ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଦୁଇଟି ଜହ୍ନ ଜୋରରେ ନଡ଼ି ଉଠି କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ, ସୋମରସ ପାନ କରି ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ—ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ଦୂର କର, ଓ ଆମକୁ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ଯାହା ଢିଲା, ଯାହା ଦୃଢ଼, କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଦାନ କର, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାହା ଜାଣନ୍ତି; ଆମକୁ ଏହି ଧନ ଦିଅ। ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ନବୀନ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ସେ ଲୋକଙ୍କର ରାଜା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମହାବଳଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ନାମ, ତାଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମହାସାଗରର ଜଳ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛୁ, ସେ ଆଦିରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସହଚରମାନେଂକୁ ଉପହାର ଦେଇଥିବା ମହାଦାତା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଉପହାର ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ପରି ଲୁଚିଛି, ତଥାପି ତିନି ଏହି କଥାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦାନର ମାଲିକ, ସ୍ତୁତିର ଧାରକ, ଶୂରବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ୁ, ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ୍ ହେଉ। ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଅ, ଆମେ ସଭାମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ କଥା କହିପାରିବା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଧନ, ଆଲୋକ ଓ ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରିବାରେ ନେଇଯିଅ। ବହୁବାର ଡାକାଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ରକ୍ଷା କରି ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଖୁସି କର, ଓ ଆମକୁ ତୁମର କୃପାରେ ନେଇଯିଅ। ଆମେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେବେ; ସେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ପରି ହେଉ। ଜୟପ୍ରଦାନକାରୀ, ପ୍ରଶଂସିତ, ସୋମ ପ୍ରେମୀ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଣୀ ଅପରାଜୟ ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଓ ଅବିଚଳିତ। ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ମହାନ୍ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଅନୁରାଗରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ଦୁଇ ରଙ୍ଗିନ ଘୋଡ଼ା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଯୋଗାଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରାଇଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ଏହି ସୋମ ପାନ କର, ଏହି ଆମର ଆସନ। ତୁମର ଦୁଇ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଏଠାକୁ ଆଣ, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ। ଆମେ, ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାନ କର। ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ଓ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଗାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଲୋକ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରିୟ ଘୋଡ଼ା, ସୁନ୍ଦର ପାଖ ଥିବା, ରଥକୁ ଯୋଗାଯାଏ—ଏହି ଲାଲ, ସାହସୀ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଣୁଥିବା। ଚିହ୍ନହୀନ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ, ରୂପହୀନ ପାଇଁ ରୂପ ତିନି ଦେଲେ, ଉଷାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଉପରକୁ ତାଙ୍କର କିରଣ ଜାତବେଦସ୍—ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ—ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର କରେ। ଚୋରମାନେ ଯେପରି ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେପରି ରାତି ସହ କିରଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ। ତାଙ୍କର କିରଣ ଦେଖାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଲୋକମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳିଉଠିଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର, ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଆଲୋକ ଦାତା; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଛ। ତୁମେ ଦେବମାନେଂକ ଦଳକୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନେଂକ ଦଳକୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ରୋକିଦଅ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳାମାନ ଲୋକମାନେଂକୁ ଦେଖ, ତୁମେ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କର। ତୁମେ ତୁମର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କର, ମନୁଷ୍ୟମାନେଂକ ଜନ୍ମ ଦେଖ। ସପ୍ତ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ଦେବସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଟାଣିନ୍ତି—ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କେଶୀ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରଥର ସନ୍ତାନ, ସପ୍ତ ଶୀଘ୍ର ମାଝିନୀକୁ ଯୋଗାଇଛନ୍ତି; ସେ ଏହି ସ୍ୱୟଂ-ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି। ହେ ଦେବତା, ତୁମକୁ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ କରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ, ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ପରି—ଗାଈ ଝିଅ ପିଲା ପାଖକୁ ଯିବା ପରି। ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମାତା ହୃଦୟରୁ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଥିବା ପରି ପ୍ରବାହିତ। ବଜ୍ରର ଶକ୍ତି ସହିତ, କୀର୍ତ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ପାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଜୀବନ, ଘୃତ ଓ ଦୁଧ ଆଣିଛି। ଏହି ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି, ତାଙ୍କର ମାତା ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ବାପାକୁ ଖୋଜୁଛି। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଗତି କରେ, ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରଶ୍ୱାସରେ; ମହାମହିଷ ଆଲୋକର ଘୋଷଣା କରିଛି। ତିନି ତିଂଶଟି ନିବାସରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି; ବାଣୀର ପକ୍ଷୀ ଉଷାମାନେଂକ ଡାକକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଉଡ଼ିଯାଏ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଓ ଦେବମାନେଂକ ଦୟା ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆଲୋକମୟ, ଧନମୟ ଓ କୃପାମୟ କରିଥାଏ।