ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ମୁଁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅସଫଳ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ନେଇଯିଏଁ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଏହି ଶତ୍ରୁତା କେବେ ଚକ୍ଷୁମିଚକ୍ଷୁ ହୁଏ, କେବେ ଆଘାତ କରେ, ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶିଯାଏ; ଏହି ଅସଫଳତାର ମନ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟର ଇଚ୍ଛା, ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରିପାରିଛି। ଯିଏ ମହାନ୍, ଅହଂକାରିଣୀ, ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ—ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣକେଶୀ ନିଋତିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଧନ୍ୟ, ସୁନା ମହଳର ମାଲିକା, ବିଶାଳ ଓ ସୁନା ଚୀରା ପିନ୍ଧିଥିବା ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏବେ ମୁଁ ଭାବିଲି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଅଗ୍ନିକୁ ବୈକଙ୍କଟ କାଠରେ ଜଳାଏଁ। ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉ, ଅଗ୍ନି ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତେ ମୋ ଆହ୍ୱାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ ଆହ୍ୱାନକୁ ଆସ; ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଶୁଣ। ଇନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ସହାୟମାନେ ମୋ ଇଚ୍ଛାକୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ସହିତ, ଜାତବେଦାସ୍, ଆମେ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିବା, ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବା। ଯଦି କେହି ଅନାସ୍ତିକ ଏଠା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଅର୍ପଣ ନେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହି ଅର୍ପଣ ମୋର ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ସହାୟମାନେ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ। ମେଷକୁ ଏକ ନୃଶଂସ ଭଳି ଭଙ୍ଗ କର, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ରହିଯାଉ, ଅପହାର କର ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ବନ୍ଧାଅଛି। ଯାହାକୁ ଅପମାନ ଅପସାରଣ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ ବାଛିଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ତୁମ ତଳେ ରହୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମାଏଁ। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଦେବତାମାନେ ଯଦି ନିଜେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ କବଚ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଦେହ ଓ ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାହା ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦହୀନ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରନାଶକ, ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଯିବେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଫେରିଆସନ୍ତୁ, ଯେପରି ତୁମେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଲୋକଙ୍କୁ ପୁନଃ ଏକତ୍ର କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଅର୍ଜନ କରି, ତଳ ଅଞ୍ଚଳ ତିଆରି କରିଥିଲ, ମୁଁ ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀମାନଙ୍କ ଅଧୀନ କରିଦେଉଛି। ଏଠାରେ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଜୀବନବିନ୍ଦୁରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କର; ଏଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ। ଆମେ ତୁମକୁ ଧାରଣ କରୁଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହିବା। ତାପରେ ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲି, ପୃଥିବୀକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲି, ବୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲି, ପୁନଃ ବୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲି, ପୁନଃ ଆକାଶକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲି, ପୃଥିବୀକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଦୃଷ୍ଟି, ପବନ ମୋର ଶ୍ୱାସ, ବୟୁମଣ୍ଡଳ ମୋର ସ୍ୱରୂପ, ପୃଥିବୀ ମୋର ଦେହ। ମୋ ନାମ ଅସ୍ତୃତ, ଏହି ମୁଁ; ସେ ଦିନ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ଶକ୍ତି, ବଳ, ବିବେକ ଓ ପ୍ରଭାବ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ, ପ୍ରାଣଦାତା ଓ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମୋତେ, ଏହି ପାଳକକୁ, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦୟାକରି ଆପଣମାନେ ମୋ ସହ ବସନ୍ତୁ, ମୋତେ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୋ ଚାରିପାଖରୁ, ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ନିଶ୍ଚଳ ଦିଗ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟ ଦିଗରୁ ଯେଉଁ ଅପକାରୀ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ତୁମେ ମୋର ପାଷାଣ କବଚ ହେଉ, ଏହା ମୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁ। ମୁଁ ମହାମନସ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ମାତରିଶ୍ୱାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି; ଅନ୍ତଃଶ୍ୱାସ, ବାହ୍ଯଶ୍ୱାସ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୃଷ୍ଟି, ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଶ୍ରବଣ, ପୃଥିବୀରୁ ଦେହ। ଆମେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ମନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ କରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିଲି—ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିପରି ମୁଁ ଏଠାରେ ଅସୁରଙ୍କୁ କଥା ହେବି? କିପରି ପିତାଙ୍କୁ, କିପରି ଶୂରବୀର ହରିଙ୍କୁ? ଭଗବାନ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ପୃଶ୍ନିକୁ ଦେଇଥିଲ; ପୁନଃ ତୁମେ ମନରେ ନିଜେ ଚିକିତ୍ସା କରିଛ। ମୁଁ ଇଚ୍ଛାକୁ ନୁହଁ, ଦୟାକୁ ନୁହଁ, ମୁଁ ଭାବିଲି କାହା ସହିତ ଯୋଗ ଦେବି, କାହାକୁ ନିକଟ କରିବି। କେଉଁ ବୁଦ୍ଧି, ଅଥର୍ବଣ, କେଉଁ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜାତବେଦାସ୍ ହେଲୁ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା? ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନରେ ଗଭୀର, ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଜାତବେଦାସ୍। କୌଣସି ଦାସୀ, ସ୍ତ୍ରୀ ମୋର ନିୟମର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ମାପିପାରିନାହିଁ। ବରୁଣ, ତୁମେ ନିୟମର ଅଧିପତି, ତୁମ ପରି କୌଣସି କବି ନାହିଁ, କୌଣସି ଜ୍ଞାନୀ ନାହିଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜାଣ। ତୁମ ନିଜ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରେ। ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାଣ, ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ପରେ କ’ଣ ଅଛି? କିଛି ଉପରେ ଅଛି କି? କ’ଣ ତଳେ, କ’ଣ ଉପରେ, ହେ ଅମୃତ? ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ, ଅନ୍ୟଟି ତଳେ; ଏକ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ତଳକୁ ଯାଏ। ଏହି ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ବରୁଣ, ଜାଣି: ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଲାଭ ତଳକୁ ପଡ଼, ଦାସମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ନିକଟ ହେଉ। ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୟାଳୁଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୋଷହୀନ କଥା କହ, ଲୋଭୀମାନେ ଦାନ ପାଇଁ ଆସିନପାରନ୍ତୁ। ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ କଠୋର ବୋଲନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ନିୟମପତି। ଲୋକମାନେ ମୋତେ କଠୋର ବୋଲନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ପୁନଃ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଦେଉଛି। ମୋ ପ୍ରଶଂସା ଶକ୍ତି ସହିତ ଚାରିଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ତୁମର ପ୍ରଶଂସା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ମାନବ ଜାତିର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ଯାହା ଦେଉନଥିଲ, ତାହା ମୋତେ ଦିଅ; ତୁମେ ମୋ ସପ୍ତପଦୀ ସଙ୍ଗୀ, ମୋ ବନ୍ଧୁ। ଆମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ଆମର ଜନ୍ମ ଏକ, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେ ଆମେ ସମାନ ଜନ୍ମର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ଦେଉନଥିଲି, ଦେଉଛି; ତୁମେ ମୋ ସପ୍ତପଦୀ ବନ୍ଧୁ।