ଏକ ପବିତ୍ର ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଘୃତ ହୋମ ଅର୍ପିତ ହେଉଛି, ଯାହା ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ପୂଜାର ଫଳରେ, ଆମର ଶ୍ରବଣ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ୱାସ ଅଖଣ୍ଡ ରୁହୁ, ଆମେ ଜୀବନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ନାହିଁ। ଶ୍ୱାସ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଶ୍ୱାସ ଆମକୁ ଡାକୁ, ଆମେ ଶ୍ୱାସକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବ୍ୟାପିଛି; ସୋମ ଓ ବ୍ରିହସ୍ପତି ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦାନ କରନ୍ତି। ଦିଗବିଦିଗରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସଂଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି ଦ୍ୟୌଃ ଓ ପୃଥିବୀ; ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନେଇ ଆମେ ପୃଥିବୀରେ ଚଳିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଗାଈମାନେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ଗୋପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଛନ୍ତି; ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଖ୍ୟାତି ନେଇ ପୃଥିବୀରେ ଚଳିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏଠାରେ ଗୋଶାଳା ତିଆରି କର, କାରଣ ତୁମ ନେତୃତ୍ୱ ମାନବ ମଧ୍ୟରୁ; ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତିଆରି କର, ଲୋହ ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କର, ତୁମର ଉତ୍ତମ ପାନପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯିବା ନାହିଁ। ବାକ୍ୟକୁ ମୁଁଖର ଭାବେ, ଶ୍ରବଣକୁ କାନର ଭାବେ, ମନକୁ ଚିନ୍ତାର ଭାବେ ନେଇ, ଆଖି ଓ ଯଜ୍ଞର ଉତ୍ସକୁ ଅର୍ପିତ କରିଛି। ଦେବତାମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଛାଇଥିବା ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ପଣ ଓ ଭାଗ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀସମେତ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷଣରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି—ତିନି ଦେବତା ଓ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିୟମର ରକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ଯଦି ଆମେ ଜାଣିବାକୁ କିମ୍ବା ଅଜାଣିରେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ସୋମ ଆମକୁ ପୁନଃ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଛୁ; ଯେତେକି ଶକ୍ତି, ତାହା ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ। ଅଗ୍ନି—ଯିଏ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ରୁତୁ ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି। ମୋର ମୁଁହରେ ବାକ୍, ନାକରେ ଶ୍ୱାସ, ଆଖିରେ ଦୃଷ୍ଟି, କାନରେ ଶ୍ରବଣ ରୁହୁ। ମୋ ଚୁଲି କଳା ରୁହୁ, ଦାନ୍ତ ଅଭଙ୍ଗ ରୁହୁ, ହାତରେ ବଳ ରହୁ। ଜଂଘାରେ ଶକ୍ତି, ଗୋଡ଼ରେ ଦ୍ରୁତତା, ପାଦରେ ଦୃଢତା ରୁହୁ। ମୋ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସୁସ୍ଥ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ରୁହୁ। ମୋ ଦେହ ଏକତ୍ର ରୁହୁ, ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିବି। ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା, ମୋ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ବସ, ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶୂଦ୍ର ବା ଆର୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ କର। ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଉଠ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଜାଗୃତ ହେଉନ୍ତୁ। ଆୟୁଷ୍ୟ, ପ୍ରାଣ, ସନ୍ତାନ, ଗୋଧନ, ଖ୍ୟାତି ଓ ଉପାସକଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କର। ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ମହା ଜାତବେଦସ୍ ପାଇଁ ଅର୍ଣ୍ଣ ଆଣିଛି। ଜାତବେଦସ୍ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଅର୍ଣ୍ଣ ଓ ଇଂଧନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଛୁ, ତୁମେ ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ବୃଦ୍ଧି କର। ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଯେଉଁପ୍ରକାର ବୃକ୍ଷ ତୁମେ ଉପରେ ରଖୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଉ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ଅର୍ପଣ ତୁମ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି; ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ, ଦୀପ୍ତି ଦିଅ। ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅମରତ୍ୱ ଦିଅ। ପିତାମ୍ବର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଶିଖାରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶକୁ ଯିବାରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଜାତବେଦସ୍ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ପତିତ କରନ୍ତୁ। ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଠିଛନ୍ତି, ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଲୋହ ଫନ୍ଦା ନିହାତି ଚଳିଛନ୍ତି, ଜାତବେଦସ୍ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ବନ୍ଧିଦିଅ। ହଜାର କିରଣ ଅଳଙ୍କୃତ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବିପକ୍ଷମାନେ କୁ ନଶ୍ଟ କରି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଦେଖିପାରିବା; ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିପାରିବା; ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଜାଗିପାରିବା; ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଉନ୍ନତି କରିପାରିବା; ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୋଷିତ ହେବା; ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବା; ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଫୁଲିବା; ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିପାରିବା। ଯାହା ଖୋଲା ଓ ବନ୍ଧା, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମାୟାରେ ଗହ୍ବର ଖୋଲିବି; ଦୁଇଠି ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଆଣି, ପୂଜା କରିବି। ବଞ୍ଚ, ବଞ୍ଚିଥିବା; ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ଚାହେଁ। ଏକାକି ବଞ୍ଚିବି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଚାହେଁ। ସମେତେ ବଞ୍ଚିବା, ସମସ୍ତେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିବା। ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ବଞ୍ଚ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଞ୍ଚ; ଦେବତାମାନେ, ବଞ୍ଚ; ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି; ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିବି। ଦାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ବେଦମାତା, ଯିଏ ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଲାଭ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତୁ; ଆମକୁ ଜୀବନ, ପ୍ରାଣ, ସନ୍ତାନ, ଗୋଧନ, ଖ୍ୟାତି, ଧନ ଓ ବ୍ରହ୍ମବଳ ଦିଅନ୍ତୁ; ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ପାତ୍ରରୁ ବେଦ ଆଣିଥିଲୁ, ସେହି ପାତ୍ରକୁ ପୁଣି ବେଦ ରଖିଦିଅ; ଯଜ୍ଞ ବିଦ୍ୟାବଳରେ ସଂପନ୍ନ ହୋଇଛି—ଦେବତାମାନେ ଏହି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ରୁଷ୍ଟ ନ ହେଉନ୍ତୁ। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକାଯାଉଛି, ବଳିୟାନ ବୃଷଭ, ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ—ପ୍ରଭୁ, ସୋମ ରସର ମାଧୁର୍ୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯେଉଁଠାରେ ମାରୁତମାନେ—ବିଶାଳ ଆକାଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଲୋକ ସର୍ବାଧିକ ସୁରକ୍ଷିତ। ଯେଉଁମାନେ ବୃଷ ଓ ଗାଈମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସୋମ ଚିହ୍ନିତ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନେ ସୁକ୍ତୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ଋତୁଅନୁସାରେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ। ଏହିଭଳି, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତା, ପୃଥିବୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଶକ୍ତି, ଦୟା ଓ ଆୟୁଷ୍ୟର ଅନୁଗ୍ରହରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ, ଉତ୍ତମ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗୁଛନ୍ତି।