ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ପାଠକମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଶୂରବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ପ୍ରଶଂସାରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ଆମକୁ ଧନ, ଆହାର ଦିଅ, ଏବଂ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥତାରେ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କର।" ତାପରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ସୋମ ରସ ପାନ କର। ଏହି ଆମର ଅସନ, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶ।" ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ତୁମ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଆମ ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣ। ସୋମ ରସ ଉତ୍ପୀଡିତ ହେବାବେଳେ, ଆମେ ସୋମ ଯଜ୍ଞକାରୀ ହୋଇ, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ। ସମସ୍ତ ଗାୟକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଉଛନ୍ତି, ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଧ୍ୱନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ସ୍ବରରେ ଯୁକ୍ତ, ସୁନାର ବଜ୍ରଧାରୀ। ତାଙ୍କର ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ଗାଁମାନେ ସହ ଶିଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ଏବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯେଉଁଠି ଜନସମୂହ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ସ୍ୱାମୀ ହୁଅନ୍ତୁ। ସୋମ ରସର ଉଲ୍ଲାସରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟାକାଶ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ସେ ବନ୍ଧନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଲୁଚିଥିବାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ, ଏହି ବନ୍ଧନ ଅଗ୍ରସର କରିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୋକ, ଦ୍ରଢ଼ ଓ ନିଶ୍ଚଳ, କେବେ ହିଁ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ। ଜଳର ଉଲ୍ଲାସ ପରି, ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ବିଜୟ ନିମିତ୍ତେ ଦୌଡ଼ିଆସେ; ତାଙ୍କର ଉଲ୍ଲାସ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପିଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଭୟ ବିନା ଏକତାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦେଖିଲେ; ସମାନ ତେଜରେ ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ। ନିର୍ମଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ସବ ଶକ୍ତିରେ ଚମକୁଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଦଳ ଦ୍ୱାରା। ସେମାନେ ପୁନି ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଯଜ୍ଞର ନାମକୁ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥିଏ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ହୋଇ, ନବତି-ନଉଟି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲେ। ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଚାହିଁ, ଅଦ୍ଭୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଗାୟର ନାମ ଖୋଜିଲେ, ଯାହା ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ନିମ୍ନ ରୂପ; ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରର ଗୃହରେ। ଏଠି, ମୁଁ ଆଠଟି ପଦକ୍ରମରେ ଭାଷାକୁ ଧାରଣ କରୁଛି, ନୂତନ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅମରତାକୁ ଛୁଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଧାର କରି ନିଜ ରୂପକୁ ଉତ୍ପାଦନ କରୁଛି। ଦୁଇ ଲୋକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତା ହେଲ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଶକ୍ତି ସହ ଉଠି, ତୁମେ ତୁମର ଦୁଇ ଜହ୍ନୁକୁ କମ୍ପାଇଲ; ତୁମେ ସୋମ ରସ ପିଲା। ଏବେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଏବଂ ଆମକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ଅସ୍ଥିର, ଯେଉଁଠି ଦ୍ରଢ଼, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଛି, ସେଇ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ। ଯାହା ତୁମେ ଦେଇଛ, ଏହି ମାନବ ସମୁଦାୟ ଜାଣିଛି; ଏହି ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ। ଏଠି ଗାୟକ ନୂତନ ଗୀତରେ ଜନମାନ୍ୟ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କର; ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁହନ୍ତା। ଯେଉଁଠି ସ୍ତୁତି ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଯଶ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଲାଗିଥାଏ, ଜଳର ଧାରା ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ। ମୁଁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥିବା ମହାନ ଦାତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ଏହି କଥା ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଗର୍ଭରେ ପାଳିତ ପରି ଅଛି, ତଥାପି ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରନାହାନ୍ତି। ଦାନର ନାୟକ, ଗାୟନର ଭାରବାହକ, ଶୂରବୀର, ତୁମର ଯଶ ବଢ଼ୁ, ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ୍ ହୁଅ। ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଆମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ବର୍ତ୍ତା କରିପାରିବା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଧନ, ଆଲୋକ, ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରିବାକୁ ନେଇଯାଅ। ବହୁବାର ଡାକାଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷରୁ ଉପାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ନେଇଯାଅ। ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତି ଓ ମାର୍ଗରେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କର, ଆମକୁ ତୁମ ଭଲ ଇଚ୍ଛାରେ ନେଇଯାଅ। ଆମେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ସହ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛୁ, ଯାହା ବଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳନ କରିପାରିବେ; ସେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ହେଉନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଜୟ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଲ୍ଲାସିତ, ଯଶସ୍ବୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ସୋମପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କର ଭାଷା ଏକ ଏକତ୍ରିତ ବଜ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଖଣ୍ଡ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ, ଅଚଳ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ। ଗାୟକମାନେ ମହାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଉଛନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛନ୍ତି; ଧ୍ୱନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ଦୁଇ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ସ୍ବର ଯୁକ୍ତ, ସୁନାର ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର। ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। "ଏଠାକୁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଉତ୍ସୁକ; ଏହି ସୋମ ପାନ କର; ଏହି ଆମର ଅର୍ପଣ ସ୍ଥାନ।" ଏହିପରି ଋଷି, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଓ ଗାୟକମାନେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି ତାଙ୍କର ଯଶ, ଶକ୍ତି, ଦାନ ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଛଡ଼ା ଏହି ଜଗତରେ ଶକ୍ତି, ଧନ, ଓ ଜୟ କେବେ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।