ଏକ ଦିନ, ଭକ୍ତଗଣ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନିଜ ଅଞ୍ଜଳିରେ ଅବଳି ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେବାରେ ବୟସରେ ହେବା ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ମାନ୍ୟବ, ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି। ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଅଶ୍ୱମାନେ ଦୂରେ ଯିବେ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଚୁଲିଆ ଶିର ଥିବା ଅଶ୍ୱମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ସୁଖଦ ରଥରେ ବହି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଘିଁ ଲଗାଯାଇଥିବା କୁଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆସନ ହେଉଛି। ଭକ୍ତମାନେ ପୁନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି—ଅଶ୍ୱମାନେ ସହିତ, ଗୋଧନ ଭରି ଥିବା ସୋମ ରସ ପିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ପାଥର ସହିତ ଚେନ୍ଦା ହୋଇଥିବା ସୋମ ଏବଂ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଶାୟଦ ଇନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ। ଏଠି, ଭକ୍ତମାନେ ମନ ଭରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ହରିଷ୍ଟ ଶ୍ରୁତି ଓ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି—ସୋମ ପିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ଶାୟଦ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିବେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମ ଚେନ୍ଦା ହୋଇଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଂଖ୍ୟାଶତ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିବା। ଭକ୍ତମାନେ ଜାଣନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ର ଧନର ଜିତିବା, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଟୁଟ, ଜ୍ଞାନୀ; ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର କୃପା ଚାହିଁଛନ୍ତି। ଗୋଧନ ଏବଂ ଯବ ଭରିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚେନ୍ଦା ହୋଇଛି; ତୁମେ ବୃଷଭ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଅଞ୍ଜଳିରେ ଆସନ୍ତୁ। ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିଜ ଗୃହରେ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି ଆନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଉତ୍ସାହିତ କରୁ। ପ୍ରାଚୀନ ରୀତିରେ, କୁଶିକାଗଣ ସହଯୋଗ ଚାହିଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ଏଠି, ଏକ ମୂର୍ତ୍ତମାନବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଗୋଧନ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଉଛି; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଧନରେ ଭରିଦେଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସାଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଦେବୀୟ ଜଳ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସୁଛି, ଆକାଶ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ଦେଖୁଛି; ଦେବମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ବାଣୀରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଆଗକୁ ନେଉଛନ୍ତି। ଦୁଇ ଜଣେ ସେବକଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ବାଣୀ ଦିଆଯାଇଛି; ଅପରିବନ୍ଧିତ ଉତ୍ସରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନୁଗ୍ରହ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ସଂସ୍କାର କରେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ପଥ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ; ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ ନିପୁଣତାରେ ନିର୍ମଳ କାମ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ପାଣିମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ, ଖାଦ୍ୟ, ଅଶ୍ୱ, ଗୋଧନ ଏବଂ ବୃଷ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଅଥର୍ବା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପଥ ପ୍ରଥମେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ରତୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବି, ବେନା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। କାବ୍ୟା ଉଶନା ଗୋଧନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ; ଯମଙ୍କର ଅମୃତ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଧନ୍ୟ ଲାଗି କୁଶ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଷ୍ଟୁତି ଶ୍ରୁତି ହେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଚେନ୍ଦା ପାଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି ଏବଂ ପ୍ରେରିତ କବି ଗାଇଛି—ସେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ଅଞ୍ଜଳିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଭକ୍ତମାନେ ହଳଦିଆ ଅଶ୍ୱ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟ ରସ ଢାଳିଦେଇଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାରେ ଗୋଧନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଯୋଗ ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ଭକ୍ତମାନେ ମିତ୍ର ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, ତେଣୁ ହଜାର ଉପକାର ଏବଂ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଆସିବେ। ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଗୃହକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ମହାଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପିତା ପୂର୍ବେ ଡାକିଥିଲେ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ଅଶ୍ୱ ଯୋକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଜ୍ୟୋତି ଆକାଶରେ ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନ୍ ଥିବା, ରଥକୁ ଯୋକ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ଲାଲ, ସାହସୀ, ଲୋକମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କରିଥିବା। ଅନ୍ଦ୍ଧଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଅସଜ୍ଜିତଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ତୁମେ ପ୍ରଭାତ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଭକ୍ତ କହନ୍ତି—ଯଦି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଧନର ଏକମାତ୍ର ନାୟକ ହେଇଥାନ୍ତି, ମୋ ଷ୍ଟୁତିକାରୀ ଗୋଧନର ମିତ୍ର ହେଇଥାନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶିଖାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ଜ୍ଞାନୀ, ଯଦି ମୁଁ ଗୋଧନର ଅଧିପତି ହେଇଥାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ମଧୁର ବାଣୀର ଗୋ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଦୁଧ, ଗୋଧନ ଏବଂ ଅଶ୍ୱ ଦେଇଥାଏ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦାନର କେହି ସୀମା ନାହିଁ—ନା ଦେବ, ନା ମନୁଷ୍ୟ; ଷ୍ଟୁତି କରିଲେ ତୁମେ ଧନ ଦେଇଥାଏ। ଯଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରି ଆକାଶରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ; ଅମେ ଜିତିବା ଧନ ଚାହିଁଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ଚୟନ କରୁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ମଦର ଉତ୍ସାହରେ ମଧ୍ୟ ଅଂଶକୁ ଭାଗ କରିଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା ଦିଗକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ଗୋଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଲୁଚିଥିବା ମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଦେଇଥିଲେ; ସେ ବାଧାକୁ ଆଗକୁ ଠେଲିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶର ଚମକୁଥିବା ଦିଗ ସ୍ଥିର ଏବଂ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଜଳର ବୃଦ୍ଧି ଭଳି, ଷ୍ଟୁତି ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପରେ ଉଠିଛି; ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଷ୍ଟୁତିର ବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ପ୍ରଶଂସାର ବୃଦ୍ଧିକାରୀ; ତୁମେ ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହଳଦିଆ ଅଶ୍ୱ, ମାନ୍ ଥିବା, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଯଜ୍ଞରେ ଆସନ୍ତି। ଜଳର ଝାଗ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ନାମୁଚିଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଜିତିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆକାଶକୁ ଉଠିବାକୁ ଚାହିଥିଲେ; ଦାସ୍ୟୁମାନେ ତଳେ ହେଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚେନ୍ଦା କରୁନଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ; ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୋମ ପାନ କରିଥିଲେ।