ଏକ ସମୟର କଥା, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦୟାଳୁ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ କୃପାଦୃଷ୍ଟି ପାତିଥିଲେ। ଜଳର ସାର ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଓ ବର୍ଷାଧାରା ପୃଥିବୀକୁ ମହାନ କରିଦେଲା। ବିଭିନ୍ନ ଆକାର ଓ ପ୍ରକାରର ଉଦ୍ଭିଦ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଗାୟକ ଦେବତା ଆକାଶରେ କୃପାଦୃଷ୍ଟି ପାତିଥିଲେ, ଦ୍ରୁତ ଜଳଧାରା ଏକାଏକି ଉପରକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା। ବର୍ଷାଧାରା ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣିଥରେ ମହାନ କରିଦେଲା, ଏବଂ ନୂତନ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଲେ। ଏହା ସହ, ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ବର୍ଷାର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ତାଡ଼ିତ୍ ସ୍ୱର ଉପରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷା ଝରିଲା। ମାରୁତମାନେ ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳକୁ ଉଠାଇଲେ, ବିଶାଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହେଲା। ମହାବଳୀ ବୃଷଭର ଗର୍ଜନରେ ଜଳ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା। ବିଜୁଳିର କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଗର୍ଜନ ସମୁଦ୍ର ଓ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କଲା। ବର୍ଷା ଏତେ ଅଧିକ ହେଲା ଯେ, ଦୁଃଖୀ ଓ ସ୍ଥୂଳ, ଦୁଇଁ ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାସମୟରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା। ଦୟାଳୁ ଜଳସ୍ତ୍ରୋତ, ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ଓ କୂଏଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ମାରୁତମାନେ ଚଲାଇଥିବା ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଆଶା ଆଲୋକିତ ହେଲା, ଚାରିଦିଗରୁ ପବନ ବହିଲା, ମାରୁତମାନେ ଚଲାଇଥିବା ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଜଳ, ବିଜୁଳି, ମେଘ ଓ ବର୍ଷା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଦୟାଳୁ ଜଳାଶୟ, କୂଏଁ ଓ ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କଲେ, ମାରୁତମାନେ ଚଲାଇଥିବା ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ଯିଏ ଜଳ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ନାୟକ, ସେ ଜାତବେଦାସ୍ ଆମକୁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା, ପ୍ରାଣ ଓ ଆମ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଲେ। ପ୍ରଜାପତି ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳକୁ ଚଳାଇଲେ, ସମୁଦ୍ରକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ। ମହାବଳୀ ଅଶ୍ୱର ବୀଜ ବଢ଼ିଲା, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦେବତା ବର୍ଷା ଆଣିଲେ। ଅସୁର, ଆମ ପିତା, ଜଳକୁ ଭୂମିରେ ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ପ୍ରାଣବାୟୁ ନେଲା, ବରୁଣ ଓ ଜଳ ଧାରାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ବାଙ୍ଗମାନେ ଡାକିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ଧରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜର ବ୍ରତ ଧରି ନିରବ ରହିଥିଲେ, ବର୍ଷା ପରେ ବାଙ୍ଗମାନେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ଓ ବାଙ୍ଗ, କଥା କହ, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ, ତାଦୁରୀ, ତୁମେ ପୋଖରୀ ମଧ୍ୟରେ ଚାପି ଚାରିଟି ଗୋଡ଼ ପସାରି ତରି।" "ଖଣ୍ୱଖା, ଖୈମଖା, ମଧ୍ୟରେ ତାଦୁରୀ, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ, ଓ ପିତୃଗଣ, ମାରୁତମାନଙ୍କ କୃପା ପ୍ରାପ୍ତିର ଇଚ୍ଛା କର।" ବଡ଼ ଭାଣ୍ଡ କୁ ଝରିଦିଅ, ପବନ ବିଜୁଳି ସହିତ ବହିଯାଉ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅର୍ପଣ ହେଉ, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ। ଏହି ସମୟରେ ବିଶ୍ୱର ମହା ଦ୍ରଷ୍ଟା ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେ ନିକଟରୁ ଦେଖିବା ପରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ। କିଏ ଲୁଚି ଚାଲିଥିବାକୁ ଭାବିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଥିଲେ। କିଏ ଦଢ଼ିଅଛି, ଚାଲିଅଛି, ଠକାଉଛି, ବା ଘରକୁ ଯାଉଛି, ବା ବାହାରେ ଯାଉଛି—ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ଏକାସାଥି ବସି କିଛି ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ରାଜା ବରୁଣ, ତୃତୀୟ ଥିବା ଭାବେ, ସେହି କଥା ଜାଣିଥିଲେ। ଏହି ପୃଥିବୀ ବରୁଣଙ୍କର, ଦୂର ଆକାଶ ବି ବରୁଣଙ୍କର, ସମୁଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବରୁଣଙ୍କ ଗର୍ଭ, ଏବଂ ଏକ ଛୋଟ ଜଳାଶୟରେ ଲୁଚିଥିବା ମଧ୍ୟ ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଆକାଶ ପାର୍ ହେବା ସହିତ ମଧ୍ୟ ବରୁଣଙ୍କୁ ଟାଳିହେବା ଯାଏନି। ତାଙ୍କର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଦୂତମାନେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ। ବରୁଣ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଓ ତାହାରୁ ଉପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖିଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ଝପକା ମାରିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଗଣନା କରିଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଗଣିଥିଲେ। "ହେ ବରୁଣ, ତୁମ ଯେ ସାତସାତ ତାଗ, ତିନି ପ୍ରକାରରେ ବିନ୍ୟାସିତ, ତାକୁ ମିଥ୍ୟା କହୁଥିବା ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କର, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ କହୁଥିବା ମୁକ୍ତି ପାଉ।" "ଶତ ତାଗ ଦ୍ୱାରା, ବରୁଣ, ଏହି ମଣିଷକୁ ବାନ୍ଧ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଅପରାଧୀ ତୁମକୁ ଟାଳିପାରୁନାହିଁ। ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ଏକ ଖାଲି ଥଳା ପରି ରୁହୁ।" "ଏହି ମଧ୍ୟରୁ, ବରୁଣ, ଆମ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ, ପଠାଯିବାକୁ ଥିବା, ବା ରଖାଯିବାକୁ ଥିବା, ଦେବତା ବା ମାନବ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମ ତାଗ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।" ଏହି ବେଳେ, ଔଷଧମାନେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଧରାଗଲେ, ଶତଶକ୍ତି ଉପଚାର ଦେଲା। ସତ୍ୟରେ ଜିତିଥିବା, ଶପଥ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଧୈର୍ୟ ଧରୁଥିବା, ପୁଣିଥରେ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଯିଏ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, କ୍ଷତି ଓ ପାଗଳପନା ଆଣିଥିଲେ, ରସ ଚୋରି କରିବାକୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଖାଉ। ଯେ ମନ୍ତ୍ର ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରାଯାଇଥିଲା, କଚା ପାତ୍ର, ନୀଳ ଓ ଲାଲରେ, କଚା ମାଂସରେ ଯେ ମନ୍ତ୍ର କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରକାରୀକୁ ନଶ୍ଟ କର। ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଅପଶକୁନ, ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା, ବିନାଶ, ଖରାପ ନାମ ଓ ଶବ୍ଦ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖାଅ। ଭୁକ୍ତି, ତୃଷ୍ଣା, ସନ୍ତାନହୀନତା, ଗୋଧନ ନ ଥିବା—ଏହା ସବୁକୁ ଅପାମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କର। ତୃଷ୍ଣା, ଭୁକ୍ତି, ଜୁଆରେ ହାରିବା—ଏହି ସବୁ ଅପାମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କର। ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଔଷଧର ରାଜା, ତୁମେ ଚରାଚର ଦୂର କରିବା ଉପଚାର ଅଟୁଟ ଅଛ। ଏଠାରେ, ଆଲୋକକୁ ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସମାନ କଲି, ରାତିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲି, ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିର୍ମାଣ କଲି—ଉପଚାରର ରସ ଫଳଦାୟକ ହେଉ। ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର କରି ଅଜ୍ଞାନୀର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ—ସେ ଛୁଆ ମାଆ ପାଖକୁ ଯିବା ପରି ପୁଣି ଫେରିଯାଉ। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଘର କରି ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି ଦେବାକୁ ଚାହେ—ସେ ଜଳିଯିବାବେଳେ ଅନେକ ପାଥର ଫଟି ଶବ୍ଦ କରେ। ଶତଶକ୍ତି, ବାଣ, ଛାୟା ଛଡ଼ା, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କରାଯାଇଛି—ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟକୁ ପ୍ରିୟରୁ ଦୂର କର। ଏହି ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ର, ଗୋଧନ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ଦୂର କର। ଯିଏ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ପାଦ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି କାଟିଦେଲେ—ସେ ଆମ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରୁ।