ନ କାମେନ ପୁନର୍ମଘୋ ଭଵାମି ସଂ ଚକ୍ଷେ କଂ ପୃଶ୍ନିମେତାମୁପାଜେ । କେନ ନୁ ତ୍ଵମଥର୍ଵନ୍ କାଵ୍ଯେନ କେନ ଜାତେନାସି ଜାତଵେଦାଃ
ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ପୁନଃ ଦୟାଳୁ ହେଉନି; କେହିଠାରେ ଯିବି, କେଉଁଠାରେ ଯୋଗ ହେବି, ଭାବୁଛି। କେଉଁ ଜ୍ଞାନରେ, ଅଥର୍ବଣ, କେଉଁ ଜନ୍ମରେ, ତୁମେ ଜାତବେଦାସ୍ ହେଲା?
ସତ୍ଯମହଂ ଗଭୀରଃ କାଵ୍ଯେନ ସତ୍ଯଂ ଜାତେନାସ୍ମି ଜାତଵେଦାଃ । ନ ମେ ଦାସୋ ନାର୍ଯୋ ମହିତ୍ଵା ଵ୍ରତଂ ମୀମାଯ ଯଦହଂ ଧରିଷ୍ଯେ
ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନରେ ଗଭୀର; ସତ୍ୟ, ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଜାତବେଦାସ୍। ମୋର ଧରିଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରତକୁ କେହି ଦାସ କିମ୍ବା ନାରୀ ମାପିପାରିନାହିଁ।
ନ ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ କଵିତରୋ ନ ମେଧଯା ଧୀରତରୋ ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵନ୍ । ତ୍ଵଂ ତା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଵେତ୍ଥ ସ ଚିନ୍ ନୁ ତ୍ଵଜ୍ଜନୋ ମାଯୀ ବିଭାଯ
ତୁମେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ବରୁଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ନୁହଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଣିଛ। ତୁମ ନିଜ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରିପାରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଙ୍ଗ ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଵେତ୍ଥ ଜନିମ ସୁପ୍ରଣୀତେ । କିଂ ରଜସ ଏନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯେନା କିଂ ପରେଣାଵରମମୁର
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ, ବରୁଣ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଭଲରେ ଜାଣିଛ। ଏହି ଦିଗ ପରେ କଣ ଅଛି? ଏଠାରେ କିଛି ଉପରେ ଅଛି କି? ତଳେ କଣ, ଉପରେ କଣ, ଅମର?
ଏକଂ ରଜସ ଏନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯେନା ପର ଏକେନ ଦୁର୍ଣଶଂ ଚିଦର୍ଵାକ୍। ତତ୍ତେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵରୁଣ ପ୍ର ବ୍ରଵୀମ୍ଯଧୋଵଚସଃ ପଣଯୋ ଭଵନ୍ତୁ ନୀଚୈର୍ଦାସା ଉପ ସର୍ପନ୍ତୁ ଭୂମିମ୍
ଏକ ଦିଗ ଉପରେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗ ତଳେ; ଏକ ଦିଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଏ। ବରୁଣ, ମୁଁ ଜାଣି ତୁମକୁ କହୁଛି: ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଲାଭ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଉ, ଦାସମାନେ ଭୂମିକୁ ନିକଟ ହେଉ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଙ୍ଗ ଵରୁଣ ବ୍ରଵୀଷି ପୁନର୍ମଘେଷ୍ଵଵଦ୍ଯାନି ଭୂରି । ମୋ ଷୁ ପଣୀଂରଭ୍ଯେତାଵତୋ ଭୂନ୍ ମା ତ୍ଵା ଵୋଚନ୍ନ୍ ଅରାଧସଂ ଜନାସଃ
ତୁମେ, ବରୁଣ, ଦୟାଳୁମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କଥା କହିଥାଉ। ଲୋଭୀମାନେ ଦାୟା ଉପରେ ଆସିନପାରନ୍ତୁ। ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ କଠୋର ନ କହନ୍ତୁ।
