ଏକ ଦୀର୍ଘ ଶୁଷ୍କତା ପରେ, ଆମ ପୂର୍ବଜ ଅସୁର ଜଳ ଧାରା ଝରାଇଲେ। ଗଭୀର ଜଳାଶୟଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ୱାସ ନେଲା, ଏବଂ ବରୁଣ ଓ ଜଳ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଧାରା ଛାଡ଼ିଲେ। ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ବଙ୍ଗା କୁଅଁ ମାନେ କ୍ରୋଡ଼କ୍ରୋଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜର ବ୍ରତ ଅନୁସରଣ କରି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବର୍ଷା ଆସିବା ସହ ବଙ୍ଗା କୁଅଁମାନେ ଆଉଥରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ବଙ୍ଗାକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ବଙ୍ଗା, କଥା କହ, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ, ତୁମେ ତଳାବର ମଧ୍ୟରେ ଚାପି, ତୁମ ଚାରିଟି ପାଉଁ ଫାଲିଦିଅ।” ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ତାଦୁରୀକୁ ଡାକି, “ଖଣ୍ଭଖା, ଖଇମଖା, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ, ହେ ପିତୃମାନେ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହ।” ଏହିପରି ଆହ୍ବାନରେ ବଡ଼ ପାତ୍ରରୁ ଜଳ ଝରିଲା, ବାୟୁ ବିଦ୍ୟୁତ ସହ ବହିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହୋମ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ଔଷଧି ଜଳରେ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ନିରୀକ୍ଷକ ଭଗବାନ ବରୁଣ ସବୁକିଛି ନିକଟରୁ ଦେଖିଥିଲେ। କିଏ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସେ ଲୁଚିଛି, ତାଙ୍କ ଚଳାଚଳ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜାଣିଥିଲେ। କିଏ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଚାଲୁଥିଲେ, ଚାଳାକି କରୁଥିଲେ, ବା ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ବା ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦୁଇଜଣ ବସି ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ, ସେଠାରେ ତୃତୀୟ ବରୁଣ ଜାଣିଥିଲେ। ଏଇ ପୃଥିବୀ ବରୁଣଙ୍କର, ସେ ଦୂର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର, ସମୁଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବରୁଣଙ୍କ ଗର୍ଭ, ଏବଂ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭିତରେ। ଆକାଶ ଚାଡ଼ି ଯିଏ ଯାଏ ମଧ୍ୟ ବରୁଣଙ୍କୁ ଟାଳିପାରିବ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଦୂତମାନେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଦେଖୁଛନ୍ତି। ବରୁଣ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଚକୁ ଝିମୁଡିବା ଗଣନା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜୁଆରି ତାଙ୍କର ଦାଉ ଗଣନା କରେ। ବରୁଣଙ୍କ ଯେଉଁ ଫାନ୍ଦ, ସାତ ସାତ କରି ତିନିପ୍ରକାରରେ ବିନ୍ୟାସିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହିଥିବାକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରୁ, ଯିଏ ସତ୍ୟ କହେ ସେ ମୁକ୍ତ ହେଉ। ଶତ ଫାନ୍ଦରେ ବରୁଣ ଦୁଷ୍ଟକୁ ବାନ୍ଧ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଅପକାରୀ ତୁମୁଁ ଠାରୁ ପଳାଇନପାରୁ; ସେ ଦୁଃଖୀ ତଳା ଥାନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ପେଟ ଖାଲି ଥାଉ। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ହେଉ, ବା ଅନ୍ୟମାନେ, କିଏ ପଠାଯିବେ, କିଏ ଦୂରେ ରହିବେ, ଦେବତା ବା ମନୁଷ୍ୟ—ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବରୁଣଙ୍କ ଫାନ୍ଦରେ ବାନ୍ଧି ଦେଉଛି। ଏହିପରି ଦିନରେ ଲୋକମାନେ ଔଷଧିକୁ ଧରି, କହିଲେ, “ଏ ଚିକିତ୍ସା ନାୟକ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ। ହେ ଔଷଧି, ତୁମ ହଜାର ଶକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ରୋଗର ଉପଚାର ପାଇଁ ଲଗାଉଛି।” ସତ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ଶପଥଧାରୀ, ସହିଷ୍ଣୁ, ପୁନଃପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଔଷଧିମାନେ ସମୁଦାୟ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ଶପଥ କରି କ୍ଷତି, ବିକ୍ଷିପ୍ତି, ମନୋବିକାର କରେ, ରସ ଚୋରାଇବାକୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଖାଉ। କାଚା ପାତ୍ର, ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର, କିମ୍ବା କାଚା ମାଂସ ଉପରେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର କରାଯାଇଛି, ସେହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଏହି କାରଣକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କର। ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଅପଶକୁନ, ଦୈତ୍ୟ, ବିନାଶ, ଦୁଷ୍ଟ ନାମ ଓ ଶବ୍ଦ—ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ। ଭୂକ, ତ୍ରୁଷ୍ଣା, ସନ୍ତାନହୀନତା, ଗୋଧନ ଅଭାବ—ଏହି ସବୁକୁ ଅପାମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରିଦିଅ। ତ୍ରୁଷ୍ଣା, ଭୂକ, ଜୁଆରେ ହାର—ଏହି ସବୁକୁ ଅପାମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରିଦିଅ। ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଔଷଧିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଚିକିତ୍ସା ଭାବେ ଚଳାଚଳ କର, ଯାହା ଆସିଛି ତାହା ଦୂର କର। ମୁଁ ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଆଲୋକକୁ ସମାନ କରେ, ରାତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରଚେ—ରସ ଫଳବାନ୍ତୁ। ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ଘରକୁ ମନ୍ତ୍ର କରି ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ମାଁ ଗାଈ ପାଖକୁ ଛେନା ପରି ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଘର କରି ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାହା ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ପଥର ଚିରି ଧ୍ୱନି କରେ। ହଜାର ଶକ୍ତି, ତୀର, ଛାୟା ଛଡ଼ାଇ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର କରାଯାଇଛି, ସେ ଅପ୍ରିୟକୁ ଅପ୍ରିୟ ଠାରୁ ଦୂର କର। ଏହି ଔଷଧିରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦୂର କରେ, କ୍ଷେତ୍ର, ପଶୁ ବା ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା କରାଯାଇଛି। ଯିଏ କରି ଶେଷ କରିପାରିଲା ନାହିଁ, ପାଦ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି କାଟିଦେଲେ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାକୁ ଦଗ୍ଧ କରୁ। ଅପାମାର୍ଗ ଗଛ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଶାପ ଦୂର କର, ମନ୍ତ୍ରିଣୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କର। ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ଓ ଶତ୍ରୁ ଦୂର କରି, ଅପାମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଦୂର କର। ଅପାମାର୍ଗ ଗଛ ଜନସମ୍ପର୍କ ବନାଇଥାଏ, ଆପଣ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ନଦୀ ପରି ସନ୍ତାନକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କର। ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଣ୍ବ, ନାର୍ଷଦ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଯାଉଛ, ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଛ, ସେଠାରେ ଭୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ଔଷଧିମାନଙ୍କ ଶିରେ ଯାଉଛ, ଆଲୋକପରି ଚମକୁଛ, ତୁମେ ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ଦୈତ୍ୟ ନାଶକ। ଦେବତାମାନେ ଆଦିରେ ଅସୁରମାନେ ଠାରୁ ତୁମକୁ ବିଶିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମେ ଔଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲ। ତୁମ ଶତ ଶାଖା, ତୁମ ପିତା ହେଉଛି ବିଭଜନ, ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରି ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣକୁ ପଛୁଆ କର। ଅସ୍ଥିର ଭୂମିରୁ ଉଠି, ଦୂରେ ଚାଲିଯିବା ତୁମେ ଧୂପ ହୋଇ ତାହାଠାରୁ ଫେରି ଯାଉ। ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଛ, ଫଳ ମୁହଁ ପଛକୁ, ଆମ ପଥରୁ ସମସ୍ତ ଅପକାର ଦୂର କର, ବିନାଶ ରୋକ। ଶତ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର, ହଜାର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର; ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି। ଏଇ ଦେବୀ ସମ୍ମୁଖ, ପଛ, ଦୂର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖନ୍ତି; ସେ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗ, ମଧ୍ୟଭୂମି ଓ ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଦେଖନ୍ତି। ତିନିଟି ସ୍ୱର୍ଗ, ତିନିଟି ପୃଥିବୀ, ଏହି ଛଅ ଦିଗ ଏକାକା; ହେ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧି, ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଦେଖୁଛି।