ସମିଦ୍ଧୋ ଅଦ୍ଯ ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣେ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ଯଜସି ଜାତଵେଦଃ । ଆ ଚ ଵହ ମିତ୍ରମହଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ତ୍ଵଂ ଦୂତଃ କଵିରସି ପ୍ରଚେତାଃ
ଆଜି ମନୁଷ୍ୟର ଘରେ ଦେବତା ଜାତବେଦାସ୍ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଣିଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ଦୂତ, କବି, ଜାଗୃତ।
ତନୂନପାତ୍ପଥ ଋତସ୍ଯ ଯାନାନ୍ ମଧ୍ଵା ସମଞ୍ଜନ୍ତ୍ସ୍ଵଦଯା ସୁଜିହ୍ଵ । ମନ୍ମାନି ଧୀଭିରୁତ ଯଜ୍ଞମୃନ୍ଧନ୍ ଦେଵତ୍ରା ଚ କୃଣୁହ୍ଯଧ୍ଵରଂ ନଃ
ତନୂନପାତ, ତୁମେ ନିୟମର ପଥରେ ଚାଲୁଛ, ମଧୁର ଭାଷାରେ, ମଧୁରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ଆମର ଭାବନାକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ କର, ଯଜ୍ଞକୁ ଜ୍ୱଳନ କର; ଆମର କ୍ରିୟାକୁ ଦେବତାମୟ କର।
ଆଜୁହ୍ଵାନ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚା ଯାହ୍ଯଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମସି ଯହ୍ଵ ହୋତା ସ ଏନାନ୍ ଯକ୍ଷୀଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ଆହ୍ୱାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ଆଗ୍ନି, ବସୁମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ ଆସ। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୋହିତ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ଆହ୍ୱାନ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପ୍ରାଚୀନଂ ବର୍ହିଃ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵସ୍ତୋରସ୍ଯା ଵୃଜ୍ଯତେ ଅଗ୍ରେ ଅହ୍ନାମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯୋନମ୍
ପୃଥିବୀର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପୁରୁଣା କୁଶ ଛାଇଯାଉ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ। ଏହା ଚଉଡ଼ା ହୋଇ ପ୍ରସାରିତ, ଦେବମାନେ ଓ ଅଦିତି ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ, ଆନନ୍ଦ ଆସନ।
ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀରୁର୍ଵିଯା ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାଂ ପତିଭ୍ଯୋ ନ ଜନଯଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ଦେଵୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ବୃହତୀର୍ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭଵତ ସୁପ୍ରାଯଣାଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଦ୍ୱାରମାନେ ଖୋଲିଯାଉ, ପତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ପରି। ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ, ବଡ଼ ଓ ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଆସନ ହେଉ।
ଆ ସୁଷ୍ଵଯନ୍ତୀ ଯଜତେ ଉପାକେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଦିଵ୍ଯେ ଯୋଷଣେ ବୃହତୀ ସୁରୁକ୍ମେ ଅଧି ଶ୍ରିଯଂ ଶୁକ୍ରପିଶଂ ଦଧାନେ
