ଵିଦ୍ମା ଶରସ୍ଯ ପିତରଂ ଵରୁଣଂ ଶତଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ତେନା ତେ ତନ୍ଵେ ଶଂ କରଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତେ ନିଷେଚନଂ ବହିଷ୍ଟେ ଅସ୍ତୁ ବାଲିତି
ଆମେ ତୀରର ବାପାକୁ ଜାଣୁଛୁ—ଶତ ଶକ୍ତିର ବରୁଣ। ସେଠାରୁ ତୋର ଦେହର ଭଲ ହେଉ, ଭୂମିରେ ତୋର ବସିବା ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ହେଉ।
ଵିଦ୍ମା ଶରସ୍ଯ ପିତରଂ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶତଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ତେନା ତେ ତନ୍ଵେ ଶଂ କରଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତେ ନିଷେଚନଂ ବହିଷ୍ଟେ ଅସ୍ତୁ ବାଲିତି
ଆମେ ତୀରର ବାପାକୁ ଜାଣୁଛୁ—ଶତ ଶକ୍ତିର ଚନ୍ଦ୍ର। ସେଠାରୁ ତୋର ଦେହର ଭଲ ହେଉ, ଭୂମିରେ ତୋର ବସିବା ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ହେଉ।
ଵିଦ୍ମା ଶରସ୍ଯ ପିତରଂ ସୂର୍ଯଂ ଶତଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ତେନା ତେ ତନ୍ଵେ ଶଂ କରଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତେ ନିଷେଚନଂ ବହିଷ୍ଟେ ଅସ୍ତୁ ବାଲିତି
ଆମେ ତୀରର ବାପାକୁ ଜାଣୁଛୁ—ଶତ ଶକ୍ତିର ସୂର୍ଯ୍ୟ। ସେଠାରୁ ତୋର ଦେହର ଭଲ ହେଉ, ଭୂମିରେ ତୋର ବସିବା ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ହେଉ।
ଯଦାନ୍ତ୍ରେଷୁ ଗଵୀନ୍ଯୋର୍ଯଦ୍ଵସ୍ତାଵଧି ସଂଶ୍ରିତମ୍ । ଏଵା ତେ ମୂତ୍ରଂ ମୁଚ୍ଯତାଂ ବହିର୍ବାଲିତି ସର୍ଵକମ୍
ଗାଈମାନଙ୍କ ଗଭିର ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅଛି, ମୁତ୍ର ଯେଉଁଠି ରହିଛି, ସେପରି ତୋର ମୁତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ଚାଲିଯାଉ।
ପ୍ର ତେ ଭିନଦ୍ମି ମେହନଂ ଵର୍ତ୍ରଂ ଵେଶନ୍ତ୍ଯା ଇଵ । ଏଵା ତେ ମୂତ୍ରଂ ମୁଚ୍ଯତାଂ ବହିର୍ବାଲିତି ସର୍ଵକମ୍
ମୁଁ ତୋର ମୁତ୍ର ପଥକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି, ଘରର ଦେଉଳ ଭାଙ୍ଗିବା ଭଳି। ଏହିପରି ତୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁତ୍ର ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ଚାଲିଯାଉ।
ଵିଷିତଂ ତେ ଵସ୍ତିବିଲଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯୋଦଧେରିଵ । ଏଵା ତେ ମୂତ୍ରଂ ମୁଚ୍ଯତାଂ ବହିର୍ବାଲିତି ସର୍ଵକମ୍
ତୋର ମୁତ୍ର ଥଳ ଛିଦ୍ର ହୋଇଯାଇଛି, ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଭଳି। ଏହିପରି ତୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁତ୍ର ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ଚାଲିଯାଉ।
ଯଥେଷୁକା ପରାପତଦଵସୃଷ୍ଟାଧି ଧନ୍ଵନଃ । ଏଵା ତେ ମୂତ୍ରଂ ମୁଚ୍ଯତାଂ ବହିର୍ବାଲିତି ସର୍ଵକମ୍
ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ି ତୀର ଯେପରି ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ତୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁତ୍ର ବାହାରେ, ଶିଶୁଭଳି ଚାଲିଯାଉ।
ଅମ୍ବଯୋ ଯନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵଭିର୍ଜାମଯୋ ଅଧ୍ଵରୀଯତାମ୍ । ପୃଞ୍ଚତୀର୍ମଧୁନା ପଯଃ
ପଥରେ ଯାଉଥିବା ଭଉଣୀମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଭଉଣୀମାନେ, ସେମାନେ ମଧ ମିଶା ଦୁଧ ଛାଣୁଛନ୍ତି।
ଅମୂର୍ଯା ଉପ ସୂର୍ଯେ ଯାଭିର୍ଵା ସୂର୍ଯଃ ସହ । ତା ନୋ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଵଧ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରନ୍ତୁ।
ଅପୋ ଦେଵୀରୁପ ହ୍ଵଯେ ଯତ୍ର ଗାଵଃ ପିବନ୍ତି ନଃ । ସିନ୍ଧୁଭ୍ଯଃ କର୍ତ୍ଵଂ ହଵିଃ
ଯେଉଁ ଜଳଦେବୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମର ଗାଈମାନେ ପାନୀୟ ପିଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି; ଏହି ହବି ନଦୀମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉ।
ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରମୃତମପ୍ସୁ ଭେଷଜମ୍ । ଅପାମୁତ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିରଶ୍ଵା ଭଵଥ ଵାଜିନୋ ଗାଵୋ ଭଵଥ ଵାଜିନୀଃ
ପାଣିରେ ଅମୃତ ଅଛି, ପାଣିରେ ଔଷଧ ଅଛି; ପାଣିର ଗୁଣଗାନରେ ତୁମେ ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ହେଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଈ ହେଉ।
ଆପୋ ହି ଷ୍ଠା ମଯୋଭୁଵସ୍ତା ନ ଊର୍ଜେ ଦଧାତନ । ମହେ ରଣାଯ ଚକ୍ଷସେ
ହେ ଜଳଦେବୀମାନେ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେବାଳି; ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ବଡ଼ କାମରେ ଦୃଢ଼ ହେବା।
ଯୋ ଵଃ ଶିଵତମୋ ରସସ୍ତସ୍ଯ ଭାଜଯତେହ ନଃ । ଉଶତୀରିଵ ମାତରଃ
ହେ ଜଳମାନେ, ତୁମର ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ ରସ ଆମେ ଏଠାରେ ଭାଗ କରିପାରିବା; ଯେପରି ମାଆମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଭାଗ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତସ୍ମା ଅରଂ ଗମାମ ଵୋ ଯସ୍ଯ କ୍ଷଯାଯ ଜିନ୍ଵଥ । ଆପୋ ଜନଯଥା ଚ ନଃ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ଯାହାଠାରୁ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅଛ, ସେଇ ତୁମ୍ଭାକୁ ଆମେ ନିକଟରେ ଆସିବା; ହେ ଜଳମାନେ, ଆମକୁ ପୁନି ଜନ୍ମ ଦିଅ।
ଈଶାନା ଵାର୍ଯାଣାଂ କ୍ଷଯନ୍ତୀଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଅପୋ ଯାଚାମି ଭେଷଜମ୍
ଧନର ମାଲିକିନୀ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଜଳମାନେ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଔଷଧ ଅନୁରୋଧ କରେ।
ଶଂ ନୋ ଦେଵୀରଭିଷ୍ଟଯ ଆପୋ ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ । ଶଂ ଯୋରଭି ସ୍ରଵନ୍ତୁ ନଃ
ଦେବୀ ଜଳମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭ ଆଣନ୍ତୁ, ଆମେ ପାନ କରିପାରିବା; ତାଙ୍କର ଧାରା ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।
ଅପ୍ସୁ ମେ ସୋମୋ ଅବ୍ରଵୀଦନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭେଷଜା । ଅଗ୍ନିଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଶଂଭୁଵମ୍
ପାଣିରେ ସୋମ ମୋତେ କହିଲେ: 'ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଆମ ଭିତରେ ଅଛି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା।'
ଆପଃ ପୃଣୀତ ଭେଷଜଂ ଵରୂଥଂ ତନ୍ଵେ ମମ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ହେ ଜଳମାନେ, ଆମେ ଶରୀର ପାଇଁ ଔଷଧ ଓ ରକ୍ଷା ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା।
ଶଂ ନ ଆପୋ ଧନ୍ଵନ୍ଯାଃ ଶମୁ ସନ୍ତ୍ଵନୂପ୍ଯାଃ । ଶଂ ନଃ ଖନିତ୍ରିମା ଆପଃ ଶମୁ ଯାଃ କୁମ୍ଭ ଆଭୃତାଃ । ଶିଵା ନଃ ସନ୍ତୁ ଵାର୍ଷିକୀଃ
ନଦୀର ଜଳ ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ, ନାଲାର ଜଳ ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ; ଖୋଦି ଆଣାଯାଇଥିବା ଓ କୁଂଭରେ ଆଣାଯାଇଥିବା ଜଳ ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ; ବର୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ।
ସ୍ତୁଵାନମଗ୍ନ ଆ ଵହ ଯାତୁଧାନଂ କିମୀଦିନମ୍ । ତ୍ଵଂ ହି ଦେଵ ଵନ୍ଦିତୋ ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ବଭୂଵିଥ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଏହିଠାରେ ଆମ ଶତ୍ରୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଣ; କାରଣ ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା।
ଆଜ୍ଯସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନ୍ ଜାତଵେଦସ୍ତନୂଵଶିନ୍ । ଅଗ୍ନେ ତୌଲସ୍ଯ ପ୍ରାଶାନ ଯାତୁଧାନାନ୍ ଵି ଲାପଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ଘିଅର ଠାକୁର, ଶରୀରରେ ବସିଥିବା, ତୌଳସର ଯାତୁଧାନକୁ ଦହିଦିଅ; ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିତ୍ତି ଦିଅ।
