ଏକ ଦିନ, ଏକ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟା ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବସି, ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ— "ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଆକାଙ୍କ୍ଷାର ଶରକୁ ନେଉଛି; ଏହି ଶର ଏତେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଯେ, ଏହା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଉନ୍ମୁଖ ଓ ହୃଦୟକୁ ଭେଦି ଦେଉଛି, ଏହି ଶର ମଧ୍ୟରେ ଆଶା ଓ ଆକାଙ୍କ୍ଷାର ଶକ୍ତି ରହିଛି। ଏହି ଶର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ହୃଦୟକୁ ଭେଦି ଦେଉଛି। ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ଭିନ୍ନ ହେବା ପରେ, ତୁମ ମୁଖ ଶୁଷ୍କ ହେଇଯିବ, ତେବେ ଆଉ ଆଗକୁ ଆସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୃଦୁ ଭାବରେ ରୁହ, କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼, ମୃଦୁ ଭାସାରେ କଥା କର, ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉ। ମୁଁ ତୁମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଓ ସନ୍ତାନ, ମାତା ଓ ପିତା ଦୁହିଁଠାରୁ ମୋର ଉତ୍ପତ୍ତି। ଏହିପରି ତୁମ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକୁ ମୋର ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଅ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତାଙ୍କର ମନର ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା କର, ତାକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରି, ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣ। ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ପ୍ରତିଦିଗର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଶର ବୋଲାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଶର ହେଉଛନ୍ତି ଅଗ୍ନି। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ବିଷାକ୍ତ ଶର ଭାବେ କାମକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ବୈରାଜ ଭାବରେ ପାଣିକୁ ଶର କରିଛନ୍ତି। ଉତ୍ତର ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ନିଷଙ୍ଗୀ ଭାବରେ ବାୟୁକୁ ଶର କରିଛନ୍ତି। ନିଶ୍ଚଳ ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ନିଳିମ୍ପ ଭାବରେ ଔଷଧୀକୁ ଶର କରିଛନ୍ତି। ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ବସ୍ୱନ୍ତ ଭାବରେ ବୃହସ୍ପତିକୁ ଶର କରିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମୋର ଭକ୍ତି, ମୋର ଅର୍ପଣ। ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗର ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଅଂଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଦିଗର ଅଧିପତି ଅଗ୍ନି, ରକ୍ଷକ ଅସିତ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଶର। ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱେଷ ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ଜଘନ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ବିନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଅଧିପତି ଇନ୍ଦ୍ର, ରକ୍ଷକ ତିରଶ୍ଚୀରାଜୀ, ପିତୃମାନେ ଶର। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଅଧିପତି ବରୁଣ, ରକ୍ଷକ ପୃଦାକୁ, ପାଣି ଶର। ଉତ୍ତର ଦିଗର ଅଧିପତି ସୋମ, ରକ୍ଷକ ସ୍ୱଜ, ବିଜୁଳି ଶର। ନିଶ୍ଚଳ ଦିଗର ଅଧିପତି ବିଷ୍ଣୁ, ରକ୍ଷକ କଳ୍ମାଷଗ୍ରୀବ, ଔଷଧୀ ଶର। ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦିଗର ଅଧିପତି ବୃହସ୍ପତି, ରକ୍ଷକ ଶ୍ୱିତ୍ର, ବର୍ଷା ଶର। ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱେଷ ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଉ। ତାପରେ ସେ ଏହିପରି କହିଲେ—ଏହି ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିର୍ମାତାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଯିଏ ଯୋକ୍ତାକୁ ବନ୍ଧନ କରି ଗୋଧନକୁ ନାଶ କରେ, ତାହା ଦେଖିବାରେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ମାଂସ ଭୋଜୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନ୍ତ କରିଦେଉଛି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେବ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟ, ଗୋଧନ, ଘୋଡ଼ା, ଏହି