ଏକ ଦିନ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ଏକ କୁକୁର ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଚାହିଲେ କୁକୁରଟି ସ୍ଥିର ଓ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ମାପନ ଦଣ୍ଡକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଏହାର ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର 'ଆମିନୋନିତି' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ ଶ୍ରୀ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେଉଥିଲା ଭଙ୍ଗ। ବରୁଣ ଧନ ସହିତ ଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶତ ଭାରତୀ ଶକ୍ତି ଥିଲା। ଶତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡ଼ା, ଶତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ, ଶତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁଲାଡ଼ି ଏବଂ ଅହୁଳ, କୁସ, ବର୍ତ୍ତକା ବି ଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଗୋଡ଼ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା। ଏକ ଜନାନୀ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ଆସୁଥିଲା। ଜଙ୍ଗଲରେ ବସୁଥିବା ଲୋକେ ଏକ ନାଉକୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଏକ ମଦକର ଦ୍ରବ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଏହା ମୋର ମଦକ ଦ୍ରବ୍ୟ।" ଗଛଗୁଡିକ ଏକାଠି ଦଠିଥିଲେ। ପାକା ଭୋଜନ ଦାନ ହେଉଥିଲା। ଶାକ ଦାନ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଅଞ୍ଜିର, ଅକାସିଆ, ଧାବା ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ଅରଡୁପରମା ଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଅପହତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ଜଣେ ଶୟାନ ଥିଲେ। ଏକ ପୁରୁଷ ଚାଉଁଥିଲେ। ମୁଁ ଦୁଧ ଦେଉନି, ପୋଷକ ପାଇଁ ଏହିପରି। ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ଥିଲା। ଦୁଇଟି ହାତୀ ଓ ହାତର ଦୃଢ଼ତା ଥିଲା। ଏଠାରେ ଦୁଇଟି କିରଣ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା; ପୁରୁଷ ଏହାକୁ ଚିଁଡ଼ିଦେଉଥିଲେ। "ମେଘେ, ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଏପରି ନୁହେଁ," ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ। ତୁମ ମା'ର ଦୁଇଟି କିରଣ ଅପସାରିତ ହେଉଛି, ପୁରୁଷ ଛଡ଼ି। "ମେଘେ, ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଏପରି ନୁହେଁ।" ଦୁଇଟି କାନକୁ ଅଟକାଇ, ମଧ୍ୟମକୁ ପଠାଯାଉଛି। "ମେଘେ, ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଏପରି ନୁହେଁ।" ଉପରକୁ ଶୟାନ ଓ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପାଇଁ ତୁମେ ଲୁଚାଉଛ। "ମେଘେ, ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଏପରି ନୁହେଁ।" ସ୍ନିଗ୍ଧ ଅଂଶରେ, ସ୍ନିଗ୍ଧତାରେ, ତୁମେ କେବଳ ସ୍ନିଗ୍ଧକୁ ଲୁଚାଉଛ। "ମେଘେ, ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଏପରି ନୁହେଁ।" ଅସ୍ନିଗ୍ଧ ଭଳି, ଭିତର ଚୁଲ ଖସି ଯାଇଛି, ଗଭୀର ଅନ୍ତରେ। "ମେଘେ, ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଏପରି ନୁହେଁ।" ଏଠାରେ, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଡାଟୁଛ।