ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ମହାବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାବୁଥିଲେ—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଧା ସୋମରସ ଚାପିଛୁ। ଏହି ରସ ତୁମ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କର, ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଉ। ଏହି ସୋମ ଧାରା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ, ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ବିଶ୍ରୁତି ଦିଗ୍ବ୍ୟାପି ହେଉ।” ସୋମପାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଯଶ ଓ ଶକ୍ତି ସଦା ଅକ୍ଷୟ ରହିଲା। ଦୂର ଓ ନିକଟରୁ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ—“ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ଷ୍ଟୁତି ଗ୍ରହଣ କର।” ଯେଉଁଠି ଡାକାଯାଏ, ସେଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସନ୍ତି, ଦୂର ହେଉ କି ନିକଟ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଳଶାଳୀ ଏକ ବୃଷଭ ଭଳି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ଅସ୍ତମାନ୍ତ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ତେଜ ଅକ୍ଷୟ ରହିଥାଏ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ ଗଲେ, ସେ ନିଜ ବାହୁବଳରେ ନବତି-ନଉଟି ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ବୃତ୍ର ନାଗକୁ ବି ହତ କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଧାନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସେ ଦୟାଳୁ ମିତ୍ର ଭଳି ଆମ ପାଇଁ ଦୟାର ଅମୃତ ଧାରା ଦେଉନ୍ତୁ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସୋମରସ ପିଉ, ଆନନ୍ଦ ପାଉ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର, ଗାଈମାନେକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ହେ ସୋମପ୍ରିୟ, ସୋମ ଚାପିଯାଇଛି, ତୁମେ ଆସ, ଆମ ପିତା ଭଳି ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ।” ସୋମରସ ପାଇଁ ପାତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟଜନ ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସୋମ ରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆବୃତ କରିଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନୂତନ ଷ୍ଟୁତି ଗାଯାଉଛି, ଯେଉଁପରି ଗାଈ ଗୋଠରେ ତାଙ୍କ ମଝିରୁ ଛୋଟ ଛାଣା ପାଖକୁ ଯାଏ। ସେ ଆକାଶ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନଶୀଳ, ପାହାଡ଼ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ଶତାବ୍ଦୀ ଗାଈ ଦେଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଲୋକେ ଚାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ୍ଞାନ ଓ ଶୌର୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଭୃଗୁମାନେ ଓ ପ୍ରସ୍କଣ୍ବଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀମାନେକୁ ଚଳାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମାହାତ୍ମ୍ୟ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏ ନାହିଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୱିପ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାର ମଧୁର ଗୀତ ଉପରକୁ ଉଠେ, ଅବିରତ ଷ୍ଟୁତି ଧାରା ଅର୍ଥାତ ଧନର ଜୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରଥ ଭଳି ଅଗ୍ରଗତି ହୁଏ। କଣ୍ବ, ଭୃଗୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଓ ପ୍ରିୟମେଧମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁର୍ଗଭଞ୍ଜକ, ଦାସମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଧନ ଦେଇଥିଲେ, କ୍ଷମା ଦେଖାଇଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିକରିଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ତାଙ୍କ ଦାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଅମୃତତା ପାଇଁ ଅଳଙ୍କୃତ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜମାନେର ସ୍ୱାମୀ। ସେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିଲେ, ଚତୁର ଚାଳକ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଗୁପ୍ତ ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଲୁକାଇଥିବାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିନ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ମହାରଥୀ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ସଂକେତ ଦେଇଥିଲେ, ମହାଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଖୋଜିଥିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିର ଆସନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଓ ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ, ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ତାଙ୍କ ମାୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଜୟ କରିଥିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସତ୍ୟ ନାୟକ ଭଳି ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଗୃହରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗୀତରେ ଗାଉଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଆନନ୍ଦିତ। ସେ ଜଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ହତ କରି ଅର୍ଯ୍ୟ ଧନ ଓ ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ। ଉଦ୍ଭିଦ, ଜଳ, ବୃକ୍ଷ, ମଧ୍ୟାକାଶ ଚଳାଇଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେର ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଦଳନ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ—“ହେ ଦାତା, ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦିଅ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କର, ବିଜୟ ଦିଅ।” ବସିଷ୍ଠ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମହାସଭାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଥିଲା, ସେ ସଦା ମନୁଷ୍ୟମାନେର କଥା ଶୁଣିଥିଲେ। “ହେ ଦେବଜାତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଶବ୍ଦ ନେଇ ଆସୁଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ତୁମର ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଆୟୁ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ଆମକୁ ସଙ୍କଟରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।” ସେ ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କରି, ଷ୍ଟୁତିପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ଭୂମି ଓ ଦ୍ୱିପକୁ ଭେଦି ଅପରାଜିତ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ଜଳ ଗାଈର ଧାରାପରି ବଢ଼ିଯାଏ, ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ବାୟୁ ପରି ଦଳ ସହ ଆସନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ମିଳେ। ଏହିପରି, ବସିଷ୍ଠମାନେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରି, ତାଙ୍କ ଅସିମ ଶକ୍ତି ଓ ରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଷ୍ଟୁତି, ସୋମ ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୟାଳୁ ରହନ୍ତି।