ଶୁଭ ନେଇଆସୁଥିବା ଉପାସକ ପୂଜା କରନ୍ତୁ, ଉଷା ଓ ରାତି ଏକାସନରେ ବସନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ, ବଡ଼ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ ଧରନ୍ତି।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାରୀମାନେ, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ମାନବମାନେ କରିବା ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ କରିଛନ୍ତି । ସଭାରେ ଦକ୍ଷମାନେ ପ୍ରେରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ଠିକ୍ ଦିଗରେ ଦେଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମେତ୍ଵିଡା ମନୁଷ୍ଵଦିହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ସ୍ଯୋନଂ ସରସ୍ଵତୀଃ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତାମ୍
ଭାରତୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବୀ, ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଗୃତ କରନ୍ତୁ । ତିନି ଦେବୀ, ସରସ୍ୱତୀମାନେ, ଏହି ମଧୁର କୁଶକୁ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ ।
ଯ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପୈରପିଂଶଦ୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମଦ୍ଯ ହୋତରିଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମିହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯେଉଁ ଦେବତା ଦ୍ୱିତୀୟ ମାତା ଦିନି ଦିଆଁ ଏବଂ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଗଢିଛନ୍ତି, ଆଜି ହୋତୃଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ଆମେ ଏଠାରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣି ଉପାସନା କରିବା ।
ଉପାଵସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ବନସ୍ପତି, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଦିଅ । ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଶାନ୍ତିକର, ମଧୁ ଓ ଘିରେ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ହବ୍ୟକୁ ଚାଖନ୍ତୁ ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମଗ୍ନିର୍ଦେଵାନାମଭଵତ୍ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଶିଷ୍ଯୃତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତଂ ହଵିରଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଅଗ୍ନି, ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଛନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ନେତା ହେବାକୁ ପାରିଛନ୍ତି । ଏହି ହୋତୃଙ୍କର ନିର୍ଦେଶ ଓ ସତ୍ୟ କଥାରେ 'ସ୍ୱାହା' କରାଯାଇଥିବା ଉପହାରକୁ ଦେବତାମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
5.13 ଦଦିର୍ହି ମହ୍ଯଂ ଵରୁଣୋ ଦିଵଃ କଵିର୍ଵଚୋଭିରୁଗ୍ରୈର୍ନି ରିଣାମି ତେ ଵିଷମ୍ । ଖାତମଖାତମୁତ ସକ୍ତମଗ୍ରଭମିରେଵ ଧନ୍ଵନ୍ ନି ଜଜାସ ତେ ଵିଷମ୍
ମୋ ପାଇଁ, ବରୁଣ ଦେବତା, ଆକାଶର ଜ୍ଞାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ବିଷର ଉପଚାର ଦେଇଛନ୍ତି । ଖୋଦିଥିବା, ଖୋଦିନଥିବା, କିମ୍ବା ମୂଳରେ ଲଗା ଥିବା ବିଷ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଷ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଯତ୍ତେ ଅପୋଦକଂ ଵିଷଂ ତତ୍ତ ଏତାସ୍ଵଗ୍ରଭମ୍ । ଗୃହ୍ଣାମି ତେ ମଧ୍ଯମମୁତ୍ତମଂ ରସମୁତାଵମଂ ଭିଯସା ନେଶଦାଦୁ ତେ
ତୁମର ଯେଉଁ ବିଷ ଜଳ ନଥିବା, ମୂଳରେ ଲଗା ଥିବା, ତାହାକୁ ଆମେ ଧରିଛି । ତୁମର ମଧ୍ୟମ, ଉତ୍ତମ ଓ ନିମ୍ନ ରସକୁ ଧରିଛି; ଭୟରୁ କିଛି କ୍ଷତି ନ ହେଉ ।
