ଏକ ପବିତ୍ର ଯଜ୍ଞର ସମୟରେ, ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ—ସେ ଗୋ, ଧନ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ବିଜୟୀ, ଏହି ଆହ୍ୱାନରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ କହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ, ଘୋଡ଼ାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଉ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଋଷିମାନେ କୁଷ୍ଠ ଉପଦ୍ରବକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ କୁଷ୍ଠ ଉଦ୍ଭିଦ, ତୁମେ ପାହାଡ଼ରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛ, ଉପଚାର ଶକ୍ତିରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ୱରକୁ ନଶ୍ୱ କର।" ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ହିମାଲୟର ପାରେ ଗରୁଡ଼ର ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଜନ୍ମନେଇଛି, ଏବଂ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଆସି, ଜ୍ୱରକୁ କିପରି ନଶ୍ୱ କରିବା ଜାଣିଛି। ଦେବତାମାନେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗର ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଚେତରେ ଅମୃତତ୍ୱର ସାର, କୁଷ୍ଠ ଉଦ୍ଭିଦକୁ ଖୋଜିଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାହାଜ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବାନ୍ଧନ ସହିତ ଆକାଶରେ ଚାଲିଗଲା, ସେଠି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ଫୁଲ କୁଷ୍ଠକୁ ମିଳିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାର୍ଗ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚାପୁ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାହାଜ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏହି ଉଦ୍ଭିଦକୁ ଆଣିଥିଲେ। ଋଷି କହିଲେ, "ହେ କୁଷ୍ଠ, ମୋର ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ଏହି ଉପଚାର ହେଉ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କର, ସୋମଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଓ ବିଶେଷ, ଏହି ଜୀବନ, ଶ୍ୱାସ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ।" ଏହି କୁଷ୍ଠ ହିମାଲୟର ଉତ୍ତରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୂର୍ବ ଦିଗର ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇଯାଯାଇଥିଲା, ସେଠି ଏହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ନାମ ଓ ପିତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନଶ୍ୱ କରେ, ଜ୍ୱରକୁ ଅଶକ୍ତ କରେ। ଏହି କୁଷ୍ଠ ମୁଣ୍ଡ ରୋଗ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଶରୀର ରସ ନଶ୍ୱ କରି, ଦେବତା ସହିତ ସମସ୍ତ ଅପ୍ରିୟତା ଦୂର କରିଥିଲେ। ଏହି କୁଷ୍ଠ ଉଦ୍ଭିଦ ଅଦ୍ଭୁତ; ରାତି ତାଙ୍କର ମାଆ, ଆକାଶ ପିତା, ଆର୍ୟମାନ ତାଙ୍କର ଠାକୁରଦା, ଏବଂ ସିଲାଚୀ ନାମରେ ଦେବୀମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ। ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ପୋଷଣ ଓ ସମର୍ଥନ କରେ। ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ଗଛରୁ ଗଛକୁ ବଢ଼େ, ଏକ କନ୍ୟା ଭଳି ମହିମା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ, ଜୟୀ, ଦୃଢ଼, ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ ଉପଚାର ଭାବେ ପରିଚିତ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦଣ୍ଡ, ବାଣ, ବଳ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ତାହାର ଉପଚାର ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ, ଏହି ମଣିଷକୁ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କର। ଶୁଭ ଅଶ୍ୱଥ, ପିପଳ, ବାବୁଳ, ବଟ ଓ ପତ୍ରରୁ ଆରୁନ୍ଧତୀ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି। ସୁଯୋଗ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟରେ ଚାଲୁଥିବା ଏହା ଉପଚାର ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋଟିଆ କେଶ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି; ଜଳ ଓ ଲାକର ଭଉଣୀ, ବାୟୁ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା। ସିଲାଚୀ ଏହାର ନାମ, କାନିନୀ, ଅଜବଭ୍ରୁ ପିତା, ଯମଙ୍କ ଅଶ୍ୱର କଳା ଦାଡ଼ି ତାଙ୍କର ଯୁକ୍ତ। ଅଶ୍ୱର ଦାଡ଼ି ଗଛ ଉପରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି, ଏହି ଆରୁନ୍ଧତୀ ପଖିର ଭଳି ଏଠାକୁ ଆସୁଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ଭିତରେ ବେନା ବିକାଶ ପାଇଲେ, ଗଭୀର ଭିତି ତାଙ୍କ ଆଦର୍ଶ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ରୁ ସେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ରହ୍ୟ, ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆମ ନାୟକମାନେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରିନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲା। ହଜାର ଧାରାରେ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ, ମଧୁର ଭାଷାରେ; ସେମାନଙ୍କ ଚର ଚକ୍ଷୁ ନ ମୁଦନ୍ତି, ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ସେମାନେ ସତର୍କ, ପଥରେ ବନ୍ଧନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ତୁମେ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ ପାଇଁ ଚକ୍ରାକାର ଚଳନ କର, ବାଧା ଭାଙ୍ଗ, ତୁମେ ଏକ ତ୍ରୟୋଦଶ ମାସ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ, ଜୟ ପାଇଁ ନାମଧାରୀ। ଏହି ଉପଚାରଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର ହେଉନ୍ତୁ—ସ୍ୱାହା! ହେ ସୋମ ଓ ରୁଦ୍ର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୟାଳୁ, ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମ ପାପ ଓ ନିନ୍ଦା ଦୂର କର, ଆମର ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କର, ଅମୃତତ୍ୱ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବସାଅ। ଚକ୍ଷୁ, ମନ, ଭାଷା, ତପସ୍ୟାର ଅସ୍ତ୍ର—ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚିନ୍ତା ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ଚକ୍ଷୁ, ମନ, ଚିନ୍ତା, ଇଚ୍ଛାରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପଛକୁ ଫେରା—ସ୍ୱାହା! ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ, ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଅବୟବ, ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର, ସମସ୍ତ ସହିତ ମୁଁ ତୁମେ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା, ତୁମେ କବଚ, ସମସ୍ତ ସହିତ ମୁଁ ତୁମେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରି, ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ଆମକୁ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଯାଅ, ଶତ୍ରୁତାରେ ଆମକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନି, ଡାହାଣପଥ ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନି। ସମୃଦ୍ଧି ଦେବାଳୋକକୁ ନମସ୍କାର, ବିଫଳତା ନ ହେଉ, ଶତ୍ରୁତା ଅଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।" ଏହି ଶତ୍ରୁତା, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ବନ୍ଧନକାରୀ ଉପରେ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ—"ମୋ ନାଶ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ହେଉନି।" ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦିନ ଓ ରାତିର ନାଶ ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉ, ଆମେ ଶତ୍ରୁତା ପାର କରିଯିବା, ଶତ୍ରୁତା ଅଭାବକୁ ନମସ୍କାର। ସରସ୍ୱତୀ, ଅନୁମତି ଓ ଭାଗକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଋଷିମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପାସନାରେ ପ୍ରିୟ, ମଧୁର, ମନୋହର ଶବ୍ଦ କହିପାରିବି।" ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆଜି ମନ ଓ ଭାଷାରେ ଖୋଜିବି, ସେ ଆସ୍ଥା ପାଉ, ସୋମଙ୍କ କୃପାରେ। ଆମଠାରୁ ନ ନାଶ ହେଉ, ନ ଭାଷା ହରାଯାଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବାକୁ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଏପରି ଦେବତା, ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଋଷିମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ ଓ ଅମୃତ ଜୀବନ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ।