ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସମୟ ସବୁ କିଛିର ଜନ୍ମଦାତା ହେଲେ। ସମୟରୁ ହିଁ ଭୂତକାଳ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା, ଯେପରି ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସମୟରୁ ରିଗ୍ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯଜୁର୍ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲା। ସମୟ ନିଜେ ଯଜ୍ଞକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ପାଇଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ସମସ୍ତ ଲୋକବୃନ୍ଦ, ସମୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟ ଉପରେ ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଅଥର୍ୱଣ ଦେବତା ଦଢ଼ି ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଲୋକ, ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକ, ଶୁଭ ଲୋକ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକର ଆଧାର—ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛି। ସମୟ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱରେ ବିଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଦେବତା ଭାବେ ଅଗ୍ରଗତି କରିଛନ୍ତି। ରାତି ପରେ ରାତି ଆସେ, ଏବଂ ସେ ଅବିରତ ଯାତ୍ରୀକୁ ବୋଝି ରହେ, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ଚାରା ନେଇ ଦଢ଼ି ହୋଇଥାଏ। ଆମେ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଘରେ କେବେ ଅପୟ ଆସୁନାହିଁ। ହେ ବାୟୁ, ତୁମ ଧନଦାୟକ ବାଣ ତୁମରେ ରହୁ, ସେଇ ବାଣରେ ଆମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଉ। ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଘରକୁ କେବେ କ୍ଷତି ହେଉନାହିଁ। ସନ୍ଧ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅଗ୍ନି ଘରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଭାତରେ ଶୁଭ ଚିତ୍ତ ଦାତା ହେଉ। ଧନଦାତା ହେଉ, ଆମେ ତୁମ ଉପାସକ, ଶରୀରରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉ। ପ୍ରତିପ୍ରଭାତ ଅଗ୍ନି ଘରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ପ୍ରତିସନ୍ଧ୍ୟା ଶୁଭ ଚିତ୍ତ ଦାତା ହେଉ। ଧନଦାତା ହେଉ, ଆମେ ତୁମ ଉପାସକ, ଏକଶତ ଶୀତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉନ୍ନତି ହେଉ। ମୁଁ କେବେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହେଉନାହିଁ। ଖାଦ୍ୟଦାତା, ଖାଦ୍ୟର ଅଧିପତି, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସଭା, ମୋ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଦିନ ପରେ ଦିନ, ମାପିଥିବା ଅଂଶ ନେଇ ତୁମେ ଅଗ୍ନି ପରି ଘୋଡ଼ାର ଚାରା ନେଇ ଦଢ଼ି ହୋଇ ରହ। ତୁମେ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଯମର ଲୋକରୁ ଉଦିତ ହୋଇଛ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ। ଏକାକି ତୁମ ରଥରେ ଯାଉଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଭରେ ଶୟନକୁ ମାପିବା ଜାଣ। ପ୍ରଥମେ ବନ୍ଧନକାରୀ ତୁମକୁ ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ, ରାତି ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲେ। ତାପରେ ଶୟନ ମଧ୍ୟରେ ଉଦିତ ହେଲ, ଚିକିତ୍ସକମାନେ ତୁମ ରୂପ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମହାଗାୟ ଦେବତାମାନେ ଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ, ମହତ୍ତ୍ୱ ଆଶା କଲେ। ଏହି ଶୟନକୁ ତିରିଶି ଦେବତା, ଦିବ୍ୟ ଅଧିପତିମାନେ, ଶୟନର ଅଧିକାର ଦେଲେ। ପିତୃମାନେ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ମନ୍ତ୍ରପାଠକ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଭାରୁଣଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ, ତୃତିରେ ଶୟନକୁ ରଖିଲେ। ଯାହାର ଦୁଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ ଅସୁରମାନେ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ଭଲମାନେ ନିଦ୍ରାହୀନତା ସହିତ ଶୁଭ ଜୀବନ ପାଇଲେ। ଏହି ଶୟନ ଉଚ୍ଚତମ ବନ୍ଧନର ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖୀର ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଆମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମକୁ ଜାଣୁଛୁ, ଏ ନିଦ୍ରା, ଏଠାରେ ତୁମେ ଅଧିପତି। ହେ ଶୋଭାମୟ, ଆମକୁ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଯାଉ। ଯେପରି ଅଂଶ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ଖୁର ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ଋଣ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ସେପରି ଆମେ ସମସ୍ତ କୁ-ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଏକତ୍ର କରୁଛୁ, ହେ ଅପ୍ରିୟ। ରାଜା, ଋଣୀ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଅଂଶମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ କୁ-ସ୍ୱପ୍ନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଆମେ ସେଇ କୁ-ସ୍ୱପ୍ନକୁ ହଟାଉଛୁ, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ହେ ଦେବୀମାନେର ଗର୍ଭ, ଯମଙ୍କର ହସ୍ତ, ଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନ, ମୋର ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟତା ଅଛି, ତାକୁ ଦୂର କର। ମୁଁ କେବେ ଉଲ୍ଲୁ କିମ୍ବା କଳା ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ନ ଦିଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ହେ ସ୍ୱପ୍ନ, ତୁମେ ସ୍ୱପ୍ନ-ଘୋଡ଼ା ପରି, ଦେହ-ଘୋଡ଼ା ପରି। ତୁମକୁ ଆମଠାରୁ, ଆମ ଚାଷପଶୁ ଓ ଘରଠାରୁ, ସମସ୍ତ କୁ-ସ୍ୱପ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କର କିଛି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ କିଛି—ସବୁ ଦୂର କର। ଦେବତାଙ୍କର ଯାହା, ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ମାଳା ପରି ଆମଠାରୁ ଖୋଲି ଦିଅ। ନବ ମଣି ପରି, ସମସ୍ତ କୁ-ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ଆମଠାରୁ ଦୂର କର; ସମସ୍ତ କୁ-ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠା। ଘୃତର ହୋମ, ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅର୍ପଣରେ ବଢ଼ିଯାଏ। ଆମର ଶ୍ରବଣ, ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ୱାସ ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ, ଆମେ ଜୀବନ କିମ୍ବା ତେଜରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ। ଶ୍ୱାସ ଆମଠାରେ ଆସୁ, ଆମକୁ ଡାକୁ। ଆମେ ଶ୍ୱାସକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ତେଜ ଭୂମି ଓ ମଧ୍ୟକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛି; ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି ତେଜ ଦେଉ। ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ତେଜର ସଞ୍ଚୟକାରୀ ହୋଇଛି; ତେଜ ନେଇ, ଆମେ ପୃଥିବୀରେ ଚଳିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଗାଈମାନେ ଖ୍ୟାତି ଚାହିଁ, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଖ୍ୟାତି ନେଇ, ଆମେ ପୃଥିବୀରେ ଚଳିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଗୋଶାଳା ତିଆରି କର, ତୁମର ନେତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟ। ଚଉଡ଼ା ଓ ମୋଟ ଅଖଣ୍ଡ କବଚ ସିଲାଇ କର। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର କିଲ୍ଲା ଗଢ଼; ତୁମର ଭଲ ତିଆରି ମଦପାନ ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ ହେଉନାହିଁ। ବାକ୍ୟକୁ ମୁଁ ମୁହଁରେ ରଖି, ଶ୍ୱାସ ନାସିକାରେ, ଦୃଷ୍ଟି ଚକ୍ଷୁରେ, ଶ୍ରବଣ କାନରେ। ମୋ କେଶ ଅକଳା, ଦାନ୍ତ ଅଭଙ୍ଗ, ଭୁଜାରେ ଶକ୍ତି ରହୁ। ଉରୁରେ ଶକ୍ତି, ଗୋଡ଼ରେ ଦୃତି, ପାଦରେ ଦୃଢତା ରହୁ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଅକ୍ଷତ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରହୁ। ମୋ ଦେହ ଦେହ ସହିତ ଏକତ୍ର ରହୁ; ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ଲାଭ କରୁ। ହେ ପବିତ୍ରକାରୀ, ମୋ ପାଇଁ ସୁଖରେ ବସ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ମୋତେ ସମୃଦ୍ଧ କର। ମୋତେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ କର, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ କର। ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ଓ ଆର୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ କର। ଉଠ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି; ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ଆୟୁ, ପ୍ରାଣ, ସନ୍ତାନ, ଧନ, ଖ୍ୟାତି ଓ ଉପାସକଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ମହା ଜାତବେଦସ ପାଇଁ ଅରଣି ଆଣିଛି। ଜାତବେଦସ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଅରଣି ଓ ଇଂଧନ ସହିତ, ହେ ଜାତବେଦସ, ଆମେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଉଛୁ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ।