ଷଟ୍ଚ ମେ ଷଷ୍ଟିଶ୍ଚ ମେଽପଵକ୍ତାର ଓଷଧେ । ଋତଜାତ ଋତାଵରି ମଧୁ ମେ ମଧୁଲା କରଃ
ମୋ ପାଇଁ ଛଅ ଓ ଷଷ୍ଠି ରକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଔଷଧି, ତୁମେ ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ମୋ ପାଇଁ ମଧୁ ଓ ମଧୁ ଧାରଣକାରୀକୁ ମିଠା କର।
ସପ୍ତ ଚ ମେ ସପ୍ତତିଶ୍ଚ ମେଽପଵକ୍ତାର ଓଷଧେ । ଋତଜାତ ଋତାଵରି ମଧୁ ମେ ମଧୁଲା କରଃ
ମୋ ପାଇଁ ସାତ ଓ ସପ୍ତତି ରକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଔଷଧି, ତୁମେ ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ମୋ ପାଇଁ ମଧୁ ଓ ମଧୁ ଧାରଣକାରୀକୁ ମିଠା କର।
ଅଷ୍ଟ ଚ ମେଽଶୀତିଶ୍ଚ ମେଽପଵକ୍ତାର ଓଷଧେ । ଋତଜାତ ଋତାଵରି ମଧୁ ମେ ମଧୁଲା କରଃ
ଅଷ୍ଟ ଓ ଅଠାସି ଜଣେ ମୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଔଷଧି, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରୁଛ, ମୋ ପାଖରେ ମଧୁ ଓ ମଧୁ ଦେଇବା ହାତ ରହୁ।
ନଵ ଚ ମେ ନଵତିଶ୍ଚ ମେଽପଵକ୍ତାର ଓଷଧେ । ଋତଜାତ ଋତାଵରି ମଧୁ ମେ ମଧୁଲା କରଃ
ନଅ ଓ ନବେ ଜଣେ ମୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଔଷଧି, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରୁଛ, ମୋ ପାଖରେ ମଧୁ ଓ ମଧୁ ଦେଇବା ହାତ ରହୁ।
ଦଶ ଚ ମେ ଶତଂ ଚ ମେଽପଵକ୍ତାର ଓଷଧେ । ଋତଜାତ ଋତାଵରି ମଧୁ ମେ ମଧୁଲା କରଃ
ଦଶ ଓ ଶତ ଜଣେ ମୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଔଷଧି, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରୁଛ, ମୋ ପାଖରେ ମଧୁ ଓ ମଧୁ ଦେଇବା ହାତ ରହୁ।
ଶତଂ ଚ ମେ ସହସ୍ରଂ ଚାପଵକ୍ତାର ଓଷଧେ । ଋତଜାତ ଋତାଵରି ମଧୁ ମେ ମଧୁଲା କରଃ
ଶତ ଓ ହଜାର ଜଣେ ମୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଔଷଧି, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ସତ୍ୟକୁ ବହନ କରୁଛ, ମୋ ପାଖରେ ମଧୁ ଓ ମଧୁ ଦେଇବା ହାତ ରହୁ।
ଯଦ୍ଯେକଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଏକ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ଦ୍ଵିଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଦୁଇ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ତ୍ରିଵୃସୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ତିନି ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ଚତୁର୍ଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଚାରି ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ପଞ୍ଚଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ଷଡ୍ଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଛଅ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ସପ୍ତଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ସାତ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦ୍ଯଷ୍ଟଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଅଠ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ନଵଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ନଅ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦି ଦଶଵୃଷୋଽସି ସୃଜାରସୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଦଶ ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦ୍ଯେକାଦଶୋଽସି ସୋଽପୋଦକୋଽସି
ଯଦି ତୁମେ ଏଗାର ବର୍ଷର, ତେବେ ତୁମେ ପାଣି ବିନା।
ତେଽଵଦନ୍ ପ୍ରଥମା ବ୍ରହ୍ମକିଲ୍ବିଷେଽକୂପାରଃ ସଲିଲୋ ମାତରିଶ୍ଵା । ଵୀଡୁହରାସ୍ତପ ଉଗ୍ରଂ ମଯୋଭୂରାପୋ ଦେଵୀଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ
ସେମାନେ କହିଲେ: ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପରାଧରେ, କୂଆ ବିନା, ପାଣି, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍; ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧନ ନେଇଯାନ୍ତି, ତାପ, ଭୟଙ୍କର, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଦେବୀ ପାଣି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମଜା।
ସୋମୋ ରାଜା ପ୍ରଥମୋ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ ପୁନଃ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଦହୃଣୀଯମାନଃ । ଅନ୍ଵର୍ତିତା ଵରୁଣୋ ମିତ୍ର ଆସୀଦଗ୍ନିର୍ହୋତା ହସ୍ତଗୃହ୍ଯା ନିନାଯ
ସୋମ ରାଜା ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନୀରେ ଥିଲେ, ପୁଣି ସେ ତାକୁ ଦେଲେ, ନିଆଯାଉଥିବାବେଳେ; ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ପଛରେ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପୂଜାରି ହାତ ଧରି ତାକୁ ନେଇଗଲେ।
ହସ୍ତେନୈଵ ଗ୍ରାହ୍ଯ ଆଧିରସ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଜାଯେତି ଚେଦଵୋଚତ୍। ନ ଦୂତାଯ ପ୍ରହେଯା ତସ୍ଥ ଏଷା ତଥା ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଗୁପିତଂ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ହେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନୀର ଆସନ ଭାବେ, ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି; ତାକୁ ଦୂତକୁ ଦେଇ ପଠାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେ ଏଭଳି ଦଢ଼ିଆ ରହିଛି, ଏହିପରି ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷିତ ହୁଏ ଶାସକ ପାଇଁ।
ଯାମାହୁସ୍ତାରକୈଷା ଵିକେଶୀତି ଦୁଚ୍ଛୁନାଂ ଗ୍ରାମମଵପଦ୍ଯମାନାମ୍ । ସା ବ୍ରହ୍ମଜାଯା ଵି ଦୁନୋତି ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଯତ୍ର ପ୍ରାପାଦି ଶଶ ଉଲ୍କୁଷୀମାନ୍
ଯାହାକୁ ଲୋକେ ତାରାମୁଣ୍ଡା, ବିକଳ କେଶ ଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେ ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆଣେ। ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜନା, ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଧରିଥିବା ଶଶକ ଆସିଥାଏ, ସେଠାରେ ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କରିଦିଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚରତି ଵେଵିଷଦ୍ଵିଷଃ ସ ଦେଵାନାଂ ଭଵତ୍ଯେକମଙ୍ଗମ୍ । ତେନ ଜାଯାମନ୍ଵଵିନ୍ଦଦ୍ବୃହସ୍ପତିଃ ସୋମେନ ନୀତାଂ ଜୁହ୍ଵଂ ନ ଦେଵାଃ
ଯିଏ ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଂଶ ହୁଏ। ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ଜନାକୁ ମିଳିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ସୋମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ହବି ପରି ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ଦେଵା ଵା ଏତସ୍ଯାମଵଦନ୍ତ ପୂର୍ଵେ ସପ୍ତଋଷଯସ୍ତପସା ଯେ ନିଷେଦୁଃ । ଭୀମା ଜାଯା ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାପନୀତା ଦୁର୍ଧାଂ ଦଧାତି ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଜନା ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରି ବସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଜନା ଯେତେବେଳେ ଅପହୃତ ହୁଏ, ସେ ପରମ ଆକାଶରେ ଭାରୀ ଦୁଃଖ ରଖିଦିଅନ୍ତି।
ଯେ ଗର୍ଭା ଅଵପଦ୍ଯନ୍ତେ ଜଗଦ୍ଯଚ୍ଚାପଲୁପ୍ଯତେ । ଵୀରା ଯେ ତୃହ୍ଯନ୍ତେ ମିଥୋ ବ୍ରହ୍ମଜାଯା ହିନସ୍ତି ତାନ୍
ଯେଉଁ ଗର୍ଭଗୁଡ଼ିକ ଭୂଲିଯାନ୍ତି, ଯେଉଁ ସବୁ ଜୀବ ଚଳିଯାଏ ଓ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଯେଉଁ ବୀରମାନେ ପରସ୍ପର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନା ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାନ୍ତି।
ଉତ ଯତ୍ପତଯୋ ଦଶ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ ପୂର୍ଵେ ଅବ୍ରାହ୍ମଣାଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଚେଦ୍ଧସ୍ତମଗ୍ରହୀତ୍ସ ଏଵ ପତିରେକଧା
ଯଦି ଜଣେ ଜନାର ପୂର୍ବରୁ ଦଶଜଣ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ପତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ, ସେଠିଏ ସେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ପତି ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଵ ପତିର୍ନ ରାଜନ୍ଯୋ ନ ଵୈଶ୍ଯଃ । ତତ୍ସୂର୍ଯଃ ପ୍ରବ୍ରୁଵନ୍ନ୍ ଏତି ପଞ୍ଚଭ୍ଯୋ ମାନଵେଭ୍ଯଃ
କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହିଁ ପତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି କଥା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଞ୍ଚ ମାନବ ଜାତିକୁ କହିଥାନ୍ତି।
ପୁନର୍ଵୈ ଦେଵା ଅଦଦୁଃ ପୁନର୍ମନୁଷ୍ଯା ଅଦଦୁଃ । ରାଜାନଃ ସତ୍ଯଂ ଗୃହ୍ଣାନା ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ ପୁନର୍ଦଦୁଃ
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଫେରାଇଦେଲେ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ରାଜାମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାକୁ ପୁନଃ ଦେଲେ।
ପୁନର୍ଦାଯ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵୈର୍ନିକିଲ୍ବିଷମ୍ । ଊର୍ଜଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଭକ୍ତ୍ଵୋରୁଗାଯମୁପାସତେ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାକୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରି ପୁନଃ ଦେଇ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଉପଜିବ୍ୟ ଓ ବହୁ ପ୍ରଶଂସା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ନାସ୍ଯ ଜାଯା ଶତଵାହୀ କଲ୍ଯାଣୀ ତଲ୍ପମା ଶଯେ । ଯସ୍ମିନ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ନିରୁଧ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଚିତ୍ତ୍ଯା
ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାକୁ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କାହାର ଜନା ଶୋଭାମୟ ଶୟ୍ୟାରେ ଶୋଇପାରେ ନାହିଁ।
ନ ଵିକର୍ଣଃ ପୃଥୁଶିରାସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଵେଶ୍ମନି ଜାଯତେ । ଯସ୍ମିନ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ନିରୁଧ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଚିତ୍ତ୍ଯା
ଯେଉଁ ଘରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାକୁ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କେହି କଟା କାନ ବା ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉନାହାନ୍ତି।