ମାଟି, ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ଆମ ପାଖକୁ କୌଣସି ଅନିଷ୍ଠ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ପୋଷଣ, ରସ, ଶତଗୁଣ ଧନ ଦିଅ, ରାତି, ଗୋଧନକୁ ପୋଷଣ କର। ଯେଉଁଠାରେ ସୁହୃଦ୍ଦୟ ଓ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ମିତ୍ରମାନେ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ରୋଗ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ରାତି ପହଁଚୁ, ଆମ ମନୁଷ୍ୟ ବା ଗୋଧନକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅ। ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ଦୟା, ସୁକୃତ୍ୟ, ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ରାତି ପହଁଚୁ, ଆମ ମନୁଷ୍ୟ ବା ଗୋଧନକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅ। ଏହା ପରେ, ରାଜାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନର ଏକ ଛଅଦଶଂଶ ଭାଗ ବାଣ୍ଟନ୍ତି, ଏହି ଯମସଭାର ନ୍ୟାୟାଧୀଶମାନେ ରହନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶ୍ୱେତପଦଯୁକ୍ତ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯିଏ ଏହି ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଏହି ଦାନ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ଶ୍ୱେତପଦ ଦାନ ଏକାନ୍ତରେ ଦେଉଛି, ସେ ଏହି ଦୁନିଆର ସମସ୍ତ ମାପ ମାନି ଦେଉଛି, ସେ ଏହିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏନି, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଟ୍ୟାକ୍ସ ଦିଏନାହିଁ। ଯିଏ ପଞ୍ଚ ମଣ୍ଡ ଓ ଶ୍ୱେତପଦ ଦେଉଛି, ସେ ପିତୃମାନେ ରହୁଥିବା ଅକ୍ଷୟ ଲୋକରେ ଦାନ ଦେଇ ଜୀବନ୍ତ ରହେ। ସେ ପ୍ରଭାତ ଓ ସାଞ୍ଜରେ ଭଲ ମନରେ ରହିବେ। ଏହି ଦାନ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ମହାସାଗର ଜଳରେ କେବେ ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଦେଖ, ଏହି ଦାନ କିଏ ଦେଲେ, କାହାକୁ ଦେଲେ? କାମ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ପାଇଁ ଦେଲେ। କାମ ଦାନକାରୀ, କାମ ଗ୍ରାହକ, କାମ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ମୁଁ କାମ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି, ଏହି ତୁମର ଆକାଙ୍କ୍ଷା। ପୃଥିବୀ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁ, ଏହି ମହା ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ଗ୍ରହଣ କରୁ, ମୁଁ ମୋର ଶ୍ୱାସ, ଆତ୍ମା, ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବି ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜା, ଦାନ, ଅର୍ପଣ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟା ଏହା ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ—ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ହୃଦୟ ଏବଂ ଏକ ମନ କରୁଛି, ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଗାଈ ତାଙ୍କର ନବଜାତ ମାନ୍ଦାକୁ ଯେପରି ଭଲପାଏ, ସେପରି ଭଲପାଅ। ପୁଅ ପିତାପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖୁ, ମାତା ସହ ଏକ ମନରେ ରୁହୁ, ଜନାନୀ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ ପତିକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ଭାଇ ଭାଇକୁ, ବୋନ ଓ ବୋନକୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ଏକ ନିୟମରେ ଏକତା ରଖ, ମୃଦୁ କଥା କହ। ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେବତାମାନେ ଭିନ୍ନ କରୁନାହାନ୍ତି, ଦ୍ୱେଷ କରୁନାହାନ୍ତି, ସେହି ଶକ୍ତି ଆମ ଘରେ ଆସୁ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟେ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଆସୁ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଏକତାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚଳନ୍ତୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହନ୍ତୁ—ମୁଁ ତୁମମାନେକୁ ଏକ ମନ କରୁଛି। ତୁମର ପାନୀୟ ଏକ, ଖାଦ୍ୟ ଏକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଯୋକ୍ତାରେ ବନ୍ଧୁଛି। ଏକତା ଭାବରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜା କର, ଚକ୍ରର ଆରମ୍ଭିକ ଭାଗ ପରି ଏକତାରେ ରୁହ।