ସମୟର ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ବିଶ୍ୱରେ ରଖାଯାଇଛି; ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ ସମୟ ନିଜେ ଅନେକ ଆକାରରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛି। ସମୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚଳାଇଥାଏ; ଲୋକେ ସମୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗ ଭାବରେ ମନେ କରନ୍ତି। ସମୟ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉଠାଇଛି, ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଛି। ସମୟ ଏହି ଜଗତର ପିତା ଓ ପୁଅ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ସମୟଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଉଜ୍ଜ୍ଵଳତା ନାହିଁ। ସମୟ ଏହି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି; ସମୟ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ସମୟରେ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଅଛି। ସମୟ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି; ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଳିଉଛି। ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛନ୍ତି; ସମୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିପାରିବା। ସମୟରେ ମନ, ସମୟରେ ପ୍ରାଣ, ସମୟରେ ସଂଗୃହୀତ ନାମ ଅଛି। ସମୟ ଆସିଲେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସମୟରେ ତପସ୍ୟା, ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ସମୟରେ ସଂଗୃହୀତ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛି। ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ପିତା ହୋଇଛି। ସମୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳିତ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି। ସମୟ ବ୍ରହ୍ମା ହୋଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ସମୟ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି; ଆରମ୍ଭରେ ସମୟ ପ୍ରଜାପତିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ଆତ୍ମଜ କଶ୍ୟପ ସମୟରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲେ, ତପସ୍ୟା ସମୟରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା। ସମୟରୁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ତପସ୍ୟା ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସମୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ସମୟରେ ସେ ପୁନଃ ସେଟ୍ ହୁଏ। ସମୟ ଦ୍ୱାରା ପବନ ବହିଥାଏ, ସମୟ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ଅଛି। ବଡ଼ ଆକାଶ ସମୟରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି। ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ଯାହା ଥିଲା ଓ ଯାହା ହେବ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି; ସମୟରୁ ଋଚ୍ ମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମୟରୁ ଯଜୁସ୍ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସମୟ ଯଜ୍ଞକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଲା; ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାଗଣ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି, ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପସ୍ଥିତ। ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଅଥର୍ବନ ସମୟରେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଜଗତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜଗତ, ଶୁଭ ଜଗତ ଓ ତାଙ୍କର ଆଧାର ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରାଯାଇଛି; ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜିତି, ସମୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ। ପ୍ରତି ରାତି, ଅବିରାମ ଯାତ୍ରୀକୁ ବୋଉଥିବା, ଘୋଡ଼ା ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଚାରା ଦେଉଥିବା ଭଳି ଦୃଢ଼ ଅଛି; ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ଆମେ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ଘରରେ କୌଣସି କ୍ଷତି ଭୋଗିବା ନାହିଁ। ବାୟୁ, ତୁମର ଧନମୟ ବାଣ, ତୁମର ହେଉ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ କୃପା କର; ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ଅଗ୍ନି, ଆମ ଘରରେ କ୍ଷତି ନ ହେଉ। ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟା, ଅଗ୍ନି ଗୃହନାଥ ଭାବରେ ଆମର ହେଉ; ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତ, ଭଲ ମନ ଦେଇବା; ଧନ ଦେଇବା ଭଳି ଧନମୟ ହେଉ; ଆମେ, ତୁମର ଅଗ୍ନି-ଜାଗ୍ରୁକ, ଶରୀରରେ ସମୃଦ୍ଧି ଅନୁଭବ କରିବା। ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତ, ଅଗ୍ନି ଗୃହନାଥ ଭାବରେ ଆମର ହେଉ; ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟା, ଭଲ ମନ ଦେଇବା; ଧନ ଦେଇବା ଭଳି ଧନମୟ ହେଉ; ଆମେ, ତୁମର ଅଗ୍ନି-ଜାଗ୍ରୁକ, ଏକ ଶତ ବସନ୍ତ ଯାଏଁ ସଫଳ ହେଉ। ମୁଁ ରାତିରେ ପଛରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ଦେବତା, ଖାଦ୍ୟର ନାଥ, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସଭା, ମୋର ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁବାର ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି; ପ୍ରତି ଦିନ, ମାପାଯାଇଥିବା ଅଂଶକୁ ବୋଉଥିବା, ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି। ଯମର ଜଗତରୁ ଉଦ୍ଭୂତ, ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜନ, ମାନବମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି; ଏକା, ନିଜ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରି, ଜଣା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଭରେ ଶୟନକୁ ମାପିଥାଏ। ଆରମ୍ଭରେ, ଶୟନକୁ ବାନ୍ଧୁଥିବା ଜନ ତୁମକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଦିନର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ, ରାତି ପୂର୍ବରୁ; ପରେ, ଶୟନ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲେ, ଚିକିତ୍ସକମାନଙ୍କୁ ତୁମର ଆକାର ଲୁଚାଇ ଦେଲେ। ବଡ଼ ଗାଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲା, ମହିମା ଚାହିଁ; ଏହି ଶୟନକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ୩୩ ଦେବତା, ଶ୍ୱର୍ଗର ନାଥମାନେ ନାଥତ୍ୱ ଦେଲେ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ; ମନୁଷ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଖିଥିବା, ଶୟନକୁ ତୃତାରେ ରଖିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଅନ୍ୟାୟ ଅଂଶ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ, ସତ୍ମାନେ ନିଦ୍ରାହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କଲେ; ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧନର ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖିତ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା। ଆମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣୁଛୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଜାଣୁଛୁ, ନିଦ୍ରା, ଏଠାରେ ନାଥ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମ ପ୍ରତିକୂଳମାନେ ଦୂରେ ହେଉ। ଯେପରି ଏକ ଅଂଶ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛି, ଏକ ଖୁର ଯୋଡ଼ାଯାଉଛି, ଏକ ଋଣ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛି, ସେପରି ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନକୁ ଏକତ୍ର କରୁଛୁ, ଅସୁନ୍ଦର। ରାଜାମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି, ଋଣୀମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି, କୁଷ୍ଠରୋଗୀମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି, ଅଂଶମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି; ଯେକୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଦୂରେ ଦେଉଛୁ, ନିର୍ମଳ। ଦେବତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଗର୍ଭ, ଯମର ହାତ, ଶୁଭ ସ୍୵ପ୍ନ, ମୋର ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୂରେ ହେଉ; ମୁଁ ପିଙ୍ଗୁ ଓ କଳା ପକ୍ଷୀର ମୁହଁ ଦେଖିବା ନାହିଁ। ଆମେ ତୁମକୁ, ସ୍୵ପ୍ନ, ଚିହ୍ନିଛୁ; ତୁମେ ସ୍୵ପ୍ନ-ଘୋଡ଼ା, ଶରୀର-ଘୋଡ଼ା; ଆମେ ତୁମକୁ ଦୂରେ କରୁଛୁ। ଆମର, ଆମ ଗୋ-ଧନର, ଆମ ଘରର, ଯେକୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କର, ଭୂତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦୂରେ ହେଉ। ଦେବତାଙ୍କର, ଭୂତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଆମଠାରୁ ହାର ଭଳି ଦୂରେ ହେଉ। ନମ୍ବା ମଣି ଭଳି, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନ, ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂରେ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନକୁ ଆମେ ଶତ୍ରୁଠାରେ ଦେଉଛୁ। ଘୀର ଅର୍ପଣ, ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ଏକ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।