ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତା ବରୁଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ବରୁଣ, ତୁମର ସତ୍ୟର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଥିବା ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଫାନ୍ଦ, ତିନିପ୍ରକାରରେ ବିନ୍ୟାସିତ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅସତ୍ୟ କଥା କହିଥାଏ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଦିଅ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦିଅ। ହେ ବରୁଣ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଶତ ଫାନ୍ଦରେ ବନ୍ଧିଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଓ କୁକର୍ମୀ ତୁମରୁ ମୁକ୍ତି ନପାଆନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ, ତାଙ୍କ ଉଦର ଶୂନ୍ୟ ହେଉ, ଯେପରି ବ୍ୟାଗ ଫାଟି ଖାଲି ହୋଇଯାଏ।” ପୁନି, ବରୁଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ—“ଆମ ମଧ୍ୟରୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରେ କାହାକୁ ପଠାଯିବାକୁ କିମ୍ବା ରଖିବାକୁ ହେଉଛି, ଦେବତା ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ ଫାନ୍ଦରେ ବନ୍ଧିଦିଅ। ଏହି, ସେହି ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।” ଏହାପରେ, ଏକ ଔଷଧକୁ ଧରି କୁହାଯାଏ—“ହେ ଚିକିତ୍ସାର ଶାସକ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଧରିଛୁ। ହେ ଔଷଧ, ତୁମର ହଜାର ଶକ୍ତି ରହିଛି, ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ନିବାରଣ କରୁଛୁ। ସତ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ଶପଥ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନେ ଆମକୁ ଡାକୁନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।” ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଶପଥ ଦେଇ ଅପମାନ କଲେ, ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ, ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଖାଉ। ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଅପକ୍ୱ ପାତ୍ରରେ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ପାତ୍ରରେ, କିମ୍ବା କାଚା ମାଂସରେ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ମନ୍ତ୍ରକାରୀଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ତ କର। ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଅପଶକୁନ, ଭୂତପିଶାଚ, ନାଶ ଓ ଖରାପ ନାମ—ଏସବୁକୁ ଆମେ ଆମଠାରୁ ଦୂର କରୁଛୁ।” “ହେ ଅପାମାର୍ଗ, ଭୂକ, ତୃଷ୍ଣା, ସନ୍ତାନହୀନତା, ଗୋଧନ ନଥିବା—ଏସବୁକୁ ତୁମ ସହାୟତାରେ ଆମେ ପୋଛିଦେଉଛୁ। ତୃଷ୍ଣା, ଭୂକ, ଜୱା ହାରିବା—ଏସବୁ ଅପାମାର୍ଗଦ୍ୱାରା ଦୂର କରୁଛୁ। ଅପାମାର୍ଗ, ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନେ ଉପରେ ତୁମର ଶାସନ ଅଛି; ତୁମ ସହିତ ଆମେ ଯେଉଁ ଅପବାଦ ଏବଂ ରୋଗ ଗଢ଼ିଛି, ସେଉଁଠି ପୋଛିଦେଉଛୁ, ଏବଂ ତୁମେ ଚିକିତ୍ସା ସ୍ୱରୂପେ ଚଳିଥାଅ।” “ମୁଁ ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଆଲୋକକୁ ସମାନ କରେ, ରାତିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ; ମୁଁ ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିର୍ମାଣ କରେ—ରସ ସକ୍ରିୟ ହେଉ। ଯେଉଁଠାରେ ଅବିଦ୍ୟାର ଗୃହକୁ ମନ୍ତ୍ରକାରୀ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ଛୁଆଁ ତାଙ୍କ ମାଆ ପାଖକୁ ଫେରିଯାଉ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ନିଜ ଘରକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାନି ପାଇଁ ବନାଇଥାଏ, ସେ ଜଳିଯିବା ବେଳେ ଅନେକ ପଥର ଟିକି ଶବ୍ଦ କରେ। ହଜାର ଶକ୍ତି, ତୀର, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଛାୟା ସହିତ ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର କରିଛ; ପ୍ରିୟକୁ ପ୍ରିୟଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କର। ଏହି ଔଷଧ ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କରେ, କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଗୋଧନମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ। ଯେଉଁଠାରେ କିଏ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିଲେନି, ପାଦ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି କାଟିଦେଲେ—ସେ ଆମ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରୁ। ଅପାମାର୍ଗ ଉପରେ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଅପଶପଥ ଦୂର କର; ମନ୍ତ୍ରକାରୀ ଓ ଶତୃମାନେ ଦୂର ହେଉ। ମନ୍ତ୍ରକାରୀ ଓ ଶତୃମାନେ ଦୂର କରି, ଅପାମାର୍ଗ ସହିତ ଏହି ସମସ୍ତକୁ ଆମେ ପୋଛିଦେଉଛୁ।” ଏହି ଅପାମାର୍ଗ ଉପରେ କୁହାଯାଏ—“ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଶ୍ୱଶୁରବାଡ଼ି ନିର୍ମାତା; ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତିଆରି ହେଉଛ; ଝରା ପାଣି ପରି ସନ୍ତତିକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କର। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଣ୍ବ, ନାର୍ଷଦ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର; ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଯାଅ, ସେଠାରେ ଭୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ଔଷଧମାନଙ୍କର ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଆଲୋକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତୁମେ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଭୂତପିଶାଚ ହନ୍ତା। ଦେବତାମାନେ ଆସୁରମାନେକୁ ତୁମ ସହିତ ଅଲଗା କରିଥିଲେ, ତେବେ ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମେ ଔଷଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ। ଶତ ଶାଖାରେ ବିଭକ୍ତ, ତୁମର ପିତାଙ୍କ ନାମ ‘ବିଭଜନ’; ଯେଉଁଠାରେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କର, ସେଠାରୁ ତୁମେ ଫେରିଯାଅ। ଅସ୍ଥିର ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଯାହା ଦୂରଦୂରନ୍ତରେ ଯାଏ; ସେଥିରୁ ଧୂପ କରି ପଠାଯାଉ, ଫେରିଯିବା ଲୋକ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚୁ। ତୁମେ ଫେରିଯିବା ସ୍ୱରୂପ, ପଛକୁ ମୁହଁ କରି ଫଳ ହେଉଛ; ମୋ ପଥରୁ ସମସ୍ତ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କର, ନାଶକୁ ଅପରାହ୍ନ କର। ଶତ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର, ହଜାର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର; ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି।” ଏଠିଏ, ଏକ ଦେବୀ ଉପରେ କୁହାଯାଏ—“ସେ ଆଗକୁ ଦେଖନ୍ତି, ପଛକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଦୂରକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଦେବୀ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି—ସ୍ୱର୍ଗ, ମଧ୍ୟଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ। ତିନିଟି ସ୍ୱର୍ଗ, ତିନିଟି ପୃଥିବୀ, ଏହି ଛଅ ଦିଗ; ହେ ଦେବୀ ଔଷଧ, ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖୁଛି। ତୁମେ ଦେବପକ୍ଷୀର ନୟନ, ପୃଥିବୀରେ ବିଧିବଧାନରେ ବସିଛ; ବଧୁକୁ ଘରକୁ ନେଇଯିବା ପରି ହ୍ରାସ ପାଉଛ। ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା ତୁମକୁ ମୋ ଡାହାଣ ହାତରେ ରଖିଛନ୍ତି; ଏହା ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରୁଛି, ଦାସ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ। ତୁମର ରୂପ ଦେଖାଅ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଅନି; ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଏଠାରେ ଯାହା ଅଛି, ତାକୁ ଦେଖ। ମନ୍ତ୍ରକାରୀ ଓ ମନ୍ତ୍ରକାରୀଣୀ, ଭୂତପିଶାଚ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଅ, ଏହି ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଉଛି। ତୁମେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ସୁନୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ; ଭୂତପିଶାଚ ଲୁଚିପାରିବେନି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଚାଲେ। ଉପରୁ ଧରିବା, ଘେରି ଧରିବା ମନ୍ତ୍ରକାରୀରୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହା ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଛି, ଦାସ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟଲୋକ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼ିଯାଏ, ଆକାଶ ଉପରେ ଝରିଯାଏ, ପୃଥିବୀକୁ ନାୟକ ବୋଲି ଭାବେ—ସେଇ ଭୂତପିଶାଚକୁ ଆମକୁ ଦେଖାଅ।” ଅନ୍ତେ, ଗାଁକୁ ଗାଈମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଶୁଭ ନେଇଲେ। ଏହି ଗାଈମାନେ ନିବାସ କରନ୍ତୁ, ଆମ ପାଇଁ ରେମେ।