ଵୃଷା ମେ ରଵୋ ନଭସା ନ ତନ୍ଯତୁରୁଗ୍ରେଣ ତେ ଵଚସା ବାଧ ଆଦୁ ତେ । ଅହଂ ତମସ୍ଯ ନୃଭିରଗ୍ରଭଂ ରସଂ ତମସ ଇଵ ଜ୍ଯୋତିରୁଦେତୁ ସୂର୍ଯଃ
ମୋର ଗଞ୍ଜନ ଆକାଶର ତୁଫାନ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମ ଭୟଙ୍କର କଥାରେ ମୁଁ ତୁମର କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କରିଦେଉଛି । ମୁଁ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଅନ୍ଧକାରର ମୁଖ୍ୟ ରସକୁ ଧରିଛି; ଅନ୍ଧକାରରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଉଦୟ ହେଉ ।
ଚକ୍ଷୁଷା ତେ ଚକ୍ଷୁର୍ହନ୍ମି ଵିଷେଣ ହନ୍ମି ତେ ଵିଷମ୍ । ଅହେ ମ୍ରିଯସ୍ଵ ମା ଜୀଵୀଃ ପ୍ରତ୍ଯଗଭ୍ଯେତୁ ତ୍ଵା ଵିଷମ୍
ମୋ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମର ଚକ୍ଷୁକୁ ଘାତ କରିଛି; ବିଷରେ ତୁମର ବିଷକୁ ଘାତ କରିଛି । ଅହି, ମୃତ୍ୟୁ ଅନୁଭବ କର, ଜୀବନ ରଖିବା ନୁହେଁ; ବିଷ ପୁନଃ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଯାଉ ।
କୈରାତ ପୃଶ୍ନ ଉପତୃଣ୍ଯ ବଭ୍ର ଆ ମେ ଶୃଣୁତାସିତା ଅଲୀକାଃ । ମା ମେ ସଖ୍ଯୁଃ ସ୍ତାମାନମପି ଷ୍ଠାତାଶ୍ରାଵଯନ୍ତୋ ନି ଵିଷେ ରମଧ୍ଵମ୍
କାଳା, ଚିହ୍ନିତ, କାଉ, କଳା — ଏହି ଭୁଲ ଜଣେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ । ମୋ ସଙ୍ଗୀଙ୍କ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଉପସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବିଷକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ ।
ଅସିତସ୍ଯ ତୈମାତସ୍ଯ ବଭ୍ରୋରପୋଦକସ୍ଯ ଚ । ସାତ୍ରାସାହସ୍ଯାହଂ ମନ୍ଯୋରଵ ଜ୍ଯାମିଵ ଧନ୍ଵନୋ ଵି ମୁଞ୍ଚାମି ରଥାମିଵ
କଳା, କାଉ ଓ ଜଳ ନଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ — ମୁଁ କ୍ରୋଧକୁ ଶିଥିଳ କରିଦେଉଛି, ଧନୁର ତାଣ ଛାଡିବା ପରି, ରଥର ଯୋକ୍ ଛାଡିବା ପରି ।
ଆଲିଗୀ ଚ ଵିଲିଗୀ ଚ ପିତା ଚ ମାତା ଚ । ଵିଦ୍ମ ଵଃ ସର୍ଵତୋ ବନ୍ଧ୍ଵରସାଃ କିଂ କରିଷ୍ଯଥ
ବାନ୍ଧିବା ଓ ଖୋଲିବା, ପିତା ଓ ମାତା — ଆମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜାଣିଛୁ; ତୁମେ କଣ କରିବେ?
ଉରୁଗୂଲାଯା ଦୁହିତା ଜାତା ଦାସ୍ଯସିକ୍ନ୍ଯା । ପ୍ରତଙ୍କଂ ଦଦ୍ରୁଷୀଣାଂ ସର୍ଵାସାମରସଂ ଵିଷମ୍
ଉରୁଗୂଳାର ଝିଅ, ଦାସୀ ସିକ୍ନୀର ଜନ୍ମ, ସମସ୍ତ ଦାଗ ଓ ଚିହ୍ନର ମୂଳ — ସେମାନଙ୍କର ରସ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ବିଷ ।
କର୍ଣା ଶ୍ଵାଵିତ୍ତଦବ୍ରଵୀଦ୍ଗିରେରଵଚରନ୍ତିକା । ଯାଃ କାଶ୍ଚେମାଃ ଖନିତ୍ରିମାସ୍ତାସାମରସତମଂ ଵିଷମ୍
କାନ, କୁକୁର କହିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ରୁହୁଥିଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଖୋଦିଥିବା, ସେମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ରସ ହେଉଛି ବିଷ ।
ତାବୁଵଂ ନ ତାବୁଵଂ ନ ଘେତ୍ତ୍ଵମସି ତାବୁଵମ୍ । ତାବୁଵେନାରସଂ ଵିଷମ୍
ତୁମେ ତାବୁବା, ତାବୁବା ନୁହେଁ, ଘେତ୍ତ୍ୱମ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତାବୁବା; ତାବୁବା ସହିତ ରସ ନଥିବା ବିଷ ।
ତସ୍ତୁଵଂ ନ ତସ୍ତୁଵଂ ନ ଘେତ୍ତ୍ଵମସି ତସ୍ତୁଵମ୍ । ତସ୍ତୁଵେନାରସଂ ଵିଷମ୍
ତୁମେ ତସ୍ତୁବା, ତସ୍ତୁବା ନୁହେଁ, ଘେତ୍ତ୍ୱମ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତସ୍ତୁବା; ତସ୍ତୁବା ସହିତ ରସ ନଥିବା ବିଷ ।
ସୁପର୍ଣସ୍ତ୍ଵାନ୍ଵଵିନ୍ଦତ୍ସୂକରସ୍ତ୍ଵାଖନନ୍ ନସା । ଦିପ୍ସୌଷଧେ ତ୍ଵଂ ଦିପ୍ସନ୍ତମଵ କୃତ୍ଯାକୃତଂ ଜହି
ଗୃଧ୍ର ତୁମକୁ ଖୋଜିଥିଲା, ଶୁଆ ଆମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଖୋଦିଥିଲା । ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଔଷଧ, ଯିଏ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କର; କରାଯାଇଥିବା ଓ ନ କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ନଷ୍ଟ କର ।
ଅଵ ଜହି ଯାତୁଧାନାନ୍ ଅଵ କୃତ୍ଯାକୃତଂ ଜହି । ଅଥୋ ଯୋ ଅସ୍ମାନ୍ ଦିପ୍ସତି ତମୁ ତ୍ଵଂ ଜହ୍ଯୋଷଧେ
ଯାତୁଧାନମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କର, କରାଯାଇଥିବା ଓ ନ କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ନଷ୍ଟ କର । ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଔଷଧ, ତୁମେ ତାକୁ ନଷ୍ଟ କର ।
ରିଶ୍ଯସ୍ଯେଵ ପରୀଶାସଂ ପରିକୃତ୍ଯ ପରି ତ୍ଵଚଃ । କୃତ୍ଯାଂ କୃତ୍ଯାକୃତେ ଦେଵା ନିଷ୍କମିଵ ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚତ
ଯେପରି ଏକ ଚିତ୍ରିତ ହରିଣର ଚର୍ମ କାଟି ଅଲଗା କରାଯାଏ, ଏହିପରି ହେଇ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ଚାଲାଇଛି, ସେଠାରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ କାଟି ଅଲଗା କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଏହାକୁ ମଣି ମାଳାରୁ ମଣି ଖୋଲିଦେବା ପରି ଛାଡିଦିଅନ୍ତୁ।
ପୁନଃ କୃତ୍ଯାଂ କୃତ୍ଯାକୃତେ ହସ୍ତଗୃହ୍ଯ ପରା ଣଯ । ସମକ୍ଷମସ୍ମା ଆ ଧେହି ଯଥା କୃତ୍ଯାକୃତଂ ହନତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଚାଲାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ। ଏଭଳି ଭାବେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତାହାର କର୍ତ୍ତାକୁ ଆଘାତ କରିପାରିବ।
କୃତ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ କୃତ୍ଯାକୃତେ ଶପଥଃ ଶପଥୀଯତେ । ସୁଖୋ ରଥ ଇଵ ଵର୍ତତାଂ କୃତ୍ଯା କୃତ୍ଯାକୃତଂ ପୁନଃ
ମନ୍ତ୍ର ଚାଲାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଶପଥ ପଡ଼ୁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପୁଣି ତାହାର କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଫେରିଯାଉ, ଯେପରି ଗାଡ଼ି ଚକା ଚକା ଚଳିଥାଏ।
ଯଦି ସ୍ତ୍ରୀ ଯଦି ଵା ପୁମାନ୍ କୃତ୍ଯାଂ ଚକାର ପାପ୍ମନେ । ତାମୁ ତସ୍ମୈ ନଯାମସ୍ଯଶ୍ଵମିଵାଶ୍ଵାଭିଧାନ୍ଯା
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ମନ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇଦିଅ, ଯେପରି ଘୋଡ଼ାକୁ ତାହାର ଡାକକାରୀ ଫେରାଇନେଇଥାଏ।
ଯଦି ଵାସି ଦେଵକୃତା ଯଦି ଵା ପୁରୁଷୈଃ କୃତା । ତାଂ ତ୍ଵା ପୁନର୍ଣଯାମସୀନ୍ଦ୍ରେଣ ସଯୁଜା ଵଯମ୍
ତୁମେ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମଣିଷମାନେ ତିଆରି କରିଥିବେ, ଯିଏ ହେଉନାହିଁ, ଆମେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ପୁଣି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇନେଉଛୁ।
ଅଗ୍ନେ ପୃତନାଷାଟ୍ପୃତନାଃ ସହସ୍ଵ । ପୁନଃ କୃତ୍ଯାଂ କୃତ୍ଯାକୃତେ ପ୍ରତିହରଣେନ ହରାମସି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ସେଠି ତୁମେ ଜିତିବା। ମନ୍ତ୍ର ଚାଲାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ବିପରୀତ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଫେରାଇନେଉଛୁ।