ଉତ୍କଳ ଭୂମିରେ ପୁରାତନ କାଳରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁଇଟି ଘୋଡା ଦୃତ ଗତିରେ ପଥରେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ। ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା, ଭଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ ପଥେ ସୁସ୍ଥ ଭାବରେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଅ।” ସେ ଶ୍ଵେତ ଏବଂ ଉତ୍ସାହୀ ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ସଂଯୋଜନ କରିଥିଲେ, ଦାହିନ ପାଖରେ ଲଗାଇ ଦେଇ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୁରାତନ ସମ୍ମାନ ବହି ଆସୁଥିଲା। ଏହି ଘୋଡାମାନେ ବଡ଼ ମହିମାରେ ବଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ଘୋଡାମାନେ ଜଳରେ ଭାସିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରବାହ ବିପରୀତ ଦିଶାରେ ଯାଉଥିଲେ, ଭଲ ଭାବରେ ଚାପିଥିବା ସୋମାର ଖୋଜ କରୁଥିଲେ। ଘୋଡାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ହଳଦିଆ କେଶ ଥିବା ଘୋଡା ଥିଲା। ଏହି ହଳଦିଆ କେଶ ଘୋଡାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା, “ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ?” ସେ କହିଲା, “ମୁଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଧନୀ ଏବଂ ଭଲ ପୁଅ ଚାହୁଁଛି।” ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, “ସେ ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଘୋଡା କେଉଁଠିକୁ ଗଲା?” ଉତ୍ତର ଦିଆଗଲା, “ଯେଉଁଠି ତିନିଟି ଶିଂଶପା ଗଛ ଦଣ୍ଡାଇଛି, ସେଠି। ତିନିଟି ଗଛ ଚାରିପାଖରେ, ଅଟାଳିକାର ରକ୍ଷକମାନେ ଉଠି ଶଙ୍ଖ ଫୁଙ୍ଗୁଥିଲେ।” ଏହି ଉତ୍କଳ ଘୋଡାର ଏକ ମହାଗମନ ଘଟିଥିଲା। ସେ ନିଜ ସାଥୀ ସହିତ ଏକତାରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଘରରେ ଥିବା ଜନନୀ, ଯିଏ ଗୋମୟରେ ଧନୀ, ଗୋମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଉଥିଲେ, ଏହିପରି କହାଯାଇଛି। ଏ ମଣିଷ, ତୁମେ କୁଷ୍ଟା ଘାସରେ ଶୋଇପାରିବା। ଏଠି ଏକ ଯୁବ ପକ୍ଷୀ ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଏହିପରି କହାଯାଇଛି। ତୁମର ଅପରାଧ ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଏହିପରି କହାଯାଇଛି। କେବିକା ଜାଗିଯାଇଛି। ଘୋଡାର ପରିକ୍ରମା ଗୋମାନଙ୍କର ପାଦ ଚିହ୍ନରେ ହେଉଛି। ସେ ଗରୁଡ଼ର ମାଲିକା। ଜିଭା ସୁସ୍ଥ ଏବଂ ରୋଗମୁକ୍ତ। ଏହି କଥା ଅନ୍ତରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: “କିଏ, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବହୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛି? କିଏ କଳା ଗାଈର ଦୁଧ ଧାରଣ କରିଛି? କିଏ ଧଳା ଗାଈର ଦୁଧ ଧାରଣ କରିଛି? କିଏ ଗାଢ଼ କଳା ଗାଈର ଦୁଧ ଧାରଣ କରିଛି?” ପ୍ରଶ୍ନ କର, କେଉଁଠି? ପ୍ରଶ୍ନ କର, ରାନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଓ ପକ୍କ ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ। ଯବ ଚାଷୀ କୁଭି ପାତ୍ର ନେଇ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ଅଡ଼ି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୁଆ ତିଆରି କରନ୍ତି। ଆମଣକ ମାଣତ୍ସକ ଅଟାଳିକା। ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଅପରାଜିତ। ଏହି ଅନ୍ନ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେ ଫଳ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି। ଏକ ଶଙ୍ଖ ଉଠିଛି। ସାଥୀ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉନାହିଁ, ତା ଜ୍ଞାନ ହେଉନାହିଁ। ସେମାନେ ଗାଈର ଛାନ୍ଦାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଜାଣିଛି, ତାକୁ ଦିଅ। ଏବେ, ଚଳି, ଚଳି ଏପରି। ଏବେ, ଏପରି ଚଳି।