ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗମଣ୍ଡଳ ଶୁଭ୍ର ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବିଚଳ ରହିଛି, କେବେଉଁ ତାହା କମ୍ପିତ ହୁଏନା। ଯେପରି ପାଣିର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ବହିଯାଏ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିପିତ କରେ; ତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଭୟହୀନ ଭାବେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏକତାର ସୂତ୍ରରେ ବଂଧି ଯାଆନ୍ତି। ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷ୍ଟ ସମୂହ ସହ ଉତ୍ସବକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଅଲୋକିତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ନିୟମ ଅନୁସରି ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ନାମକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ଥିଲେ, ଏକାନବୈ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ ମୁଣ୍ଡ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ, ଯାହା ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିଲା, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜି ପାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଗାୟର ନାମ ଖୋଜିଥିଲେ, ଯାହା ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ନିମ୍ନ ରୂପ; ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ଘଟିଥିଲା। ମୁଁ ଅଷ୍ଟପଦୀ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ନୂତନ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅମୃତତାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ରୂପରେ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ହେଇଥିଲେ ଶତ୍ରୁଘାତୀ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇ ଜଗତକୁ ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠି ଦୁଇଁ ଜଗତ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯାଇଥିଲା। ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଧତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଜଉଡ଼ିକୁ କମ୍ପିତ କଲେ, ଏବଂ ପିଡ଼ିତ ସୋମରସ ପାନ କଲେ। ସେଠି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ—ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ ଓ ଧ୍ୱଂସ କର, ଆମକୁ ଅଭିଷ୍ଟ ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଅସ୍ଥିର, କିଛି ଦୃଢ଼, କିଛି ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, ତାହା ସବୁ ଆମକୁ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁ ଦାନ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମାନବ ତାହା ଜାଣନ୍ତି; ଆମକୁ ଏହି ଅଭିଷ୍ଟ ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ଗାୟକ ନୂତନ ଗୀତରେ ଜନପଦର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁନ୍ତୁ; ସେ ମହାବଳି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ। ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ କୀର୍ତ୍ତି ସେଉଁଠି ରହିଛି, ପ୍ରବାହମାନ ଜଳ ପରି। ମୁଁ ଧନ୍ୟ ବନ୍ଦନାରେ ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସାଧନ କରୁଥିବା, ସଙ୍ଗୀମାନେ ପାଇଁ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ଏହି ଉପଦେଶ ଗର୍ଭରେ ପରିବା ଫେରା ଭଳି ଲୁଚି ରହିଛି, ତଥାପି ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତିନାହିଁ। ଦାନର ଅଧିପତି, ଗୀତବାହକ, ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ବିପୁଳ ହେଉ, ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ୍ ହେଉ। ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମ ସହଯୋଗୀ ହୁଅ, ଆମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିବା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଲୋକ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଆମକୁ ଦିଗଦର୍ଶନ କର, ଶତ୍ରୁଘାତୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର। ଅନେକଥର ପ୍ରାର୍ଥିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତି ଓ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଆମକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ। ଆମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ମହାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ; ସେ ହେଉନ୍ତୁ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ। ଇନ୍ଦ୍ର ଜୟପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ, ଉଲ୍ଲାସିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସୋମପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କ ବାଣୀ ହେଉଛି ଏକଠା ହୋଇଥିବା ଅଜୟ ବଜ୍ର, ନିର୍ବିଘ୍ନ; ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଚଳ, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ। ଗାୟକମାନେ ମହାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ହିମ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ କଣ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ସୁନା ବଜ୍ରଧାରୀ ଭାବେ, ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଆସନ୍ତି। ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବାକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଥିଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆସ; ତୁମେ ଉତ୍ସୁକ ଅଛ; ଏହି ସୋମରସ ପାନ କର; ଏହି ହେଉଛି ମୋର ନିବେଦନ ଆସନ। ତୁମର ଦୁଇ କପିଳ ଘୋଡ଼ା, ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆଣିଦିଅ; ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସୋମ ନିବେଦନ କାଳରେ, ଆମେ ସୋମପାନୀୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଚଳ ଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ୍ତି; ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦୁଇ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା, ସୁନ୍ଦର ପଖ ଥିବା, ରଥରେ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଲାଲ, ସାହସୀ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆଣିବା। ଚିହ୍ନ ହୀନ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ, ରୂପ ହୀନ ପାଇଁ ରୂପ ନିର୍ମାଣ କରି, ତୁମେ ଉଷାମାନେ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଉପରକୁ କିରଣମାନେ ସେଇ ଜାତବେଦସ୍, ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବା ପାଇଁ ଉଠାଇନେଇଯାନ୍ତି। ଚୋରମାନେ ଯେପରି ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେପରି ରାତି ସହ କିରଣମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ। ତାଙ୍କ କିରଣ ଦେଖାଯାଇଛି, ତାଙ୍କ ଆଲୋକ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ଆଲୋକ ନିର୍ମାତା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୁମେ ଆଲୋକିତ କର। ତୁମେ ଦେବସମୂହ, ମାନବସମୂହ ଓ ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଗତକୁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ପାଇଁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦଉଛ। ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଦୟା, ଦାନଶୀଳତା ଓ ଦୀପ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ।