ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଦାନରେ ଅପୂର୍ବ, ସମ୍ପଦର ଦାତା। ସେମାନେ କହୁଥିଲେ: “ଓ ଦୟାମୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଦାନ କର, ଏପରି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଏଉଁଠି ପିତାମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ଦାତା ନୁହଁନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ଦିନକୁ ଦିନ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ସମ୍ପଦ ଦେବା କଳା ଶିଖିବାକୁ ଚାହେଁ।” ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହୁଥିଲେ: “ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏପରି ସ୍ଵାମୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ କିଛି ଦେବିନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିନକୁ ଦିନ ମହିମା ଦେଖାଇବା ଶିଖିବି, କାରଣ ତୁମେ ଅପୂର୍ବ ଦାତା।” ଏହିପରି ସ୍ନେହ ଓ ବିଶ୍ୱାସରେ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରି କହିଲେ: “ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ; ଏହି ନିର୍ମଳ ସୋମ ରସ ତୁମ ପାଇଁ ଚପଟି ହୋଇଛି। ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ; ଗାୟକମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣ। ତୁମେ ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଆସି, ଏହି ରସରେ ବସ, ଆମ ସୁରକ୍ଷା କର।” ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ: “ମିତ୍ରମାନେ, ଅନ୍ୟ କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କଷ୍ଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର, ପୁନଃପୁନଃ ଗୀତ ଗାଅ। ଇନ୍ଦ୍ର ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ, ଅଜୟ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱର ମାଲିକ ଓ ସମନ୍ୱୟକାରୀ। ଯେଉଁମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମର ଏହି ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ହେଉ, ଏହା ଆମ ପ୍ରଗତି ପାଇଁ ହେଉ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମେ ଦୟାଳୁ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶବ୍ଦରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଉତ୍ତମମାନେ ଲୋକମାନେଠାରୁ ଉପରେ; ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଆସ, ପୁରସ୍କାର ଆମ ନିକଟକୁ ଆଣ।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ଧୌଳା ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଗ କରି, ରଥକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ସହଜରେ ଏହି ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୁରୋହିତମାନେ ଲାଲ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ରସ ଏହି ବୃଷ ମଧ୍ୟମାନବ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ଗାଈ ଓ ଯଜ୍ଞପାତ୍ରରୁ ଦୁଧ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ପାନ କରାଇଲେ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖିଛ, ଦିନକୁ ଦିନ ଆନନ୍ଦ ଆଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପ୍ରସ୍ତୁତ ସୋମ ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କର। ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୋମ ପାନ କରିଛ; ତୁମ ମାତା ତୁମ ମହିମା କୁହିଥିଲେ। ତୁମେ ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଥିଲେ। ଯଦି ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡେ, ତେବେ ତୁମେ ଆମ ସାଥୀ ହେଉ, ଏହି ଯଶସ୍ବୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନୂତନ କୃତ୍ୟ ଘୋଷଣା କରିବି; ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ବିରୋଧୀମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସୋମ କେବଳ ତାଙ୍କର ହେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ଚରଣଭୂମି, ଯାହାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗୋଧନର ଅଧିପତି ଓ ରକ୍ଷକ; ଯେ ସମ୍ପଦ ଦିଅଛ, ଆମେ ତାହା ହସ୍ତଗତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଁଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନର ଅଧିପତି; ଯେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେଉଁଠି ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ସଦା ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ। ଏହିପରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧୁର ବାଣୀରେ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଧାରି ରଖିଥିଲେ, ତିନି ଆସନରେ ବସି, ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ। ଶୀଘ୍ର ଗତିଶୀଳମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଘେରି ରଖନ୍ତି, ସେ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ଓ ଆମର ରକ୍ଷକ। ବୃହସ୍ପତି ମହାନ୍ ଧନର ଅଧିପତି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଉତ୍ତମ ଓ ଧର୍ମମୟ ଲୋକମାନେ ବସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁହାରୁ ମଧୁ ଝରି ଆସେ। ବୃହସ୍ପତି ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତମ ଆସନରେ ସପ୍ତମୁଖୀ ରୂପେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୂର୍ଦ୍ଧ୍ୱନିରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ସୂଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ରରେ, ତାଙ୍କ ସହ ଦଳ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ଭୟଙ୍କର ବଳାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଗାଈମାନେ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପିତା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ, ଭକ୍ତି ଓ ହୂତି ଦିଅ। ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ, ବୀର ଓ ଧନଧାନ୍ୟର ମାଲିକ କର। ସେମାନେ କହିଲେ: “ନିପୁଣ ଧନୁର୍ଧର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଯେପରି ଧରେ, ତେପରି ତୁମ ସ୍ତୁତି କର; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଅ, ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକ। ଗାଈକୁ ଦୁଧ ଦେବାପରି, ପୁରାତନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଅ; ସମୃଦ୍ଧି ଭରା ପାତ୍ର ପରି ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ଦୟାଳୁ, ତୁମେ କ’ଣ ଉପଭୋଗ କରୁଛ? ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, କାରଣ ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଯେଣ୍ଟି ଧନ ଆଣିଦେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ଅଂଶ ଆଣିଦିଅ। ଲୋକେ ଯେଉଁବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଡାକନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ସାଥୀ ହେଉ; ଯେ ଯଜ୍ଞ କରେ ନାହିଁ, ସେ ସହିତ ବୀରମାନେ ମିତ୍ରତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେ ଦୃଢ଼ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁ, ବିପକ୍ଷୀ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ କର, ସକାଳେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ କର। ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଆମେ ସ୍ତୁତି ରଖିଛୁ, ସେ ଦୟାଳୁ ଆମ ପ୍ରସନ୍ନ କର; ଶତ୍ରୁ ଦୂରେ ଭୟ ପାଉ, ସମସ୍ତ ମହିମା ଆମ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନମନ କରୁ। ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ରଖ, ଆମକୁ ଧାନ୍ୟ ଓ ଗୋଧନ ଦିଅ, ଗାୟକଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟ ଦିଅ। ଯେମାନେ ମନରେ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଶୀଘ୍ର ସୋମ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ସୋମ ଚାପିବାକୁ ଯେ ଏଗିଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଧନ ମିଳେ। ଯେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଧନ ରଖି ନ ରଖି, ଯଥାସମୟରେ ବଣ୍ଟନ କରେ, ସେ ଦିନରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ, ନିଜ ଉପାୟରେ ଧନର ଧାରା ଆଣିଦିଏ। ଗୋଧନ, ଧାନ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟରେ ଆମର ଭୁକ୍ଷା ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଦୂର କର, ଆମେ ଅକ୍ଷତ ରୁହି, ଧନରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବାକୁ ଚାହେଁ।