ଏକ ପବିତ୍ର କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତ ନିଜ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଆଶ୍ରୟ ନିମନ୍ତେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ପ୍ରଥମେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଡାକି, ଏହି ଦିଗରେ ତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ। ଭକ୍ତ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପଦାର୍ପଣ କରୁଛି, ତୁମେ ମୋ ଆଶ୍ରୟ, ମୁଁ ଏହି ଦୁର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି। ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ରଖ, ମୁଁ ମୋ ଆତ୍ମାକୁ ତୁମରେ ଅର୍ପିତ କରିଛି—ସ୍ୱାହା।” ତାପରେ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ, ଆଧାର ଓ ଦୃଢତା ସହିତ ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଦିଗରୁ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ। ଏହିପରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଡାକି, ଉପର ଦିଗରୁ ସୁରକ୍ଷା ଚାହାଁନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏହି ଦୁର୍ଗରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ଓ ଦୟା ପାଇଁ ନିଜକୁ ଅର୍ପିତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ମାଘାୟବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେଠି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ଏହି ଦିଗରେ ଭାୟୁଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ରୁଦ୍ର ସହିତ ସୋମଙ୍କୁ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବରୁଣଙ୍କୁ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦିବା-ପୃଥିବୀ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଉଦ୍ଭିଦରେ ସମୃଦ୍ଧ ପାଣିକୁ ଡାକାଯାଏ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସପ୍ତ ଋଷି ସହିତ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ନିଶ୍ଚିତ ଦିଗରେ ସନ୍ତାନ ସହିତ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ, ଏବଂ ଉପର ଦିଗରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହିତ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମାଘାୟବମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଏବେ ଏହି ଦୁର୍ଗର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି ଓ ଆଶ୍ରୟର କଥା କହାଯାଏ। ମିତ୍ର ଭୂମିରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଭକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୁର୍ଗକୁ ଆଣି, “ପ୍ରବେଶ କର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କର, ଏହା ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଓ କବଚ ଦେଉ,” ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ମଧ୍ୟାକାଶ ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ, ଆକାଶରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହ ଚନ୍ଦ୍ର, ଉଦ୍ଭିଦ ସହ ସୋମ, ଦାନ-ଦକ୍ଷିଣା ସହ ବଳି, ନଦୀମାନେ ସହ ସାଗର, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଦୁର୍ଗକୁ ଆଣାଯାଏ। ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏହି ଦୁର୍ଗ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଓ କବଚ ଦେଉ। ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଛାତ୍ରମାନେ ସହ ଏହି ଦୁର୍ଗରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି, ଭକ୍ତ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଆଣି, “ପ୍ରବେଶ କର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରବେଶ କର, ଏହା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା ଓ କବଚ ଦେଉ,” କହନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଦେବତାମାନେ ଅମରତ୍ୱରେ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ସହ ଏହି ଦୁର୍ଗରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଶକ୍ତିମାନ ଦୁର୍ଗକୁ ଭକ୍ତ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ଓ କବଚ ଭାବରେ ଆଣନ୍ତି। ଏହି ଦୁର୍ଗର ରକ୍ଷାରେ ଦେବମାନେ ମଣିଷ ନିର୍ମିତ ବିନାଶକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଧାତା, ସବିତା, ବୃହସ୍ପତି, ସୋମ ରାଜା, ବରୁଣ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଯମ ଓ ପୂଷଣ। ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ପ୍ରଜାପତି ଓ ମତରିଶ୍ୱା ଯାହା କ୍ରିୟା କରିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ଦିଗରେ ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟିବିମାନେ ବସନ୍ତି, ସେହି ସମସ୍ତ କବଚ ମୋର ହେଉ। ଦେବମାନେ ଯେଉଁ କବଚ ନିଜ ଦେହରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁ କବଚ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ସେହି ସମସ୍ତ ମୋତେ ସବୁଦିନ ରକ୍ଷା କରୁ। ଦିବା-ପୃଥିବୀ, ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ମୋର କବଚ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୋର ପାଇଁ କବଚ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି—ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋ ପ୍ରାପ୍ତି କରିନ ପାରନ୍ତୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ରକ୍ଷାର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଗାୟତ୍ରୀ, ଉଷ୍ଣିକ୍, ଅନୁଷ୍ଟୁଭ୍, ବୃହତୀ, ପଙ୍କ୍ତି, ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ଜଗତୀ—ଏହି ସପ୍ତ ଛନ୍ଦ। ଏହାପରେ, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପାଞ୍ଚ ଅଂଶକୁ, ଛଠଠିକୁ, ସପ୍ତମ ଓ ଅଷ୍ଟମକୁ, ନୀଳ ନଖିତମାନେ, ହରିତମାନେ, ଛୋଟମାନେ, ଚଳିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଶଙ୍ଖକୁ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଙ୍ଖକୁ, ତୃତୀୟ ଶଙ୍ଖକୁ ଏବଂ ଶୀର୍ଷସ୍ଥ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଦେଇ ଅର୍ପିତି କରାଯାଏ। ଏଭଳି, ଦେବମାନଙ୍କ ଦୟା ଓ କବଚରେ ଭକ୍ତ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରୁ, ଦୃଢ ଦୁର୍ଗର ଆଶ୍ରୟରେ ନିଜକୁ ନିବେଦିତ କରି, ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇ ରହନ୍ତି।