ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ମୁଁ ଭାବନାରେ ଭରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲି। ସେହି ଗୃହ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହର ଆଶ୍ରୟ। ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ତ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ସହିତ ସେଠି ଶରଣ ନେଲି, ସେଠି ପ୍ରବେଶ କଲି। ପୁନି ମୁଁ ଜାଣିଲି, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ; ଏଠିକୁ ମୁଁ ଶରଣ ଦେଲି, ଏଠିକୁ ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କଲି। ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହର ସହିତ ମୋ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ରକ୍ଷାରେ ଏକାତ୍ମ ହେଲି। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କବଚ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅତି ପବିତ୍ର। ମୁଁ ଏହି କବଚକୁ ନିଜେ ଉପହାର ଦେଲି, ଏଠିକୁ ଶରଣ ନେଲି। ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହ ଓ ମୋ ସମସ୍ତ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ସହିତ ଏହାରେ ଏକତ୍ୱ ହେଲି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଶରଣ ଦେଲି, ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି। ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହ ସହିତ ଏହି ରକ୍ଷାରେ ଏକାତ୍ମ ହେଲି। ତା’ପରେ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲି—“ଏଇ ଦେବୀ, ଆମକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଯାଅ, ଶତ୍ରୁତାରେ ଆମକୁ ପଛକୁ ଫେଙ୍କି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମର ସଠିକ ପଥ ଚ୍ୟୁତ ହେଉନାହିଁ। ଯିଏ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ଅସଫଳତାର ଅଭାବକୁ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାର ଅଭାବକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।” ଯିଏ ଶତ୍ରୁତା, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରେ, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଉଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମନ କରେ—ମୋର ବିନାଶ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ କରିବେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଯେଉଁ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ତାହା ଆମଠାରୁ ଦୂର ରୁହୁ। ଆମେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପାରିବା; ଶତ୍ରୁତାର ଅଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ତା’ପରେ ଆମେ ସରସ୍ୱତୀ, ଅନୁମତି ଓ ଭାଗକୁ ଡାକିଲୁ। ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ କଥାରେ ମୋର ବାଣୀ ମଧୁର ଓ ପ୍ରିୟ ହେଉ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆଜି ବାଣୀ ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଚାହେଁ, ସେ ଆଜି ସ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ମିଳୁନ୍ତୁ—ସେହି ସ୍ରଦ୍ଧା କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା ସୋମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ ହେଉ। ମୋ ଉପରୁ ନ ବିନାଶ ଯାଉ ନ ବାଣୀ ହଟିଯାଉ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଅସଫଳତା, ତୁମେ ଦୂରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୁମଠାରୁ ଦୂର କରିଦେଉଛୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନି—ତୁମେ ଚମକୁଥିବା, ଆଘାତ କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁତା। ଏହି ଶତ୍ରୁତା ସ୍୵ପ୍ନରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହୋଇ ନଗ୍ନ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ; ଏହାର ମନ ଓ ଅଭିପ୍ରାୟ ଅସଫଳତା ଓ ମନୁଷ୍ୟର ଅଭିଲାଷା ହେଉଛି। ଯିଏ ମହାନ୍, ଅହଂକାରିଣୀ, ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ କେଶି ନିୃତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚମକୁଥିବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିବାସ ଓ ଆଚ୍ଛାଦନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁତାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏଉଁପରି, ମୁଁ ବୈକଙ୍କଟ କାଠିରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲି। ଅଗ୍ନି, ଏଠି ଆସି ଏହି ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କର; ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୋ ଆହ୍ୱାନରେ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଉପାସନାରେ ଆସ; ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି—ତୁମେ ଶୁଣ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରସଦୃଶ ସହାୟମାନେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାକୁ ନମନ କରନ୍ତୁ। ଏମାନଙ୍କ ସହିତ, ଜାତବେଦସ୍, ଆମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିବା, ଦେହକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା। ଯଦି କୌଣସି ନାସ୍ତିକ ଏଠି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହି ନିବେଦନ ସୁଦ୍ଧା ମୋ ପାଇଁ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ରସଦୃଶ ସହାୟମାନେ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ। ମେଷକୁ ବଘ ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚି ରଖ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଯାଉ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁପ୍ରକାର ଦୁଷ୍ଟ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଯାହାକୁ ପୁରୋହିତ କରାଯାଇଛି, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଉପରେ ରୁହ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଓଡ଼ାଇଦେଉଛି। ପୁରାତନ ଦିନରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ କବଚ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଦେହ ଓ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଦହୀନ କରିଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯାହାକୁ ସେ ଦୂରେ ହଟାଇଛନ୍ତି ଓ ଯାହାକୁ ଆଗକୁ ହଟାଇବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନଃ ଆଣିଦିଅ, ଯେପରି ତୁମେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଜନସମୂହକୁ ପୁନଃ ଏକତ୍ୱ କର। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଚ୍ଚାରଣ ଲାଭ କରି ପାତଳ ସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଥିବାମାନଙ୍କ ଅଧୀନ କରିଦେଉଛି। ଏଠି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଭାବେ ଆଘାତ କର; ଏଠି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ। ଆମେ ତୁମକୁ ଧାରଣ କରୁଛୁ; ତୁମର କୃପା ଆମ ଉପରେ ରହୁ। ତା’ପରେ ମୁଁ ଆକାଶକୁ ହୋମ କଲି, ପୃଥିବୀକୁ ହୋମ କଲି, ବ୍ୟୋମକୁ ଦୁଇଥର ହୋମ କଲି, ଆକାଶକୁ ପୁନଃ ହୋମ କଲି, ପୃଥିବୀକୁ ଆଉ ଥରେ ହୋମ କଲି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଚକ୍ଷୁ, ବାୟୁ ମୋର ଶ୍ୱାସ, ବ୍ୟୋମ ମୋର ଆତ୍ମା, ପୃଥିବୀ ମୋର ଦେହ। ମୋ ନାମ ଅସ୍ତୃତ; ଏହି ମୁଁ। ସେ ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହେଉ, ବଳ ଉଦୟ ହେଉ, ବିବେକ ଓ ପ୍ରଭାବ ଉଦୟ ହେଉ; ପ୍ରାଣ ଦାତା ଓ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ମୋ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଚରାଇ ଚରାଇବା ଲୋକ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋ ସହିତ ରୁହ, ମୋତେ କିଛି କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ନିଶ୍ଚଳ, ଉର୍ଧ୍ୱ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ମୋ ପାଇଁ ପାଥରର କବଚ ଅଛି; ଏହି କବଚ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ମହାମନା ଭାବରେ, ମୁଁ ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ପ୍ରାଣକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛି; ଅନ୍ତର୍ଶ୍ୱାସ ଓ ବାହ୍ୟଶ୍ୱାସ। ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ, ଶ୍ରବଣ ବ୍ୟୋମରୁ, ଦେହ ପୃଥିବୀରୁ। ଆମେ ସରସ୍ୱତୀଠାରୁ ମନ ସହିତ ବାଣୀ ଆହ୍ୱାନ କରିଛୁ।