ସମସ୍ତ ଆରମ୍ଭରେ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପୂର୍ବରୁ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ। ସେ ଅପୂର୍ବ ତେଜରେ ଭରିଥିଲେ, ଏବଂ ଭେନା ନାମକ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କଲା। ଗଭୀର ମୂଳ ତାଙ୍କର ଆଦର୍ଶ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱରୁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଆମର ନାୟକମାନେ ଉପରେ କେବେ ଅପକାର କରିନ ପାରନ୍ତୁ—ଏହି ନିୟମ ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦେବତାମାନେ ହଜାର ଧାରାରେ ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକାଠି ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ମଧୁର ଭାଷାରେ କଥା ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସଦା ସଚେତନ, ଏବଂ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ସେମାନେ ଆମ ପଥରେ ପାଳା ହେଇ ରହନ୍ତି। ଏବେ, ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ତ ଚକ୍ରକୁ ଘୁରାଅ, ବାଧାକୁ ଭଙ୍ଗ କର। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତ୍ରୟୋଦଶ ମାସ, ତାଙ୍କର ଗୃହ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ ନାମଧାରୀ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ—ସ୍ୱାହା! ହେ ସୋମ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଆସନ୍ତୁ ଓ ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତୁ। (ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ପୁନଃପୁନଃ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।) ଏହି ଅଘାତ ଓ ଅପବାଦରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର; ଆମର ବଳିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରଖ। ଚକ୍ଷୁ, ମନ, ଭାଷା ଓ ତପସ୍ୟାର ଅସ୍ତ୍ର—ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଭାବନା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ। ଯେଉଁଠି ଆଖି, ମନ, ଭାବନା କିମ୍ବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେହି ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଭାବନାକୁ ଫେରାଇଦିଅ—ସ୍ୱାହା! ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହର ଆଶ୍ରୟ—ମୋ ସମସ୍ତ ସହିତ ମୁଁ ତୁମେ ମିଶିଯାଉଛି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା; ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଉଛି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କବଚ; ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏହିଭଳି ମୁଁ ମୋ ସମସ୍ତ ସହିତ ତୁମେ ମିଶିଯାଉଛି। ଏହି ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଆଗକୁ ଆଣ, ଦ୍ୱେଷରେ ଆମକୁ ପଛକୁ ଫେଙ୍କିଦେଉନି; ଆମର ସଠିକ୍ ପଥକୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ନେଉନି। ଯିଏ ଧନ, ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ, ସେଠାରେ ନମସ୍କାର; ଦ୍ୱେଷ ନ ଥିବାରେ ନମସ୍କାର। ଏହି ଦ୍ୱେଷ, ବନ୍ଧନକାରୀ, ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଉଛି; ମୋ ନାଶ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ କରିନ। ଦେବତାମାନେ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଯେଉଁ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଦିଅ; ଦ୍ୱେଷ ନ ଥିବାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଆମେ ସରସ୍ୱତୀ, ଅନୁମତି ଓ ଭଗାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧୁର, ପ୍ରିୟ ବାଣୀ ମୋ ମୁଁଠାରୁ ବିସର୍ଜିତ ହେଉ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆଜି ବାଣୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଚିନ୍ତା କରୁଛି, ସେ ଆଜି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ମିଳୁନ୍—ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ହଳଦିଆ ସୋମ ଦେଉଛନ୍ତି। ଆମଠାରୁ ନ ନିଅନ୍ତୁ ନାଶ କିମ୍ବା ବାଣୀ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଅସଫଳତା, ଦୂରେ ଚାଲିଯାଅ; ତୋର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆମେ ତୁଠାରୁ ଦୂରେ ନେଉଛୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି—ଏଇ ଚମକୁଥିବା, ଆଘାତ କରୁଥିବା ଦ୍ୱେଷ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ହେଇ ଯୋଗ ଦେଉଛ; ଦ୍ୱେଷର ମନ, ଅସଫଳତାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଏହିଭଳି। ଯିଏ ବଡ଼, ଅହଂକାରୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରେ—ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣକେଶୀ ନିରୃତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୃହର ମାଲିକା, ବିପୁଳ—ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣବସ୍ତ୍ରଧାରି ଶତ୍ରୁକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଏବେ, ବୈକଙ୍କଟ କାଠ ଦ୍ୱାରା ଆହୁତି ଦେଉଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏଠି ଆସି ଏହି ଆହୁତିରେ ଆନନ୍ଦ କର; ସମସ୍ତେ ମୋ ଆହ୍ୱାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଆହ୍ୱାନକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି—ଶୁଣ। ଇନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ସହଚରମାନେ, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏମାନଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଜାତବେଦସ୍, ଆମେ ଦେହର ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିବା। ଯଦି କୌଣସି ଅଧର୍ମୀ ଲୋକ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଆହୁତି ନେଉନି; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହି ଆହୁତି ମୋର ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ସହଚରମାନେ ଆଗକୁ ଯାଅନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ। ଭେଡ଼କୁ ମେଉଁ ପରି ଭଙ୍ଗ କର, ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଯିବା ଦିଅନି, ଯଦିଓ ସେ ବନ୍ଧା ଅଛନ୍ତି। ଯାହାକୁ ଦୁଷ୍ଟତା ଅପସାରଣ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ତୁମ ତଳେ ରହୁନ୍; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଉଛି। ପୁରୁଣା କାଳରେ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ କବଚ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ସୁରକ୍ଷା ସେମାନେ ଦେହ ଓ ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ—ସେସବୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରସହୀନ କରିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ଯାହାକୁ ସେ ଦୂର କରିଛନ୍ତି ଓ ଯାହାକୁ ଦୂର କରିବେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଫେରାଇ ଆଣ, ଯେପରି ତୁମେ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଜନତାକୁ ପୁନଃ ଏକତ୍ର କର। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀମାନେ ପାଇଁ ଅଧୀନ କରୁଛି। ଏଠି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୂଳସ୍ଥାନରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କର; ଏଠି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉ—ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ। ଆମେ ତୁମକୁ ଧରିଛୁ; ତୁମର କୃପା ଆମେ ପାଉ। ଏବେ, ଆକାଶକୁ ଆହୁତି; ପୃଥିବୀକୁ ଆହୁତି; ବ୍ୟୋମକୁ ଆହୁତି; ଆକାଶକୁ ଆହୁତି; ପୃଥିବୀକୁ ଆହୁତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି, ବାୟୁ ମୋ ଶ୍ୱାସ, ବ୍ୟୋମ ମୋ ଆତ୍ମା, ପୃଥିବୀ ମୋ ଦେହ। ମୋର ନାମ ଅସ୍ତୃତ; ଏହି ମୁଁ। ସେ ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି।