ଏକ ସମୟର କଥା, ବେଦମୟ ସଭାରେ ବସିଥିବା ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଜନମାନସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଉତ୍ସାହର ସ୍ୱରରେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ । ଏହି ସ୍ତୁତି ଶବ୍ଦ ଉପରକୁ ଉଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲା—“ହେ ଦେବତାମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଏହି ଶବ୍ଦ ସହିତ ତୁମର ନିକଟକୁ ଆସୁଛୁ । ଏଠାରେ କେହି ନିଜ ଜୀବନର ଅବଧି ଜାଣିନଥାଏ, ଆମକୁ ଏହି ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କର ।” ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଚଳାଇ, ସ୍ତୁତିଗୀତର ଦିଗରେ ଆସିଥିଲେ । ତିନି ସେହି ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଭେଦି, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଜଳ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିଲା, ଗାଈମାନେ ପରି ନିରନ୍ତର ଦୁଧ ଦେଉଥିଲା, ଏବଂ ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବାୟୁପରି ତୁମ ଦଳ ସହିତ ଆସ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆମକୁ ଅନେକ ଉପହାର ମିଳୁଥାଏ । ସ୍ତୁତିର ଉତ୍ସାହ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ, କାରଣ ତିନି ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକମାତ୍ର ଅନୁଗ୍ରହ କରିଥିବା ଦେବତା । ଏହି ମହାବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସ୍ଥଳରେ ଆସି ଆନନ୍ଦ କର । ଏପରି ଭାବେ ବସିଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କର ଦୂଃଖ ଓ ଆଶା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଧର ହାତରେ ଶକ୍ତି ଓ ଶୂରବଳ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଧନ, ଶୂରବଳ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ଏହି ସ୍ତୁତି ଏକ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ପୁନଃପୁନି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଷ୍ଠ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ତାଙ୍କର ମହିମା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ତିନି ଅମର ଶକ୍ତି ଓ ଦୟାର ମାଳିକ । ପୁନି, ଏହି ଶବ୍ଦରେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମର ନିକଟକୁ ଆସୁଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କର । ତୁମ ରଥ ଦୁଇ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗୁଁ ଗୀତର ଦିଗକୁ ଆସ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଭେଦି, ବାଧାକୁ ଜୟ କର । ଜଳ ଗାଈମାନେ ପରି ଆସୁଛି, ତୁମେ ବାୟୁପରି ଆସି, ଆମକୁ ଉପହାର ଦିଅ । ଏହି ସ୍ତୁତି ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ, ତୁମେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୟା କର । ଆମେ ବସିଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ବଜ୍ରଧର ହାତରେ ଶୂରବଳ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଆମକୁ ଗୋଧନ ଓ ଶୂରତା ଦିଅ । ତୁମେ ବଜ୍ରଧର ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଆସ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ କର । ଏହିପରି ଆହ୍ୱାନ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ଉପରେ ରହି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର ଉଠାଇବା ନିମନ୍ତେ ଡାକିଥିଲେ, ଯେପରି ଭାରବାହୀ ଲୋକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଡାକନ୍ତି । ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ପୁରସ୍କାର ମିଳିଥାଏ, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚୟନ କରି, ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଓ ସହାୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ଯେ ଆଗରୁ ଅନେକ ଧନ-ଦୌଲତ ଆଣିଥିଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ସେମାନେ ପୁନି ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ । ମଘବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ବଳିୟାନ ଏବଂ ସତ୍ୟ ମାଲିକ, ସେ ଗୋଧନ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ବାଣୀକୁ ଶତ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ । ଏହି ଉତ୍ସର୍ଗ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସତ୍ୟ ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ଏହି ଜଗତରେ ବିଖ୍ୟାତ । ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଅପାର, ଶ୍ରମିକଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲା । ଯେପରି ଜଳ ଉତ୍ସର୍ଗ ଦିଆଯାଏ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଆସିଥାଏ । ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତାଙ୍କର ସୁନା ବଜ୍ର ଅବାଧ ଭାବେ ଚାଲି ଅବିଜିତକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଏ, ଯେପରି ପ୍ରଭାତ ଆଲୋକ ନେଇ ଆସେ । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଖ୍ୟାତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ହରିତମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ । ଆମେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଭରସାରେ ପ୍ରଚୁରତା ସହିତ ଚଳିଥିଲୁ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ ଯିଏ ଆମର କଥାକୁ ଧରିଥାଏ, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ରଖିଛି, ତେଣୁ ତୁମେ ଏହି କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଓ । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶୂରତା ଅପାର, ଏହି ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମନ୍ଦିରେ ରହେ । ତୁମେ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଏକା ଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ । ଏହିପରି ସ୍ତୁତି ଏବଂ ଶବ୍ଦ ମେଘରୁ ଉଠୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ । ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଈ ସହିତ ଆର୍ୟମାନ୍କୁ ଭାଗା ପରି ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମିତ୍ର ପରି ଯୋଡ଼ି ହୋଇଥିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ରୁ ଗୋଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏପରି ଯେପରି ଚାଷୀ ଚାଲିରୁ ଧାନକୁ ଖସାଉଛି । ସେ ମଧୁ ଛିଟାଇ, ଶବ୍ଦକୁ ତଥା ତଥା ମେଘପିଣ୍ଡ ପରି ପୃଥିବୀ ଭିତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ । ଆଲୋକରେ ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ଖୋଜି ବଳାର ମେଘକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ଅଗ୍ନି ଓ ଗୀତରେ ବୃହସ୍ପତି ବଳାର ଗଢ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଲୁଚାଇଥିବା ଧନକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଥିଲେ । ସେ ଗାୟକଙ୍କ ଲୁଚା ଆଶ୍ରୟକୁ ଚିହ୍ନି, ପକ୍ଷୀର ଡିମ୍ବ ଭଙ୍ଗି ଗାଈକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ଲୁଚା ମଧୁ ଦେଖିଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ଦ୍ୱନିରେ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ । ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଖୋଜି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ବଳାର ଗୋ-ରୂପରୁ ଲୁଚା ଧନକୁ ନେଇଥିଲେ । ବୃହସ୍ପତି ବଳାକୁ ଗାଈ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଣିଥିଲେ । ପୂର୍ବଜମାନେ ଆକାଶକୁ ତାରାରେ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅକ୍ଷତଙ୍କ ପାଇଁ, ବୃହସ୍ପତି ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଶୂର, ଏବଂ ମଣିଷ ସହିତ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ । ଏହିପରି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଅନୁପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଆଶା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁପରି ପତ୍ନୀମାନେ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ଏପରି ଲୋକମାନେ ଦାତା ଭଗବାନ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିଲେ । ମୋର ମନ କେବେ ତୁମୁକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ, ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ତୁମରେ ରହିଛି । ରାଜା ପରି ଏଠି ବସ, ଆମ ସହିତ ସୋମ ପାନ କର ।