ଏକ ସମୟର କଥା, ଦିବ୍ୟ ଔଷଧ କୁଷ୍ଠ ଦେବୀ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ରୋଗ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଶରୀର ରସ ଦୁଃଖକୁ ସଫଳତାର ସହିତ ଦୂର କରିଦେଲେ । ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଉପସମାନ କରି, ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହାକୁ ନିବାରଣ କରିଦେଲେ । ଏହି କୁଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କର ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ରାତି, ବାପା ଆକାଶ, ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଜଣେ ଦାଦୁ ହେଉଛନ୍ତି ଆର୍ୟମାନ୍ । ସିଲାଚୀ ନାମରେ ତିନି ପରିଚିତ, ଏବଂ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ । ଏହି ପୂତିଗଲା ଔଷଧ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି; ଏହି ଦେବୀ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପୋଷଣ ଓ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି । ଏହି ଦେବୀ ଗଛରୁ ଗଛକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଜଣେ ଯୁବତୀ ପରି ଫୁଲିଉଠନ୍ତି; ବିଜୟିନୀ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ-ଚିକିତ୍ସିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଦଣ୍ଡ, ବାଣ, ବଳଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି, ତାହାର ଉପଚାର ଏହି ଦେବୀ; ଏହି ଦେବୀ ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି । ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଅରୁନ୍ଧତୀ ଦେବୀ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ, ପୀପଳ, ବାବୁଳ, ବଟ ଓ ପତ୍ରରୁ ଆସିଛନ୍ତି । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଙ୍ଗର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏହି ଔଷଧ ସତ୍ୟ ସହିତ ଚଳିଛି; ତାଙ୍କୁ ଦୂର୍ବଳତା ନାଶକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଶକ୍ତିଶାଳି, ଖଡ଼ା ଚୁଲି ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଏହି ଦେବୀ ଜଳ ଓ ଲାକ୍ଷାର ଭଉଣୀ; ପବନ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ହୋଇଛି । ସିଲାଚୀ ତୁମର ନାମ, କାନିନୀ; ତୁମର ବାପା ଅଜବଭ୍ରୁ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ଘୋଡ଼ାର ଲଗାମ ତୁମେ ଯୋଗାଇଛ । ଘୋଡ଼ାର ଲଗାମ ଗଛରେ ଝୁଲି ରହି, ଏହି ଦେବୀ ପଖିଳା ଓ ପରିଚଳିତ ହୋଇ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ବେନା ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ; ଗଭୀର ଭୂମିକୁ ଆଦର୍ଶ ବନେଇ, ସେ ଅସତ୍ ଓ ସତ୍ ଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିଲେ, ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେମାନେ ଆମ ନାୟକମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା । ହଜାର ଧାରାରେ ସେମାନେ ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ, ମଧୁର ଭାଷାରେ; ତାଙ୍କର ଚର ଦୃଷ୍ଟି ଅବିରତ ଦେଖୁଛି, ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ପଥରେ ବନ୍ଧନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି । ଏବେ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଚକ୍ରାକାର ଚଳାଚଳ କର, ବଘ୍ନ ଚିରିଦେ; ତୁମେ ତ୍ରୟୋଦଶ ମାସ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ, ବିଜୟ ପାଇଁ ନାମଧାରୀ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର; ସ୍ୱାହା! ହେ ସୋମ ଓ ରୁଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୟାଳୁ, ଏଠିକୁ ଆସି ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ । ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତିନିଥର ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଶୁଭ ଦିଅ, ଏବଂ ଅମୃତତ୍ୱ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରଖ । ଚକ୍ଷୁ, ମନ, ଭାଷା, ତପସ୍ୟାର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଚିନ୍ତା ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ । ଯେଉଁମାନେ ଚକ୍ଷୁ, ମନ, ଚିନ୍ତା, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରାଇଦିଅ—ସ୍ୱାହା! ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ; ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଉଛି, ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି; ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେହ ଓ ମୋ ସମସ୍ତ ସହିତ ଏହି ଏକତା ହେଉ । ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା; ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଉଛି, ଏହି ଏକତା ସହିତ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି । ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କବଚ; ମୁଁ ତୁମେ ଉପସ୍ଥାନ କରୁଛି, ଏହି ଏକତା ସହିତ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି । ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା; ମୁଁ ତୁମେ ଉପସ୍ଥାନ କରୁଛି, ଏହି ଏକତା ସହିତ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି । ଏହିପରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ—ଆମକୁ ଆଗକୁ ନେଉ, ଶତ୍ରୁତାରେ ପଛକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ; ଡାହାଣ ପଥ ଆମଠାରୁ ଦୂର ନ ହେଉ । ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅପରାଜୟକୁ ନମସ୍କାର; ଶତ୍ରୁତା ଅଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର । ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁତା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ମଣିଷକୁ ବାନ୍ଧୁଥିବା, ସେଉଁଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ; ଆମ ନଶ୍ୱରତା ଓ ବିପଦ ଦୂର ହେଉ । ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଶତ୍ରୁତା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଦିଅ, ଶତ୍ରୁତା ଅଭାବକୁ ନମସ୍କାର । ସରସ୍ୱତୀ, ଅନୁମତି ଓ ଭାଗକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଦେବତାଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ମଧୁର ଓ ପ୍ରିୟ ଶବ୍ଦ କହିବାକୁ ଦିଅ । ଆଜି ଯେଉଁମାନେ ମୁଁ ଭାଷା ଓ ମନସାରେ ଖୋଜୁଛି, ସରସ୍ୱତୀରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ସେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ସୋମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା । ଆମଠାରୁ ବିନାଶ କିମ୍ବା ଭାଷା ହଟିଯାଉନାହିଁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ । ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କରନ୍ତୁ । ଅସଫଳତା, ଦୂରେ ଚାଲିଯାଅ; ଆମେ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କରିଦେଉଛୁ । ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି—ପଲକି ଦେଖୁଥିବା, ଆଘାତ କରୁଥିବା, ହେ ଶତ୍ରୁତା । ନଗ୍ନ ହୋଇ, ତୁମେ ଲୋକଙ୍କ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଯୋଗ ଦେଉଛ; ଶତ୍ରୁତାର ମନ, ଅସଫଳତାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ମଣିଷର ମନ । ଯିଏ ମହାନ୍, ମହା ଅଭିମାନୀ, ସମସ୍ତ ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରିଥାଏ, ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କେଶରୀ ନିରୃତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୃହର ମାଲିକା, ବିଶାଳ, ଶତ୍ରୁତାମୟା ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ । ଏବେ, ବୈକଙ୍କଟ କାଠି ଦ୍ୱାରା ଆହୁତି ଦେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କର; ଅଗ୍ନି, ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ସମସ୍ତେ ମୋ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସନ୍ତୁ । ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଆମନ୍ତ୍ରଣକୁ ଶୁଣ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ କରିବି—ଶୁଣ । ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ସହାୟମାନେ, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ନମନ କରନ୍ତୁ । ଏହି ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଜାତବେଦସ୍, ଆମେ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିବା, ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ । ଯଦି କେହି ନାସ୍ତିକ ଏଠି କିମ୍ବା ସେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଆହୁତି ନ ନେଉ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁନାହିଁ—ଏହି ଆହୁତି କେବଳ ମୋର ।