ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଋଷିମାନେ ନିଜ ମନ ଏବଂ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି—“ଆମେ କହିଛୁ, ‘ଜଳକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ,’ ଓ ଭଗବାନ ବରୁଣ, ଏହି କଥାରେ, ହେ ସହସ୍ରଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳରୁ ମୁକ୍ତ କର। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ହେ ଉତ୍ତମ ଲେପ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, ସେଠାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପୁନି ଫେରିଆସନ୍ତୁ। ଏହି ଲେପ, ହେ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂରକରିବାଳା, ତୁମେ ଅପମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦୂରକର, ଯେପରି ଋଣ ଦ୍ୱାରା ଋଣ ଶୋଧ ହୁଏ। ମନ୍ତ୍ର କରାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ନ କରାଯାଉଥିବା, ଯେକୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଏଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ—ଲେପ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟି ହେଉ, ଆମ ଆବାଜ ଶୁଣ। ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅପଶକୁନ ଅଛି, ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅନିଷ୍ଟ ଅଛି, ବା ଘରରେ କିଛି ଅପମଙ୍ଗଳ ଅଛି—ଏହି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂରକରିବାଳା, ପ୍ରିୟ ଲେପ, ଆମକୁ ସେଠାରୁ ଅକ୍ଷତ ରଖ। ଏହି ଲେପ ଜଳର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦାସରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଚାରିପ୍ରକାର, ପର୍ବତରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଏହି ଲେପ, ଯାହା ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧ ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ଲେପ ତୁମ ପାଇଁ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ଦିଗ ତୁମ ପାଇଁ ଭୟହୀନ ହେଉ; ହେ ମହାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଏହି ଜନମାନେ ତୁମକୁ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ। ଏକ ମଣି ପିନ୍ଧ, ଏକ ତିଆରି କର, ଏକ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କର, ଏକ ଦ୍ୱାରା ପାନ କର; ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ଲେପ ଆମକୁ ଚାରି ନିଋତିର ବନ୍ଧନରୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ତେଜରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଜୀବନ, ତେଜ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ—ସ୍ୱାହା। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସୋମ ତାଙ୍କର ମୃଦୁତାରେ, ଭଗ ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଜୀବନ, ତେଜ, ପ୍ରାଣ, ଶକ୍ତି, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ସ୍ୱାହା। ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରଥମେ ଏହି ଅବିଧିତ ଅମୁଲେଟକୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ; ମୁଁ ଏହାକୁ ଜୀବନ, ତେଜ, ପ୍ରାଣ ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି; ଅବିଧିତ ଅମୁଲେଟ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖୁ। ଏହି ଅମୁଲେଟ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ନିର୍ବିଘ୍ନ ରକ୍ଷା କର, ବ୍ୟବସାୟୀ ବା ମନ୍ତ୍ରିକ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେଇଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷକୁ ଦୂର କର; ଅମୁଲେଟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଶତବାର ଆକ୍ରମଣ ଏବଂ ହତ୍ୟା ଆମକୁ ଜୟ କରିପାରିନାହିଁ; ଏହାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ୱାସ ଓ ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି; ଅମୁଲେଟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଆମେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କବଚ ପିନ୍ଧାଉଛୁ, ଯିଏ ଦେବମାନେଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିପତି ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମକୁ ପୁନର୍ବାର ନେଇଯାଉନ୍ତୁ; ଅମୁଲେଟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଏହି ତାବିଜରେ ଶତଶକ୍ତି ଅଛି, ଏହାର ଭିତରେ ହଜାର ଶ୍ୱାସ ଅଛି; ବାଘ ପରି ଦୃଢ଼ ରୁହ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେଇଅ; ଯିଏ ତୁମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ନିଜେ ଆକ୍ରମିତ ହେଉ, ତାବିଜ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଘୃତ ଲେପିତ, ମଧୁର, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ହଜାର ଶ୍ୱାସ ଯୁକ୍ତ, ଶତ ଉତ୍ସରୁ ଆସିଥିବା, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଦାତା—ଏହି ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାବିଜ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଯେପରି ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନାଶକ, ନିଜ ପ୍ରଜାର ଅଧିପତି—ସେପରି ସବିତା ତୁମକୁ ଏପରି କରନ୍ତୁ; ତାବିଜ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଏବେ ରାତି ଭୂମିରେ ତୁମ ଆଲୋକରେ ବିସ୍ତାରିତ; ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ମହା ନିବାସରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଅଛ; ତୁମ ଅନ୍ଧକାର ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛି। କେହି ତୁମ ଦୂର ତୀରକୁ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, କେହି ତୁମ ଯୁବ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି; ତୁମେ ଚଳିଲେ ସମସ୍ତ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ; ହେ ରାତି, ଆମେ ଅକ୍ଷତ ରୁହି ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଦିଅ, ଆଶୀର୍ବାଦମୟ ସୀମାକୁ ଦିଅ। ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ଋଷିମାନେ, ହେ ରାତି, ଏକ ନବତି ନଉ ଜଣ, ଅଷ୍ଟାଶୀ ଏବଂ ସାତ ସପ୍ତ; ଷଷ୍ଠି ଛଅ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶ, ଚଉଚଳିଶ ଏବଂ ତିରିଶତି ତିନି; ଏକୋଇଶ ଏବଂ ଏକଦଶ—ଏହି ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକମାନେ ଆଜି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା, ଏବେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀ ବା ଅପମନ୍ତ୍ରୀ ଆମ ବିପରୀତ ଶକ୍ତି ନ ହେଉ; ଚୋର ବା ମେଷ ଖାଇବା ବଘ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉ ନାହିଁ। ଘୋଡ଼ା ଚୋର ବା ମାନବ ମଧ୍ୟର ଦାନବ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉ ନାହିଁ; ଚୋର ଦୂର ରାସ୍ତାରେ ପଳାଉ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ ଦିଅ, ଦୁଷ୍ଟ ଅନ୍ୟ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉ। ଏବେ ରାତି, ତିନି ପଙ୍ଖ ବିଶିଷ୍ଟ, ମୁଣ୍ଡହୀନ ଅଶକ୍ତିକୁ ନିର୍ବଳ କର, ବଘର ଜବଡ଼ିକୁ ନିରବ କର, ଜଙ୍ଗଲରେ ଚୋରକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ। ଏହି ରାତିରେ ଆମେ ବସୁଛୁ, ଏହି ରାତିରେ ଶୋଇବାକୁ ଯାଉଛୁ—ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ; ଆମ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ବାହାରେ ଅଛି, ଯେଉଁ କିଛି ଭିତରେ ଅଛି—ସମସ୍ତକୁ ଚାରିପାଖେ ଘେରି ରଖ; ଆମେ ସମସ୍ତକୁ ତୁମକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଛୁ। ରାତି, ମାତା, ପ୍ରଭାତ ପାଇଁ ଆମକୁ ଘେରି ରଖ; ପ୍ରଭାତ ଦିନ ପାଇଁ ଆମକୁ ଘେରି ରଖ—ହେ ଚମକୁଥିବା, ତୁମ ହାତ ଦ୍ୱାରା। ଏଠି ଯେଉଁ କିଛି ଉଡ଼ୁଛି, ଯେଉଁ କିଛି ଲୁଚିଯାଉଛି, ପାହାଡ଼ରେ ଯେଉଁ ସବୁ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ—ସେହି ସମସ୍ତରୁ ରାତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ପଛରୁ, ସାମ୍ନାରୁ, ଉତ୍ତର ଓ ତଳରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଚମକୁଥିବା, ଆମେ ତୁମ ଗାୟକ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯେଉଁମାନେ ରାତିରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗାଈ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ସେମାନେ ଆମ ଜୀବନ ଓ ଗାଈ ଉପରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି। ଏଠି ସତ୍ୟ, ହେ ରାତି, ତୁମ ନାମ ଜଣାଶୁଣା—ଘୃତଲେପିତ ତୁମ ନାମ; ଭୃଗୁଙ୍କ ପ୍ରଜା, ଭରଦ୍ୱାଜ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି—ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଆମ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।