ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ସୁଖ-ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି କଥାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ସାବିତ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ଦେହର କୌଣସି ଭାଗରେ ଥିବା କ୍ଷୟକାରୀ ଶକ୍ତିକୁ ଶବ୍ଦରେ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ, “ମୋ ଶକ୍ତିର ସାଥୀ, ମୋତେ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ନିରାଶା ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ଅଛି, ସେଥିରୁ ମୋତେ ଅଲଗା କର।” ଏହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ତୀରକୁ ଦୂର କରିବେ। “କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା, କୌଣସି ଶତ୍ରୁ, ଯାହା ମୋତେ ବିପଦରେ ପକାଇଛି, ସେମାନେ ମୋ ଆଗୁଆ ହେବାକୁ ନାହିଁ,” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ବିନାଶ କରିବି, ତୁମେ ମୋ ଶିଳ୍ପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା।” ସେହିପରି, ସୋମ ଦେବତା ଏହି ବିଧିରେ ଦୟା ଦେବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ମାରୁତଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, “ମୋତେ ଦୟା କର, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ନାହିଁ।” ସେମାନେ ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବେ, ଏହି ଆଶାରେ ସମସ୍ତେ ନିଜର ଆସ୍ଥା ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। “ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ, ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଛି ମୋର ଆଭାର,” ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କର କଥା ଥିଲା। ସେଥିରୁ, ଏକ ଦିନ ଦେବତା ଅଗ୍ନି ଆଗେ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଦେଖିଥିଲେ ଯେ ଦେବତାମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହାଁଛନ୍ତି। “ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବି, ସେମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇ ଦେବି,” ଏହା ସେ କହିଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସୁଖ ଦେବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମିଳିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲେ, ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଜୀବନକୁ ସୁଖମୟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର, ଦେବତାମାନେ ସଦା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସାଥୀ ଥିବାରେ ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଓ ସୁଖ ନିମିତ୍ତେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାରୀ ରଖିଲେ।