ମା ମା ଵୋଚନ୍ନ୍ ଅରାଧସଂ ଜନାସଃ ପୁନସ୍ତେ ପୃଶ୍ନିଂ ଜରିତର୍ଦଦାମି । ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମେ ଵିଶ୍ଵମା ଯାହି ଶଚୀଭିରନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାସୁ ମାନୁଷୀଷୁ ଦିକ୍ଷୁ
ଲୋକମାନେ ମୋତେ କଠୋର ନ କହନ୍ତୁ; ପୁନି ମୁଁ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଦେଉଛି। ମୋର ସ୍ତୁତି ଶକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ମାନବ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ।
ଆ ତେ ସ୍ତୋତ୍ରାଣ୍ଯୁଦ୍ଯତାନି ଯନ୍ତ୍ଵନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାସୁ ମାନୁଷୀଷୁ ଦିକ୍ଷୁ । ଦେହି ନୁ ମେ ଯନ୍ ମେ ଅଦତ୍ତୋ ଅସି ଯୁଜ୍ଯୋ ମେ ସପ୍ତପଦଃ ସଖାସି
ତୁମର ସ୍ତୁତି, ଉତ୍ତୋଳିତ, ସମସ୍ତ ମାନବ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ। ଯାହା ଦେଇନଥିଲ, ମୋତେ ଦିଅ; ତୁମେ ମୋର ସପ୍ତପଦ ସାଥୀ, ମୋର ମିତ୍ର।
ସମା ନୌ ବନ୍ଧୁର୍ଵରୁଣ ସମା ଜା ଵେଦାହଂ ତଦ୍ଯନ୍ ନାଵେଷା ସମା ଜା । ଦଦାମି ତଦ୍ଯତ୍ତେ ଅଦତ୍ତୋ ଅସ୍ମି ଯୁଜ୍ଯସ୍ତେ ସପ୍ତପଦଃ ସଖାସ୍ମି
ବରୁଣ, ଆମର ନିଜତା ଏକତାରେ ରହୁ; ଆମର ଜନ୍ମ ଏକ, ମୁଁ ଜାଣିଛି ଆମେ ଏକ ଜନ୍ମର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ଦେଇନଥିଲ, ଦେଉଛି; ତୁମେ ମୋର ସପ୍ତପଦ ସାଥୀ, ମୋର ମିତ୍ର।
ଦେଵୋ ଦେଵାଯ ଗୃଣତେ ଵଯୋଧା ଵିପ୍ରୋ ଵିପ୍ରାଯ ସ୍ତୁଵତେ ସୁମେଧାଃ । ଅଜୀଜନୋ ହି ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵନ୍ନ୍ ଅଥର୍ଵାଣଂ ପିତରଂ ଦେଵବନ୍ଧୁମ୍ । ତସ୍ମା ଉ ରାଧଃ କୃଣୁହି ସୁପ୍ରଶସ୍ତଂ ସଖା ନୋ ଅସି ପରମଂ ଚ ବନ୍ଧୁଃ
ଦେବ ଦେବକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ବିଦ୍ୱାନ ବିଦ୍ୱାନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ; ପ୍ରେରିତ ବରୁଣ, ନିୟମର ଦେବତା, ଅଥର୍ବଣଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ମିତ୍ର, ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏହିପାଇଁ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସିତ, ଆମକୁ ଦୟା ଦିଅ; ତୁମେ ଆମର ମିତ୍ର, ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜତା।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଦ୍ଯ ମନୁଷୋ ଦୁରୋଣେ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ଯଜସି ଜାତଵେଦଃ । ଆ ଚ ଵହ ମିତ୍ରମହଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ତ୍ଵଂ ଦୂତଃ କଵିରସି ପ୍ରଚେତାଃ
ଆଜି ମନୁଷ୍ୟର ଘରେ ଦେବତା ଜାତବେଦାସ୍ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଣିଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ଦୂତ, କବି, ଜାଗୃତ।
ତନୂନପାତ୍ପଥ ଋତସ୍ଯ ଯାନାନ୍ ମଧ୍ଵା ସମଞ୍ଜନ୍ତ୍ସ୍ଵଦଯା ସୁଜିହ୍ଵ । ମନ୍ମାନି ଧୀଭିରୁତ ଯଜ୍ଞମୃନ୍ଧନ୍ ଦେଵତ୍ରା ଚ କୃଣୁହ୍ଯଧ୍ଵରଂ ନଃ
ତନୂନପାତ, ତୁମେ ନିୟମର ପଥରେ ଚାଲୁଛ, ମଧୁର ଭାଷାରେ, ମଧୁରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ଆମର ଭାବନାକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ କର, ଯଜ୍ଞକୁ ଜ୍ୱଳନ କର; ଆମର କ୍ରିୟାକୁ ଦେବତାମୟ କର।
ଆଜୁହ୍ଵାନ ଈଡ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚା ଯାହ୍ଯଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ । ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମସି ଯହ୍ଵ ହୋତା ସ ଏନାନ୍ ଯକ୍ଷୀଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ଆହ୍ୱାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ଆଗ୍ନି, ବସୁମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ ଆସ। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୋହିତ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ଆହ୍ୱାନ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପ୍ରାଚୀନଂ ବର୍ହିଃ ପ୍ରଦିଶା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵସ୍ତୋରସ୍ଯା ଵୃଜ୍ଯତେ ଅଗ୍ରେ ଅହ୍ନାମ୍ । ଵ୍ଯୁ ପ୍ରଥତେ ଵିତରଂ ଵରୀଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯୋନମ୍
ପୃଥିବୀର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପୁରୁଣା କୁଶ ଛାଇଯାଉ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ। ଏହା ଚଉଡ଼ା ହୋଇ ପ୍ରସାରିତ, ଦେବମାନେ ଓ ଅଦିତି ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ, ଆନନ୍ଦ ଆସନ।
ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀରୁର୍ଵିଯା ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାଂ ପତିଭ୍ଯୋ ନ ଜନଯଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ଦେଵୀର୍ଦ୍ଵାରୋ ବୃହତୀର୍ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭଵତ ସୁପ୍ରାଯଣାଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଦ୍ୱାରମାନେ ଖୋଲିଯାଉ, ପତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ପରି। ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ, ବଡ଼ ଓ ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଆସନ ହେଉ।
ଆ ସୁଷ୍ଵଯନ୍ତୀ ଯଜତେ ଉପାକେ ଉଷାସାନକ୍ତା ସଦତାଂ ନି ଯୋନୌ । ଦିଵ୍ଯେ ଯୋଷଣେ ବୃହତୀ ସୁରୁକ୍ମେ ଅଧି ଶ୍ରିଯଂ ଶୁକ୍ରପିଶଂ ଦଧାନେ
ଶୁଭ ନେଇଆସୁଥିବା ଉପାସକ ପୂଜା କରନ୍ତୁ, ଉଷା ଓ ରାତି ଏକାସନରେ ବସନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ, ବଡ଼ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ ଧରନ୍ତି।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ସୁଵାଚା ମିମାନା ଯଜ୍ଞଂ ମନୁଷୋ ଯଜଧ୍ଯୈ । ପ୍ରଚୋଦଯନ୍ତା ଵିଦଥେଷୁ କାରୂ ପ୍ରାଚୀନଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଦିଶା ଦିଶନ୍ତା
ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାରୀମାନେ, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ମାନବମାନେ କରିବା ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ କରିଛନ୍ତି । ସଭାରେ ଦକ୍ଷମାନେ ପ୍ରେରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ଠିକ୍ ଦିଗରେ ଦେଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଭାରତୀ ତୂଯମେତ୍ଵିଡା ମନୁଷ୍ଵଦିହ ଚେତଯନ୍ତୀ । ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ସ୍ଯୋନଂ ସରସ୍ଵତୀଃ ସ୍ଵପସଃ ସଦନ୍ତାମ୍
ଭାରତୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବୀ, ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଗୃତ କରନ୍ତୁ । ତିନି ଦେବୀ, ସରସ୍ୱତୀମାନେ, ଏହି ମଧୁର କୁଶକୁ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ ।
ଯ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନିତ୍ରୀ ରୂପୈରପିଂଶଦ୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତମଦ୍ଯ ହୋତରିଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍ ଦେଵଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରମିହ ଯକ୍ଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍
ଯେଉଁ ଦେବତା ଦ୍ୱିତୀୟ ମାତା ଦିନି ଦିଆଁ ଏବଂ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଗଢିଛନ୍ତି, ଆଜି ହୋତୃଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ଆମେ ଏଠାରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣି ଉପାସନା କରିବା ।
ଉପାଵସୃଜ ତ୍ମନ୍ଯା ସମଞ୍ଜନ୍ ଦେଵାନାଂ ପାଥ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି । ଵନସ୍ପତିଃ ଶମିତା ଦେଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସ୍ଵଦନ୍ତୁ ହଵ୍ଯଂ ମଧୁନା ଘୃତେନ
ବନସ୍ପତି, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଦିଅ । ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଶାନ୍ତିକର, ମଧୁ ଓ ଘିରେ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ହବ୍ୟକୁ ଚାଖନ୍ତୁ ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵ୍ଯମିମୀତ ଯଜ୍ଞମଗ୍ନିର୍ଦେଵାନାମଭଵତ୍ପୁରୋଗାଃ । ଅସ୍ଯ ହୋତୁଃ ପ୍ରଶିଷ୍ଯୃତସ୍ଯ ଵାଚି ସ୍ଵାହାକୃତଂ ହଵିରଦନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ଅଗ୍ନି, ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଛନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ନେତା ହେବାକୁ ପାରିଛନ୍ତି । ଏହି ହୋତୃଙ୍କର ନିର୍ଦେଶ ଓ ସତ୍ୟ କଥାରେ 'ସ୍ୱାହା' କରାଯାଇଥିବା ଉପହାରକୁ ଦେବତାମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
5.13 ଦଦିର୍ହି ମହ୍ଯଂ ଵରୁଣୋ ଦିଵଃ କଵିର୍ଵଚୋଭିରୁଗ୍ରୈର୍ନି ରିଣାମି ତେ ଵିଷମ୍ । ଖାତମଖାତମୁତ ସକ୍ତମଗ୍ରଭମିରେଵ ଧନ୍ଵନ୍ ନି ଜଜାସ ତେ ଵିଷମ୍
ମୋ ପାଇଁ, ବରୁଣ ଦେବତା, ଆକାଶର ଜ୍ଞାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ବିଷର ଉପଚାର ଦେଇଛନ୍ତି । ଖୋଦିଥିବା, ଖୋଦିନଥିବା, କିମ୍ବା ମୂଳରେ ଲଗା ଥିବା ବିଷ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଷ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଯତ୍ତେ ଅପୋଦକଂ ଵିଷଂ ତତ୍ତ ଏତାସ୍ଵଗ୍ରଭମ୍ । ଗୃହ୍ଣାମି ତେ ମଧ୍ଯମମୁତ୍ତମଂ ରସମୁତାଵମଂ ଭିଯସା ନେଶଦାଦୁ ତେ
ତୁମର ଯେଉଁ ବିଷ ଜଳ ନଥିବା, ମୂଳରେ ଲଗା ଥିବା, ତାହାକୁ ଆମେ ଧରିଛି । ତୁମର ମଧ୍ୟମ, ଉତ୍ତମ ଓ ନିମ୍ନ ରସକୁ ଧରିଛି; ଭୟରୁ କିଛି କ୍ଷତି ନ ହେଉ ।
ଵୃଷା ମେ ରଵୋ ନଭସା ନ ତନ୍ଯତୁରୁଗ୍ରେଣ ତେ ଵଚସା ବାଧ ଆଦୁ ତେ । ଅହଂ ତମସ୍ଯ ନୃଭିରଗ୍ରଭଂ ରସଂ ତମସ ଇଵ ଜ୍ଯୋତିରୁଦେତୁ ସୂର୍ଯଃ
ମୋର ଗଞ୍ଜନ ଆକାଶର ତୁଫାନ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମ ଭୟଙ୍କର କଥାରେ ମୁଁ ତୁମର କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କରିଦେଉଛି । ମୁଁ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଅନ୍ଧକାରର ମୁଖ୍ୟ ରସକୁ ଧରିଛି; ଅନ୍ଧକାରରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଉଦୟ ହେଉ ।
ଚକ୍ଷୁଷା ତେ ଚକ୍ଷୁର୍ହନ୍ମି ଵିଷେଣ ହନ୍ମି ତେ ଵିଷମ୍ । ଅହେ ମ୍ରିଯସ୍ଵ ମା ଜୀଵୀଃ ପ୍ରତ୍ଯଗଭ୍ଯେତୁ ତ୍ଵା ଵିଷମ୍
ମୋ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମର ଚକ୍ଷୁକୁ ଘାତ କରିଛି; ବିଷରେ ତୁମର ବିଷକୁ ଘାତ କରିଛି । ଅହି, ମୃତ୍ୟୁ ଅନୁଭବ କର, ଜୀବନ ରଖିବା ନୁହେଁ; ବିଷ ପୁନଃ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଯାଉ ।
କୈରାତ ପୃଶ୍ନ ଉପତୃଣ୍ଯ ବଭ୍ର ଆ ମେ ଶୃଣୁତାସିତା ଅଲୀକାଃ । ମା ମେ ସଖ୍ଯୁଃ ସ୍ତାମାନମପି ଷ୍ଠାତାଶ୍ରାଵଯନ୍ତୋ ନି ଵିଷେ ରମଧ୍ଵମ୍
କାଳା, ଚିହ୍ନିତ, କାଉ, କଳା — ଏହି ଭୁଲ ଜଣେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ । ମୋ ସଙ୍ଗୀଙ୍କ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଉପସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବିଷକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ ।
ଅସିତସ୍ଯ ତୈମାତସ୍ଯ ବଭ୍ରୋରପୋଦକସ୍ଯ ଚ । ସାତ୍ରାସାହସ୍ଯାହଂ ମନ୍ଯୋରଵ ଜ୍ଯାମିଵ ଧନ୍ଵନୋ ଵି ମୁଞ୍ଚାମି ରଥାମିଵ
କଳା, କାଉ ଓ ଜଳ ନଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ — ମୁଁ କ୍ରୋଧକୁ ଶିଥିଳ କରିଦେଉଛି, ଧନୁର ତାଣ ଛାଡିବା ପରି, ରଥର ଯୋକ୍ ଛାଡିବା ପରି ।
ଆଲିଗୀ ଚ ଵିଲିଗୀ ଚ ପିତା ଚ ମାତା ଚ । ଵିଦ୍ମ ଵଃ ସର୍ଵତୋ ବନ୍ଧ୍ଵରସାଃ କିଂ କରିଷ୍ଯଥ
ବାନ୍ଧିବା ଓ ଖୋଲିବା, ପିତା ଓ ମାତା — ଆମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜାଣିଛୁ; ତୁମେ କଣ କରିବେ?
ଉରୁଗୂଲାଯା ଦୁହିତା ଜାତା ଦାସ୍ଯସିକ୍ନ୍ଯା । ପ୍ରତଙ୍କଂ ଦଦ୍ରୁଷୀଣାଂ ସର୍ଵାସାମରସଂ ଵିଷମ୍
ଉରୁଗୂଳାର ଝିଅ, ଦାସୀ ସିକ୍ନୀର ଜନ୍ମ, ସମସ୍ତ ଦାଗ ଓ ଚିହ୍ନର ମୂଳ — ସେମାନଙ୍କର ରସ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ବିଷ ।
କର୍ଣା ଶ୍ଵାଵିତ୍ତଦବ୍ରଵୀଦ୍ଗିରେରଵଚରନ୍ତିକା । ଯାଃ କାଶ୍ଚେମାଃ ଖନିତ୍ରିମାସ୍ତାସାମରସତମଂ ଵିଷମ୍
କାନ, କୁକୁର କହିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ରୁହୁଥିଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଖୋଦିଥିବା, ସେମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ରସ ହେଉଛି ବିଷ ।