ଵି ଲପନ୍ତୁ ଯାତୁଧାନା ଅତ୍ତ୍ରିଣୋ ଯେ କିମୀଦିନଃ । ଅଥେଦମଗ୍ନେ ନୋ ହଵିରିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ପ୍ରତି ହର୍ଯତମ୍
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟ ଓ ବିଷକାରୀ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିତ୍ତି ହେଉ; ତାପରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଆମର ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିଃ ପୂର୍ଵ ଆ ରଭତାଂ ପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ନୁଦତୁ ବାହୁମାନ୍ । ବ୍ରଵୀତୁ ସର୍ଵୋ ଯାତୁମାନ୍ ଅଯମସ୍ମୀତ୍ଯେତ୍ଯ
ଅଗ୍ନି ପ୍ରଥମେ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯାତୁଧାନ ଆସି, 'ମୁଁ ଏଠି ଅଛି' ବୋଲି କହୁନ୍ତୁ।
ପଶ୍ଯାମ ତେ ଵୀର୍ଯଂ ଜାତଵେଦଃ ପ୍ର ଣୋ ବ୍ରୂହି ଯାତୁଧାନାନ୍ ନୃଚକ୍ଷଃ । ତ୍ଵଯା ସର୍ଵେ ପରିତପ୍ତାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ତ ଆ ଯନ୍ତୁ ପ୍ରବ୍ରୁଵାଣା ଉପେଦମ୍
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମେ ଦେଖିବା; ହେ ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଦହିଦେଲେ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ।
ଆ ରଭସ୍ଵ ଜାତଵେଦୋଽସ୍ମାକାର୍ଥାଯ ଜଜ୍ଞିଷେ । ଦୂତୋ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଭୂତ୍ଵା ଯାତୁଧାନାନ୍ ଵି ଲାପଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଆଗେ ବଢ଼; ତୁମେ ଆମର କାମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଦୂତ ହେଇ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିତ୍ତି କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଯାତୁଧାନାନ୍ ଉପବଦ୍ଧାମିହା ଵହ । ଅଥୈଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣାପି ଶୀର୍ଷାଣି ଵୃଶ୍ଚତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ବନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ହଵିର୍ଯାତୁଧାନାନ୍ ନଦୀ ଫେନମିଵା ଵହତ୍। ଯ ଇଦଂ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁମାନ୍ ଅକରିହ ସ ସ୍ତୁଵତାଂ ଜନଃ
ଏହି ହବିର୍ ଯାତୁଧାନମାନେଂକୁ ନଦୀ ଫେନକୁ ଯେମିତି ବହାଇ ନେଇଯାଏ, ସେଭଳି ଦୂରେ ନେଉ। ଏହି ଜିନିଷକୁ ଯିଏ ଜଣେ ଜନାଣୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ କରିଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀଷ୍ଠୁତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ଅଯଂ ସ୍ତୁଵାନ ଆଗମଦିମଂ ସ୍ମ ପ୍ରତି ହର୍ଯତ । ବୃହସ୍ପତେ ଵଶେ ଲବ୍ଧ୍ଵାଗ୍ନୀଷୋମା ଵି ଵିଧ୍ଯତମ୍
ଏହି ଶ୍ରୀଷ୍ଠୁତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ସ୍ବାଗତ କରାଯାଉ। ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଏମାନେଂକୁ ଅଲଗା କରନ୍ତୁ।
ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ସୋମପ ଜହି ପ୍ରଜାଂ ନଯସ୍ଵ ଚ । ନି ସ୍ତୁଵାନସ୍ଯ ପାତଯ ପରମକ୍ଷ୍ଯୁତାଵରମ୍
ଯାତୁଧାନଙ୍କର ସନ୍ତାନକୁ ଧ୍ବଂସ କର, ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଏମାନେଂକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ। ଶ୍ରୀଷ୍ଠୁତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଉଚ୍ଚରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ା।
ଯତ୍ରୈଷାମଗ୍ନେ ଜନିମାନି ଵେତ୍ଥ ଗୁହା ସତାମତ୍ତ୍ରିଣାଂ ଜାତଵେଦଃ । ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନୋ ଜହ୍ଯେଷାଂ ଶତତର୍ହମଗ୍ନେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଏମାନେଂକର ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣିଛ, ସେଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଥିବା ସତ୍ୟବାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଜାତବେଦ, ପୂଜାର ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ଏମାନେଂକୁ ଶତଗୁଣ ଧ୍ବଂସ କର।