍ପତ୍ଯଃ ସଂଭୃତ ଉସ୍ରିଯାଭିଃ । ଵାଚଂ କ୍ଷୁଣୁଵାନୋ ଦମଯନ୍ତ୍ସପତ୍ନାନ୍ତ୍ସିଂହ ଇଵ ଜେଷ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଭି ତଂସ୍ତନୀହି
ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜୁଥିବା ଢୋଳ, କାଠରେ ବନା, ଗାଈର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର କଥାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରୁଛି—ସିଂହ ପରି, ତୁମେ ଜିତିବା ଓ ଗର୍ଜନ କର।
ସିଂହ ଇଵାସ୍ତାନୀଦ୍ଦ୍ରୁଵଯୋ ଵିବଦ୍ଧୋଽଭିକ୍ରନ୍ଦନ୍ନ୍ ଋଷଭୋ ଵାସିତାମିଵ । ଵୃଷା ତ୍ଵଂ ଵଧ୍ରଯସ୍ତେ ସପତ୍ନା ଐନ୍ଦ୍ରସ୍ତେ ଶୁଷ୍ମୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ
ସିଂହ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଁଡ଼ି, ବାନ୍ଧାଯାଇ, ବୃଷ ପରି ଗର୍ଜନ କର, ଗାଈର ଗନ୍ଧ ନେଉଥିବା ବୃଷ ପରି; ହେ ବୃଷ, ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦମନ କର, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଇଥିବା ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଦିଅ।
ଵୃଷେଵ ଯୂଥେ ସହସା ଵିଦାନୋ ଗଵ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଭି ରୁଵ ସଂଧନାଜିତ୍। ଶୁଚା ଵିଧ୍ଯ ହୃଦଯଂ ପରେଷାଂ ହିତ୍ଵା ଗ୍ରାମାନ୍ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ଯନ୍ତୁ ଶତ୍ରଵଃ
ପାଳିରେ ଥିବା ବୃଷ ପରି, ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼, ଗାଈ ଖୋଜି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କର, ଜିତିଥିବା ଏକଜଣ ଭଳି; ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛିଦ୍ର କର, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଗ୍ରାମରୁ ଖେଦି ଚାଲିଯାଉ।
ସଂଜଯନ୍ ପୃତନା ଊର୍ଧ୍ଵମାଯୁର୍ଗୃହ୍ଯା ଗୃହ୍ଣାନୋ ବହୁଧା ଵି ଚକ୍ଷ୍ଵ । ଦୈଵୀଂ ଵାଚଂ ଦୁନ୍ଦୁଭ ଆ ଗୁରସ୍ଵ ଵେଧାଃ ଶତ୍ରୂଣାମୁପ ଭରସ୍ଵ ଵେଦଃ
ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଧର, ଅନେକ ଦିଗରେ ଦେଖ; ହେ ଢୋଳ, ଦେବତାଙ୍କର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଖବର ଆଣ।
ଦୁନ୍ଦୁଭେର୍ଵାଚଂ ପ୍ରଯତାଂ ଵଦନ୍ତୀମାଶୃଣ୍ଵତୀ ନାଥିତା ଘୋଷବୁଦ୍ଧା । ନାରୀ ପୁତ୍ରଂ ଧାଵତୁ ହସ୍ତଗୃହ୍ଯାମିତ୍ରୀ ଭୀତା ସମରେ ଵଧାନାମ୍
ଢୋଳର ଉଚ୍ଚାରିତ କଥା, ଧ୍ୟାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ଶୁଣାଯାଏ, ରକ୍ଷା କରାଯାଏ, ତାହାର ଧ୍ୱନି ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜଣେ ଭୟଭୀତ ଜନାନୀ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି ଦୌଡ଼ିଯାଉ।