ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ରେଙ୍ଗନ୍ତି, ପାହାଡ଼ରେ ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଅଜଣା ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରାତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମ ପଛରୁ, ସାମ୍ନାରୁ, ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଓ ତଳ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଦୀପ୍ତିମୟୀ ରାତି, ଆମେ ତୁମର ଗୀତଗାୟକ, ଏହିଠାରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ଯେମାନେ ରାତି ଜାଗି ରହନ୍ତି, ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗିଥାନ୍ତି, ଯେମାନେ ଗୋ-ଧନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମ ଜୀବନ ଓ ଆମ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଉପରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି। ଏହି ଦୀର୍ଘ ରାତି, ତୁମର ନାମ ଘୃତାଙ୍ଗିତା, ଏହାକୁ ଭରଦ୍ୱାଜ ଜାଣିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମର ସମ୍ପଦ ରକ୍ଷିତ ହେଉ। ଏହି କୁମାରୀ, ଯୁବତୀ, ସଂଯମୀ ରାତି, ସବିତୃ ଓ ଭଗଙ୍କ ଅନୁଗତ, ଅଶ୍ୱର ଦୀପ୍ତି ଭଳି ଚମକୁଛି, ସେ ଦୟାମୟୀ ଓ ଅପାର ଶ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦିଗ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଆଲୋକିତ କରିଛି। ସେ ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଗଭୀର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯାହାକୁ କୌଣସି ବିଶିଷ୍ଟ ନାମ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଚମକୁଥିବା ରାତି ନିୟମମାନଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ର ଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ମୁଁ ଏହି ଉତ୍ତମ, ଶୁଭ, ଉତ୍ପନ୍ନ ରାତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ମୋ ମନ ଭଲ ହେଉ। ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ରାତି, ତୁମେ ସିଂହର ଶକ୍ତି, ଚିତା ଓ ବାଘର ଚମକ, ଘୋଡ଼ାର ଧଳା ରଙ୍ଗ ଓ ମାନବର ଶକ୍ତି ନେଇଛ, ପ୍ରଭାତେ ତୁମେ ନୂତନ ଆକୃତି ତିଆରି କର। ଶୁଭ ରାତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ଶୀତର ମାତୃ ଭାବେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି, ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ଦୀପ୍ତିମୟୀ ରାତି, ରାଜା ଭଳି ତୁମେ ଆମ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରଭାତେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଅ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଜୟୀ ଓ ସର୍ବଜ୍ଞ ହେଉ। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ 'ଶାନ୍ତି' ନାମ ଧାରଣ କରିଛ; ଯେଉଁମାନେ ମୋ ସମ୍ପଦ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂରେ ହଟିଯାଉ, ଏ ଅନିଦ୍ରା ରାତି, ଯେଉଁଠାରେ ଚୋର ନାହିଁ, ସେଠାକୁ ତୁମେ ସେମାନେକୁ ନେଇଯାଉ। ତୁମେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭଳି, ଅପତିତ ପାନପାତ୍ର ଭଳି ଶୁଭ; ତୁମେ କୁମାରୀ, ସମସ୍ତ ପଶୁ ଆକୃତି ଧାରଣ କର; ଚମକୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ଶୋଭାୟମାନ, ଆକାଶ ଭଳି ପୃଥିବୀକୁ କଦାଚିତ୍ ତ୍ୟାଗ କରନାହାଁ। ଯିଏ ଆଜି ଚୋର, ଅପରାଧୀ, ବିପକ୍ଷୀ ଅଛି, ରାତି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗର୍ଦ୍ଧନ ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ପାଦ ଯଥାଯଥା ଚଲିପାରୁନାହାଁ, ହାତ ଯେଉଁଠାକୁ ଚାହେଁ ପହଞ୍ଚିପାରୁନାହାଁ; ଯିଏ ଅପବିତ୍ର କାମରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ଦଳିତ ହେଉ, ସେ ଅସ୍ଥିର କାଠ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ବିନଶ୍ୱ। ଏବେ, ରାତି, ତିନି-ଧୂମ୍ର, ମୁଣ୍ଡହୀନ ସର୍ପକୁ ଅଶକ୍ତ କର; ନିର୍ଘାତର ଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଲୁଚିଥିବା ଚୋରକୁ ଦଳିଦେଉ। ତୁମର ଯେଉଁ ବୃଷଭ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଦୃଢ଼ ଦାନ୍ତ ସହିତ, ସେମାନେ ଆଜି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରାନ୍ତୁ। ରାତି ପରେ ରାତି ଆମେ ଶରୀର ସହିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଯେପରି ଅସମ୍ଭବ ହେଉଥିବା ଜଳ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ, ଏଭଳି ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ତଣ୍ଡ ଖସିଯିବା ପରେ ପବନ ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରେନାହିଁ, ଏଭଳି ରାତି ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କୁ ତଳେ ଫେଲିଦେଉ। ଚୋର, ଗୋ-ଚୋର, ଓ ଲୁଟେରାକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ; ଯିଏ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ନେଇବାକୁ ଚାହେଁ, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର। ଯେଉଁ ସମ୍ପଦ ଆଜି ବଣ୍ଟିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଆମକୁ ଦେଉଛ, ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ। ରାତି, ଆମକୁ ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଭାତକୁ ଦିଅ, ପ୍ରଭାତ ଆମ ପାଇଁ ଦିନ ବଣ୍ଟନ କରୁ, କାରଣ ତୁମର କୌଣସି ହାତ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଆତ୍ମା ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ପ୍ରାଣ, ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ, ବ୍ୟାପ୍ତ ପ୍ରାଣ ସମସ୍ତ ଦଶ ହଜାର; ମୁଁ ସମସ୍ତ, ଦଶ ହଜାର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରୁଛି, ଦେବ ସବିତୃଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରୁ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କ ବାହୁଁରୁ, ପୂଷଣଙ୍କ ହାତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ କାମ ଉଦିତ ହେଲା, ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ; ହେ କାମ, ମହାକାମ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହୋଇ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ଦିଅ। ତୁମେ କାମ, ଶକ୍ତିରେ ନିର୍ମିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପିଛ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶିତ, ବନ୍ଧୁକୁ ବନ୍ଧୁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଯିଏ ଦୂରରୁ ଆଶା କରେ, ଯିଏ ଖୋଜେ, ଯିଏ ଅକ୍ଷୟ ଆଶା ରଖେ, ସେମାନେ କାମ ସହ ନିଜ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। କାମ ହୃଦୟରୁ ହୃଦୟକୁ ଆସୁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚିନ୍ତା ଅଛି, ତାହା ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ କାମକୁ ଆମେ କରୁଛୁ, ସେହି କାମ ପାଇଁ ଏହା ତୁମ ପ୍ରସ୍ତୁତି; ଏହା ସମସ୍ତ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର—ସ୍ଵାହା। କାଳ, ସାତ କିରଣର ଘୋଡ଼ା, ସମସ୍ତକୁ ବହନ କରେ; ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ଅଜର, ବଳବାନ୍, ସେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଉଠାଇନେଇ; ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିବେକୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକ। ଏହି କାଳ ସାତ ଚକ୍ର, ସାତ ମୁଖ, ତାଙ୍କ ନାଭି ଅମୃତ, ଅକ୍ଷୟ ଧୁରା; ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଚଳାଉଛି, ପ୍ରଥମ ଦେବତା ଭାବରେ ଅଗ୍ରସର। ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ କାଳ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି; ସେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଚଳାଉଛି; ଏହି କାଳକୁ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱର୍ଗ କୁହାଯାଏ। ସେ ଏକାଏ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେ ଏକାଏ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଏହି ପିତା ଓ ପୁତ୍ର ହେଲେ; ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଧିକ ଦୀପ୍ତି କେହି ନାହିଁ। କାଳ ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ, କାଳ ଏହି ପୃଥିବୀ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। କାଳରେ ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅବିଚଳ ଅଛି। କାଳ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ତିଆରି କଲେ; କାଳରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଳୁଛି। କାଳରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି; କାଳରେ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖେ। କାଳରେ ମନ, ପ୍ରାଣ, ଏବଂ ନାମ ଅଛି। କାଳ ଆସିଲେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦିତ।